Μετρώντας

kavanozis.jpg

Μετρώντας Ο Κώστας Καβανόζης

Ανθρωποι της γραφής (ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί, πανεπιστημιακοί) στέλνουν γράμμα στον αγαπημένο λογοτεχνικό τους ήρωα. Σύντομες επιστολές, διακειμενικά παίγνια, μεταιχμιακές αφηγήσεις στην κόψη επινοημένης πραγματικότητας και μυθοπλαστικής οικειότητας. Σημερινός μας επιστολογράφος ο Κώστας Καβανόζης.

Μ.Φ.

Δυο χρόνια μικρότερός μου ήσουν, Μέλιο, με κατάφερες όμως. Δώδεκα τότε εσύ, δεκατέσσερα εγώ, από το χέρι με πήρες.

Κι εσύ πάντα μπροστά από τότε –το γυμνάσιο, τα βιβλία σου, η Αγράμπελη– κι από πίσω εγώ. Να σε ακολουθώ, σκιά σου να γίνομαι, Μέλιο, τον δρόμο σου δρόμο μου συνέχεια να κάνω.

Και μέχρι τώρα στο βάθος μακριά όπου πάω ακόμα εσένα να ξεχωρίζω. Να το ξέρεις, εγώ με άλλο παιδί από βιβλίο, με άλλον άνθρωπο από λέξεις βγαλμένο, φιλία τέτοια δεν ξανάπιασα.

Ούτε καν με τους δικούς μου, που πολύ τους αγαπάω μέσα στις λέξεις μου όσο παίζουμε αλλά τους παρατάω μετά. Ασε, δικούς και ξένους, όσο γυρνάνε τα χρόνια, με το ζόρι τούς θυμάμαι τους πιο πολλούς.

Κάτι μου σκάρωσες, Μέλιο, σίγουρα. Εσύ απ’ τη μια κι απ’ το σχολείο μου ο Τάκης, ο Σπύρος, οι Γιώργηδες, ο Βασίλης. Ολους τότε σας βρήκα κι αυτό ήταν, πάει. Κάνας δυο να ’χουν χωρέσει στη ζωή μου ακόμα.

Να ’ναι που, όσο και να μετράς, δεν μετριούνται τ’ αστέρια; Που η Αγράμπελη, όπως κι η Ελενίτσα η δική μου, δεν μεγαλώνει; Ή να ’ναι που όταν τέλειωνα το βιβλίο σου, έλεγα πως δεν γίνεται να τελειώσει;

Μου φαίνεται με κρυφάκουσες τότε. Και με γράπωσες και πού να μ’ αφήσεις μετά, παιδί ακόμα, μου φαίνεται, πάνω απ’ τις λέξεις που σε γέννησαν με κρατάς, στα δεκατέσσερα χρόνια μου φύλακα μ’ έβαλες.

Δεν περνάει ο χρόνος στ’ αλήθεια, Μέλιο, δεν μεγαλώνουν οι άνθρωποι. Οσοι είναι από λέξεις το ’χουνε καταλάβει καλά και μας το λένε κι εμάς πού και πού. Ξέρεις, έχω μια κόρη πια. Θα ’θελα πολύ να συναντηθείτε μια μέρα, αλλά όμως μπορεί και να μην τις καταλαβαίνει τις λέξεις σου.

Θα την πάρω λοιπόν μαζί μου ένα βράδυ με ξαστεριά και θα αρχίσουμε. Ενα ένα τ’ αστέρια από πάνω μας, κι όσο πάει. Ενα παιδί, θα της πω, μου το ’μαθε πως όποιος μετράει ό,τι δεν μετριέται δεν θα τελειώσει ποτέ.

  • Για τον Μέλιο από το «Ενα παιδί μετράει τ’ άστρα του Μενέλαου Λουντέμη» (Πρώτη έκδοση Δίφρος 1956, διαβασμένο στην 29η έκδοση, Δωρικός 1977).
  • Τελευταίο βιβλίο του Κ. Καβανόζη είναι το μυθιστόρημα «Το χαρτόκουτο» (Πατάκης, 2015).

 

Μέλος της
ΕΝΕΔ