Μέσα από τον συριγμό του χρόνου

Γράμμα σ’ έναν (λογοτεχνικό) ήρωα

Ανθρωποι της γραφής (ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί, πανεπιστημιακοί) στέλνουν γράμμα στον αγαπημένο λογοτεχνικό τους ήρωα. Σύντομα επιστολικά κείμενα, διακειμενικά παίγνια, μεταιχμιακές αφηγήσεις στην κόψη επινοημένης πραγματικότητας και μυθοπλαστικής οικειότητας. Επιστολογράφος μας η Βερονίκη Δελακούρα

Επιμέλεια: Μισέλ Φάις

Προσπαθώ να δώσω ένα πρόσωπο που να ταιριάζει σε σένα, Γκρούσενκα. Το σκοτάδι και η σιωπή απομακρύνουν το φως από την περίσκεψη και η φαντασία λοξοδρομεί όσο ο χρόνος δημιουργεί μια απόσταση ανάμεσα στον μικρό εαυτό και τον άλλο, τον μεγάλο αλλά το ίδιο ελάχιστο.

Προσπαθούμε να δώσουμε στον έρωτα ένα διαφορετικό όνομα. Προσπαθούμε να αποδώσουμε στον άγνωστο ποιητή τις τιμές που του αξίζουν, έστω μακριά από τον παραμελημένο τάφο του. Δεν κατορθώνουμε τίποτα.

Οι αιώνες που χωρίζουν τη γέννησή σου από τη δική μου είναι μια θάλασσα φουρτουνιασμένη που προσπαθεί –κι αυτή- όταν χαράζει κάτι να κρατήσει από τον κόκκινο ήλιο. Μάταια όλα. Δεν έχουμε, μάλλον γιατί ντρέπομαι, τη σχέση που θα έπρεπε στον κόσμο που οι περισσότεροι αποκαλούν σύμπαν.

Ομως οι ξένες μεταξύ τους ζωές μας κάπου συναντήθηκαν, αν και ακολουθήσαμε διαφορετικούς δρόμους, θαυμάζοντας το τοπίο στην άνυδρη γη, χαμένες στην οφθαλμαπάτη.

Θα ανταποδώσω την ταπείνωση της περιγραφής: Εχει κάτι απάνω της, σου λέω. Η Γκρούσενκα, η κατεργάρα, έχει ένα κάτι σ’ όλο της το κορμί, που και στο ποδαράκι της έχει το καθρέφτισμά του, ακόμα και στο μικρό δαχτυλάκι τ’ αριστερού της ποδιού. Τόδα και το φίλησα, όμως αυτό ήταν όλο κι όλο, στ’ ορκίζομαι!

Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για το περίγραμμά σου. Βλέπω την υπερηφάνεια να πετιέται από τα κουρέλια -γιατί δεν γίνεται να φοράς τίποτα άλλο. Βλέπω σε μια πολύ παλιά φωτογραφία, που είχα βρει στο σπίτι μιας φίλης, τη φιγούρα ενός παιδιού.

Ηταν ένα μικρό κορίτσι, όχι πάνω από πέντε χρόνων, στη μια άκρη του ασπρόμαυρου, κακοτυπωμένου, σχεδόν λευκού χαρτιού. Ρώτησα γι’ αυτό, αλλά κανείς δεν το ήξερε. Με ένα μεγεθυντικό φακό συνέχισα να κοιτώ το θλιμμένο του πρόσωπο, όταν πρόσεξα ότι κρατούσε ένα βιολί.

Κι αυτό αρκούσε, Γκρούσενκα, για να γνωρίσω μέσα από τον συριγμό του χρόνου το πρόσωπό σου.

Αλυσοδεμένοι ακούμε τον Μεγάλο Ιεροεξεταστή.

  •  Αναφέρεται στην Γκρούσενκα, την αγαπημένη τού γερο-Καραμαζόφ και του μεγάλου γιου του, Ντμίτρι, από το μυθιστόρημα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι «Αδελφοί Καραμαζόφ».
  • Τελευταίο βιβλίο της Β. Δαλακούρα είναι η ποιητική συλλογή «Καρναβαλιστής» (Κέδρος, 2011).