Λεσβιακό θρίλερ απίστευτης ομορφιάς

Ο Κορεάτης Παρκ Τσαν-γουκ παίρνει ένα διάσημο μυθιστόρημα της Βρετανής Σάρα Γουότερς, το μεταφέρει από το βικτοριανό Λονδίνο στην υπό ιαπωνική κατοχή Κορέα του ’30 και με χιούμορ, αισθησιασμό και τρυφερότητα κάνει το παγκόσμιο κοινό να αναστενάξει

Η Υπηρέτρια      ★★★★☆

Ah-ga-ssi

(Ah-ga-ssi, Νότια Κορέα, 2016, 144’)

  • σκηνοθεσία: Παρκ Τσαν-γουκ
  • ηθοποιοί: Γιουνγκ-Γου Χα, Μιν-Χι Κιμ, Γιν-Γουνγκ Τζο, Τάε Ρι Κιμ

Ικανός πάντα να εκπλήσσει, ο σκηνοθέτης του «Oldboy» εγκαταλείπει τον ανδρικό κόσμο της βίας κι αφοσιώνεται σ’ έναν ερεθιστικό ύμνο στον κοριτσίστικο ερωτισμό και, μαζί, στη γυναικεία χειραφέτηση.

Λεσβιακό ρομάντζο και θρίλερ εποχής, η ταινία διασκευάζει το μυθιστόρημα της Σάρα Γουότερς «Fingersmith» («Η Κλέφτρα», εκδ. Αλεξάνδρεια), μεταφέροντας τη δράση από τη βικτοριανή Αγγλία στην υπό ιαπωνική κατοχή Κορέα του ’30. Εκεί, μια υπερπροστατευμένη κληρονόμος, η υπηρέτριά της κι ένας γοητευτικός απατεώνας στήνουν αλλεπάλληλα σχέδια για να καρπωθούν μια κληρονομιά.

Δεν έχει σημασία που η ταινία εκτυλίσσεται ως επί το πλείστον μέσα στους τοίχους μιας απομονωμένης έπαυλης: ο Κορεάτης δημιουργός φροντίζει το ντεκόρ και τη φωτογραφία του με τη γνωστή ευλάβεια στη φόρμα και με λεπτομέρειες που συμβάλλουν σ’ αυτό το εγκλωβισμένο, αλλά απελευθερωτικό σύμπαν.

Κι αν η εικόνα του δεν έχει ούτε ένα ψεγάδι, άλλο τόσο το χιούμορ του έχει έμπνευση, η ταξική κριτική του θάρρος και το μυστήριο που στήνει αγωνία κι ανατροπές. Επιλέγοντας τη φόρμα του (πολύ) ερωτικού θρίλερ, ο σκηνοθέτης έχει, μαζί, την τόλμη να το αγκαλιάσει από μέσα, να απομακρυνθεί από τα στερεότυπα της ανδρικής ματιάς στο σεξ και να γλεντήσει την ιδέα του, χωρίς να παραμελεί την τρυφερότητα που βρίσκεται στο κέντρο της.

Ο Παρκ Τσαν-γουκ καταφέρνει να κάνει το κοινό όλου του κόσμου ν’ αναστενάξει ταυτόχρονα, αλλά εκτός αυτού, στήνει μια ταινία απίθανης ομορφιάς, με συγκεκριμένο και δυναμικό στόχο που υπερβαίνει τον αισθησιασμό της.

Ρισάλτο     ★★☆☆☆

Ρισάλτο

(Ελλάδα, 2016)

  • σκηνοθεσία: Βασίλης Βαφέας
  • ηθοποιοί: Νίκος Πουρσανίδης, Αμαλία Αρσένη, Τάκης Παπαματθαίου, Μαργαρίτα Πανουσοπούλου, Θανάσης Κουρλαμπάς, Ρίτα Αντωνοπούλου, Μαρία Κατσανδρή, Σταύρος Μερμήγκης

Ο Βασίλης Βαφέας, με φιλμογραφία τεσσάρων δεκαετιών στο καπέλο του (με σταθμό το «Ρεπό» του 1982) και ανέκαθεν δυνατό κοινωνικό και πολιτικό λόγο, κάνει μια ταινία για να μεταφέρει στους νεότερους σκέψεις και βιώματα της δικής του γενιάς, που βρέθηκε σε αντίστοιχο υπαρξιακό αδιέξοδο.

Ο ήρωάς του δεν διαφέρει πολύ από τον ίδιο, είναι ο νεαρός Αρης, σκηνοθέτης, που διχάζεται ανάμεσα στις φιλοδοξίες του και την επιθυμία του να μπορέσει να τις υλοποιήσει και στην ανάγκη του ν’ αντιδράσει μπροστά στην πολιτική και οικονομική κρίση που μεταμορφώνει τη χώρα του σε μια δικτατορία του συμφέροντος.

Η φόρμα είναι ονειρική, η φωτογραφία ασπρόμαυρη, ο στόχος ξεκάθαρος, ένα αστικό νουάρ που παραλληλίζει το ’70 με το σήμερα και τον ρεαλισμό με τη φαντασία. Οσο, όμως, στο πρώτο μέρος της ταινίας η αφήγηση ξεδιπλώνεται με πυκνή ατμόσφαιρα και ενδιαφέρον, τόσο στο δεύτερο, αβοήθητο κι από τις γυναικείες και δεύτερες ερμηνείες, εγκλωβίζεται σ’ ένα ύφος παλιομοδίτικο και σε συμβολισμούς προφανείς.

The Beatles: Eight Days a Week - The Touring Years    ★★★★½☆

The Beatles: Eight Days a Week - The Touring Years The Beatles: Eight Days a Week - The Touring Years |

(ΗΠΑ, Μεγ. Βρετανία, 2016, 137’)

  • σκηνοθεσία: Ρον Χάουαρντ

Με δύο ταινίες βγαίνει στις αίθουσες αυτή τη βδομάδα ο Ρον Χάουαρντ: Με τον καθηγητή Λάνγκντον και το «Inferno» και μ’ ένα φιλμ πολύ πιο προσωπικό – γιατί έχοντας υπάρξει ηθοποιός από τα 5 του, ο Χάουαρντ γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει να είσαι απίθανα διάσημος σε μια ηλικία που το μόνο που μπορείς να διαχειριστείς είναι… τα κέφια σου!

Ολοι, μα όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο ξέρουν τους Beatles κι αυτό ακριβώς είναι το αντικείμενο του ντοκιμαντέρ. Η σχέση των Σκαθαριών με το κοινό τους, στη διάρκεια των χρόνων που έδιναν συναυλίες, στην αρχή μικρές, στο τέλος τις μεγαλύτερες που είχαν στηθεί ποτέ στην ιστορία.

Χρησιμοποιώντας υπέροχο (ενίοτε και ανέκδοτο) υλικό από live κι από μαγνητοσκοπημένες παρασκηνιακές εμφανίσεις, μαζί και σύγχρονες συνεντεύξεις, τόσο με τον Τζορτζ Χάρισον πριν φύγει το 2001, όσο και με τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ και τον Ρίνγκο Σταρ, ο Ρον Χάουαρντ παγιδεύει τη σπάνια ιδιότητα της μπάντας. Τον σύνδεσμο τεσσάρων αγοριών που, τουλάχιστον όσο τρέχει η ταινία, αντιμετώπισαν τη ζωή με ενθουσιασμό κι ελαφρότητα, τη φήμη με περιπαικτική διάθεση κι υπήρξαν πιστοί μόνο σε δύο πράγματα: στην αγάπη και την εμπιστοσύνη που τους έφερε κοντά και στην ίδια τη μουσική, για χάρη της οποίας παραμέρισαν τη δόξα.

Η ταινία καταφέρνει να προκαλέσει εκπλήξεις σε μια ιστορία που θεωρούμε γνωστή, ν’ ασχοληθεί μόνο με την ουσιώδη πλευρά της μπάντας, χωρίς να γίνει κουτσομπολίστικη ούτε στιγμή, και να σ’ αφήσει με μια αίσθηση λίγο νοσταλγική, κυρίως δημιουργική και χαμογελαστή, ικανή ν’ αντιμετωπίσει τα πάντα. Περίπου όπως κι οι ήρωές της.

Inferno    ★★½☆☆☆

Inferno

(ΗΠΑ, Ιαπωνία, Τουρκία, Ουγγαρία, 2016, 121’)

  • σκηνοθεσία: Ρον Χάουαρντ
  • ηθοποιοί: Τομ Χανκς, Φελίσιτι Τζόουνς, Μπεν Φόστερ, Σίντσε Μπάμπετ Κνούντσεν, Ιρφαν Καν, Ομάρ Σι

Μετά τον «Κώδικα Ντα Βίντσι» και το «Αγγελοι και Δαίμονες», ο Ρον Χάουαρντ ως σκηνοθέτης κι ο Τομ Χανκς ως… έμβλημα καταπιάνονται ξανά με τα μυθιστορήματα μυστηρίου του Νταν Μπράουν και με τον καθηγητή Λάνγκντον, που, αυτή τη φορά, παλεύει με την ίδια του την παραποιημένη μνήμη.

Η ιστορία θέλει τον Λάνγκντον να βρίσκεται στη Φλωρεντία, μεταξύ αμνησίας και φρικτών οραμάτων και, με τη βοήθεια της γιατρού Σιένα Μπρουκς, να προσπαθεί να συνδέσει ψήγματα γνώσεων και αναμνήσεων για ν’ αποτρέψει τον αφανισμό της ανθρωπότητας από έναν ιό γενετικής μετάλλαξης.

Τα στοιχεία του αινίγματος κρύβονται στην «Κόλαση» του Δάντη, έργο πάντα συναρπαστικό όταν μεταφέρεται στο σινεμά και σ’ όποια άλλη Τέχνη.

Το σκηνικό, καθώς οι ήρωες διασχίζουν υπέροχες μητροπόλεις και μπαινοβγαίνουν σε ιστορικά μνημεία, κόβει την ανάσα. Η ίδια η πλοκή είναι στοιχειώδης, η σκηνοθεσία κρατά την ταχύτητα και τα θεαματικά εφέ στις σκηνές φαντασίας, αλλά δεν ασχολείται με οτιδήποτε στέκεται κάτω από την απολύτως απαραίτητη επιφάνεια.

Ο Τομ Χανκς είναι ο γνωστός καλός εαυτός του, χωρίς σεναριακά να μπορεί να δώσει στον Λάνγκντον ιδιαίτερη ταυτότητα και η Φελίσιτι Τζόουνς αποτυγχάνει ως μοιραία (αλλά κι επιστημονικά κατηρτισμένη) γόησσα. Μια ταινία που αποδεικνύεται πιο ασήμαντη από τα υλικά της, παρότι, όπως εξασφάλισε ο καθηγητής, δεν χάθηκε κι ο κόσμος!

Η Αποφοίτηση   ★★★☆☆

Bacalaureat

(Bacalaureat, Ρουμανία, Γαλλία, Βέλγιο, 2016, 128’)

  • σκηνοθεσία: Κριστιάν Μουντζιού
  • ηθοποιοί: Αντριάν Τιτένι, Μαρία-Βικτόρια Ντράγκους, Ράρες Aντριτσι

Ο παντοδύναμος Ρουμάνος σκηνοθέτης του «4 Μήνες, 3 Εβδομάδες και 2 Μέρες» και του «Πίσω από τους λόφους» κάνει την πιο εύκολα προσπελάσιμη, την πιο φιλική προς τον χρήστη ταινία του, διατηρώντας ωστόσο αιχμηρή την κοινωνική κριτική του – και τιμάται με το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Κανών.

Ο Ρομέο έχει μεγαλώσει την κόρη του με όλες τις «σωστές» προδιαγραφές, σ’ ένα μικρό ορεινό χωριό της Τρανσιλβανίας. Τώρα που η 18χρονη Ελίζα ετοιμάζεται να δώσει τις τελικές σχολικές εξετάσεις που θα την οδηγήσουν σε μια υποτροφία σε αγγλικό πανεπιστήμιο, η προσπάθειά του μοιάζει να φτάνει στο τέλος της.

Ομως ένα ατύχημα την παραμονή των διαγωνισμών θα θέσει σε κίνδυνο το εγχείρημα. Και τόσο η Ελίζα όσο κι ο Ρομέο θα κληθούν να αναθεωρήσουν, αν έννοιες και πρακτικές όπως η «ειλικρίνεια» και η «αξιοκρατία» αξίζουν πραγματικά τον κόπο.

Ο χαρακτηριστικά μινιμαλιστής Κριστιάν Μουντζιού στήνει ένα ολόκληρο, απόλυτα πειστικό, σύμπαν για να προσκαλέσει τον θεατή να το υπονομεύσει μαζί του, κατακρίνοντας βροντερά την κοινωνία της υποκρισίας που περιλαμβάνει όλους, ακόμα και τους πιο σθεναρούς εχθρούς της.

Μέσα στην πρόθεσή του για ένα σινεμά λιγότερο σκληρό κι αφιλόξενο από εκείνο στο οποίο μας έχει συνηθίσει ώς τώρα, μοιάζει ν’ αμβλύνει και τις σεναριακές γωνίες του και, προς το φινάλε, να χάνει τον προσανατολισμό του προς μια πιο λαϊκίστικη προσέγγιση, όμως η ζωντανή, αφαιρετική και κοφτερή ματιά του στη ρουμανική κοινωνία, που τόσο μοιάζει με την ελληνική, βρίσκεται ολοκάθαρη μπροστά από τον φακό του.

Το Πρώτο Ραντεβού   ★★½☆☆☆

Southside With You

(Southside With You, ΗΠΑ, 2016, 144’)

  • σκηνοθεσία: Ρίτσαρντ Τάνι
  • ηθοποιοί: Τίκα Σάμπτερ, Πάρκερ Σόγερς, Βανέσα Μπελ Κάλογουεϊ

Καλοκαίρι, 1989, με ζεστό φως και διάθεση για βόλτα. Ενας νεαρός νομικός σύμβουλος εταιρείας του Σικάγο θα πείσει μια εξίσου νεαρή και όμορφη δικηγόρο να περπατήσει μαζί του, να δουν μια έκθεση, να μιλήσουν σ’ ένα εκκλησίασμα, να δουν το ολόφρεσκο, τότε, και φυλετικά φορτισμένο «Do the Right Thing» του Σπάικ Λι και να καταλήξουν να τρώνε παγωτό χωνάκι και να φιλιούνται.

Θα ήταν ένα ωραιότατο πρώτο ραντεβού, ακόμα κι αν δεν επρόκειτο για την πραγματική πρώτη βόλτα του Μπαράκ Ομπάμα και της Μισέλ Ρόμπινσον.

Ομως πρόκειται. Αν η ταινία αφηγούνταν το πρώτο ραντεβού οποιουδήποτε άλλου εν τη γενέσει ζευγαριού, δεν έχει τη δύναμη, τον ρομαντισμό και την πρωτοτυπία να ξεχωρίσει από το σύνολο.

Επειδή παρακολουθεί τους ανθρώπους που έγιναν ο πρώτος Αφροαμερικανός πρόεδρος της Αμερικής και η δημοφιλέστατη πρώτη κυρία, βλέπει τους ήρωές του να ξετυλίγονται εξαιρετικά προσεκτικά και ελεγχόμενα, να κουβεντιάζουν περιποιημένα για την κοινωνική ανισότητα, τον ρατσισμό, το εθνικό σύστημα υγείας ή στέγασης, παρότι ο Ομπάμα γίνεται ελαφρώς πιο «φυσιολογικός» καπνίζοντας ασταμάτητα. Κι έτσι ο θεατής, μπερδεμένος ανάμεσα σ’ ένα γλυκό αλλά ασήμαντο love story και την περιορισμένη από τους τύπους κουτσομπολίστικη ματιά στο πώς ξεκίνησε την κοινή πορεία του το διασημότερο ζευγάρι των ημερών μας, δεν βρίσκει τον χώρο και το ερέθισμα να χαλαρώσει και ν’ απολαύσει ρομαντζάδα.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας