Μια συνάντηση με τα γλυκά...

Φοράει ένα ρούχο στενό, ωραίο κόκκινο κραγιόν, τα χέρια της τα ακουμπά σφίγγοντας τις μεταλλικές λαβές της πολυθρόνας όπου κάθεται.

Η πλάτη της δεν ακουμπά την πλάτη της πολυθρόνας. Σαν να μη θέλει να μείνει... μα ούτε και να φύγει. Το πρόσωπο έχει σφιγμένα τα χαρακτηριστικά, λες και οι μύες του προσώπου ζουν την ένταση μιας επερχόμενης «ανάκρισης». Σαν να πλανάται γύρω της η απειλή της έκθεσης. Εκθεση που η ίδια θα επιτελέσει.

Δυσκολεύεται. Είναι σφιγμένη όπως ακριβώς είναι σφιγμένα τα μπράτσα της πολυθρόνας της. Τι είναι αυτό που δείχνουν τα μάτια της; Φόβο, ντροπή;

Οι ανάσες της το μαρτυρούν, διακόπτονται από μικρές παύσεις σαν να θέλει να ακούσει. Συλλογίζομαι... τι περιμένει να ακούσει, τον ήχο διακόπτη λάμπας που θα ανάψει για την ανάκριση;

Την αφουγκράζομαι. Κοιτάζει τα πράγματα πάνω στο γραφείο μου. Δείχνει γλυκιά, ταραγμένη και φιλότιμη.

«Εχω μία μικρή λιπώδη διήθηση στο συκώτι», μου λέει. Είναι και σκασμένη, σκέφτομαι. Απηυδισμένη είναι η ακριβής έκφραση. Αναρωτιέμαι πάλι αν έχει παρατηρήσει ποτέ τον εαυτό της τόσο προσεκτικά.

Της κάνω ερωτήσεις, απαντά, τη ρωτώ τι τρώει μέσα στη μέρα της, της ζητώ να περιγράψει τα γεύματά της. Μου απαντά τι καταναλώνει στη μέρα της σαν να περιγράφει τροφές και μέρες δίαιτας αδυνατίσματος.

Τη διακόπτω: «Δεν σας ρωτώ τι πρέπει να τρώτε, σας ρωτώ τι σας αρέσει να τρώτε, ποιες είναι οι αγαπημένες σας γεύσεις, τι προτιμάτε να τρώτε».

Ξαφνιάζεται. Μμμ... δύσκολο. Σαν να περνάει μία σπίθα από τα μάτια της, σαν εκείνη να συλλογίζεται τώρα μέσα της: «Καλά, τι λέει τώρα αυτή; Θα της πω τι τρώω όλη μέρα, θα φρικάρει».

Σέβομαι τη σιωπή της και περνάω στην επόμενη ερώτηση: «Τα φρούτα σάς αρέσουν;» «Δεν έχω πρόβλημα να τα φάω...», μου απαντά.

«Δεν σας ρώτησα αν έχετε πρόβλημα να τα φάτε, αν σας αρέσει η γεύση τους με ενδιαφέρει να μάθω». Δειλά δειλά απαντά: «Οχι, δεν μου αρέσουν πολύ», και σκύβει τα μάτια.

Συνεχίζω: «Ψωμί, ζυμαρικά, πατάτες, ρύζι σάς αρέσουν;» Αυτομάτως απαντά: «Μπορώ να μην τα φάω αν χρειάζεται να κοπούν».

Τριάντα χρόνια τώρα, όσες φορές κι αν έχω ακούσει αυτή την απάντηση, μένω άναυδη. Ξανά από την αρχή, τη ρωτώ: «Αν σας αρέσουν απαντήστε μου. Οχι αν μπορείτε χωρίς αυτά».

Ερχεται η πρώτη εκμυστήρευση, κοφτή και βιαστική: «Τρελαίνομαι για τα μακαρόνια». Οπότε κι εγώ περνάω γρήγορα στις επόμενες ερωτήσεις.

Τώρα πλέον οι απαντήσεις της αντιστοιχούν σε αυτό που τη ρωτώ. Η δυσκολία της να αναπτύξουμε διάλογο, στον οποίο να υπάρχει αντιστοιχία, δηλαδή να δίνει αυτό που της ζητούσα, ίσως να αντιπροσωπεύει και τον διάλογο που έχει μάθει να έχει με τον εαυτό της.

Να μην ακούει αυτό που έχει ανάγκη η ίδια, άρα πώς να το προσφέρει;

Οσο διαρκεί η συνομιλία μας, την παρακολουθώ να τακτοποιεί τα πράγματα στο γραφείο και τις κάρτες μου σε μια σειρά. Ετσι, φαίνεται, χαλαρώνει, το κλίμα έχει αλλάξει, έχει αποφασίσει να εκφραστεί.

«Δεν μπορώ να αντισταθώ στα γλυκά, δεν αντέχω. Γι’ αυτό πάχυνα». «Ευτυχώς...», της λέω.

«Που πάχυνα;...», με ρωτά έκπληκτη. «Ναι, αλλιώς θα είχατε αρρωστήσει πολύ σοβαρά ή θα είχατε σκάσει!» της λέω. «Είναι ψυχοσωματική ασθένεια η παχυσαρκία. Εκφράζεται στο σώμα αυτό που νιώθουμε και δεν έχουμε μάθει να το εκφράζουμε με λόγια». Σειρά της να μείνει άναυδη.

Την ενημερώνω πολύ αναλυτικά για τον τρόπο που δουλεύω, για τους όρους και τα όρια που θέτω και χρειάζεται να ακολουθήσει για να μπορέσουμε να συνεργαστούμε.

Πρέπει να γνωρίζει ακριβώς τι χρειάζεται να κάνει για να διαλέξει αν της ταιριάζει και αν θέλει να ακολουθήσει αυτόν τον τρόπο. Με ακούει προσεκτικά.

Η συνάντησή μας τελειώνει.

Ο ήχος του διακόπτη ακούστηκε, η λάμπα άναψε, μα κι εκείνη κατάλαβε πως δεν είναι η ανακριτική. Δεν είμαστε πια στο σκοτάδι.

Εκείνη η σπίθα στα μάτια της θα φωτίσει αυτή την κρυφή πλευρά της παχυσαρκίας που κουβαλά.

Εχει ακούσει κι έχει υπόψη της πως καλείται να δουλέψει πολύ και σκληρά, με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που γνωρίζει, με άλλα όρια από αυτά που έχει μάθει για να τα καταφέρει.

Να βγει από αυτή τη μορφή προστασίας που χρησιμοποιεί και να δημιουργήσει άλλες. Η πλάτη της ακουμπά πια στην πλάτη της πολυθρόνας. Εχει πιθανότητες να πάει καλά. Μου χαμογελά...

Ξέρετε ότι

 Τον Μάιο του 2015 ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα μελέτης που εκπονήθηκε για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Διεύθυνσης του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) που εδρεύει στην Κοπεγχάγη. «Η Ευρώπη θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια πραγματική επιδημία παχυσαρκίας» ήταν το κύριο μήνυμα των ευρημάτων.

 Το προσδόκιμο επιβίωσης, ενώ δεν επηρεάζεται ουσιαστικά στα υπέρβαρα άτομα, είναι αισθητά χαμηλότερο στα άτομα με παχυσαρκία. Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, η παχυσαρκία ευθύνεται για το 7,8% των χαμένων ετών ζωής, λόγω πρόωρου θανάτου ή αναπηρίας, στην Ευρώπη.

 Σύμφωνα με τα ευρήματα μελέτης που παρουσιάστηκαν σε ευρωπαϊκό συνέδριο για την παχυσαρκία στην Πράγα, σχεδόν όλος ο ενήλικος πληθυσμός της Ιρλανδίας θα είναι υπέρβαρος ή παχύσαρκος έως το 2030.

* Σύμβουλος διατροφής

alpanopoulou@gmail.com

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας