Λίγεια VIII

trapezakia_exo.jpg

EUROKINISSI / ΕΛΕΝΗ ΡΟΚΟΥ

Η φιλία μου με τη Σόνια άπλωσε τα φτερά της στην κλούβα όπου μας οδήγησαν κατά τη διάρκεια επίμεμπτης «επιχείρησης αρετή», δυο χρόνια πίσω από τότε, και, παρά τη στενότητα του χώρου –ίσως και εξαιτίας της, αν εννοείτε–, πέταξε αμέσως ψηλά. Της έδωσε ώθηση η μεταξύ μας χημεία, καθιστώντας την πανάλαφρη σαν υδρογόνο, ήλιο και συναφή ευγενή αέρια. Ζούσαμε παρέα θαυμαστά απογεύματα και αλησμόνητα βράδια. Τα πρωινά συναντιόμασταν σπανίως. Συνήθως τη βγάζαμε στα κρεβάτια μας, πλακωμένοι απ’ το βαρύ πάπλωμα, που ’καναν ασήκωτο διαρκείς αγρυπνίες ακολασίας. Μοιραζόμασταν τα πιο μύχια μυστικά και χρησιμοποιούσαμε δημοσίως ο ένας χάδια του άλλου, όταν θέλαμε να πικάρουμε τίποτα ζόρικους του αντίθετου φύλου.

Περί τα μέσα Μαΐου 1983, γύρω στα μεσάνυχτα, την πέτυχα στο «Επέκεινα» σε τραπεζάκι έξω, πλαισιωμένη από τέσσερις, άγνωστές μου, αιθέριες παρουσίες. -«Καιρούς και ζαμάνια ομορφόπαιδο» έκανε με επιτηδευμένα ένρινη φωνή και σκερτσόζικο βλέμμα. -«Κάτσε για ποτό. Η γκλάβα μου κατέβασε φρέσκες ιδέες» συμπλήρωσε. Η ομήγυρις φαινόταν ενδιαφέρουσα και τα νεύματα της Σόνιας γεμάτα υποσχέσεις. Δοκίμασα, ωστόσο, να την αποφύγω. Είχα δουλειές με φούντες και προχτές, που ’μπλεξα πάλι μαζί της, ξημερωθήκαμε στα τρελά νερά του Ευρίπου κατά Χαλκίδα μεριά. -«Να χαιρετήσω πρώτα τα παιδιά μέσα και όλος δικός σας» αποκρίθηκα και δρασκέλισα βιαστικά τα σκαλιά.

Ο Λευτέρης με υποδέχτηκε στη σχετικά άδεια μπάρα μ’ ένα περιποιημένο Bell’s σε χαμηλό με δυο πάγους. Κουβεντιάζαμε περί ανέμων. Τα ύδατα δεν είχαν μεγάλη πέραση στο μαγαζί. Προτού φρεσκαριστεί δεύτερη φορά το ποτήρι μου το χέρι της άσπονδης φίλης μ’ έπιασε αγκαζέ, σκουντώντας με προς το τραπέζι της. Μου σύστησε στα πεταχτά τα κορίτσια και μπήκε αμέσως στο ψητό. -«Αύριο την κάνουμε για Φολέγανδρο. Είσαι;». -«Αν μ’ έχεις ήδη υπολογίσει, σβήσε με απ’ το τεφτέρι σου. Είναι να παραδώσω εκείνα τα ερωτηματολόγια την Τετάρτη και δεν έχω τελειώσει ούτε τα μισά». -«Ελα ρε χαζέ, θα περάσουμε ζάχαρες. Δεν χάνονται τέτοιες ευκαιρίες. Θα ’ρθει κι η Ολγα από ’δώ» είπε, δείχνοντας τη χυμώδη ξανθιά, που ενατένιζε το κενό με έκφραση ανυπομονησίας.

Καληνύχτισε στο φτερό, με μισοπιωμένη τη βότκα της, για να αφοσιωθεί στις προετοιμασίες. -«Αντε κι εσύ να ξαπλώσεις νωρίς» υπέδειξε φεύγοντας. -«Μας περιμένει μεγάλη μέρα». Η πρόταση δεν ήταν καθόλου άσχημη, σκέφτηκα μένοντας μόνος. Αλλά έπεφτε τη λάθος στιγμή. Ο Καραβοστάσης κι η Χώρα φάνταζαν απρόσιτοι, σαν ανοιξιάτικο όνειρο, στην άυλη αχλή των οριζόντων. Ερωτοτροπούσα με την εικόνα τους, ενόσω κουτσόπινα δύο ακόμα ουίσκι. Πέφτοντας για ύπνο κατά τις πέντε, είχα αποφασίσει αμετάκλητα πως δεν με παίρνει να πάω. (Συνεχίζεται)

 

 

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας