Κολλημένος με τη λιτότητα

Αμετανόητος σε βαθμός αρτηριοσκλήρωσης έναντι των καταστροφικών πολιτικών της λιτότητας και των άγριων περικοπών παραμένει ο απερχόμενος επικεφαλής οικονομολόγος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ολιβιέ Μπλανσάρ.

Σε χθεσινή συνέντευξή του προς τη γαλλική οικονομική εφημερίδα «Les Echos» ο κύριος «Εσωτερική Υποτίμηση» διεμήνυσε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι καθώς οι εκτιμήσεις για το δημοσιονομικό ισοζύγιο της Ελλάδας δεν βγαίνουν, θα μπορούσε να υπάρξει εξοικονόμηση από το «υπερβολικά γενναιόδωρο συνταξιοδοτικό σύστημα» ή τους «δημόσιους υπαλλήλους που παραμένουν ακόμη πάρα πολλοί».

Ο Μπλανσάρ τόνισε ότι η αρχική εκτίμηση για πρωτογενές πλεόνασμα στο 3% του ΑΕΠ φέτος δεν είναι πιθανότατα ρεαλιστική πια για οικονομικούς και πολιτικούς λόγους και ότι η αναθεώρηση του πλεονάσματος προς τα κάτω θα δημιουργήσει νέες ανάγκες χρηματοδότησης, για τις οποίες η Ελλάδα θα χρειαστεί και πάλι τη στήριξη των Ευρωπαίων.

Κάτι τέτοιο, όμως, θα μπορούσε να επιτευχθεί, όπως είπε, μόνο αν σε αντάλλαγμα η Ελλάδα κατέθετε ένα συνεκτικό πρόγραμμα. Χρειάζονται αξιόπιστα μέτρα για να μετασχηματιστεί το έλλειμμα σε πλεόνασμα και να διατηρηθεί αυτό στο μέλλον, συμπλήρωσε.

Οταν ρωτήθηκε όμως τι είδους αξιόπιστα μέτρα πρέπει να ληφθούν από την ελληνική κυβέρνηση, ο Μπλανσάρ ήταν ακριβέστατος για το πού το πάει: «Θα πρέπει να αναρωτηθούμε από πού μπορούμε να κάνουμε οικονομία… Είναι προφανές ότι το συνταξιοδοτικό σύστημα είναι συχνά υπερβολικά γενναιόδωρο και ότι υπάρχουν ακόμη πάρα πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι».

Οσον αφορά την αυτοκριτική του για τις οδυνηρές πολιτικές λιτότητας που το ΔΝΤ επέβαλε στην Ελλάδα, ο Μπλανσάρ το έριξε στις… περιστάσεις, λέγοντας ότι λόγω του γιγαντιαίου ελλείμματος μια πιο αργή δημοσιονομική εξυγίανση θα απαιτούσε μεγαλύτερη οικονομική βοήθεια και ότι υπήρχε ένα όριο στο τι ήταν έτοιμοι να πράξουν οι επίσημοι πιστωτές.

Την οπτική Μπλανσάρ (και των άλλων πιστωτών) αποδόμησε όμως με χθεσινό άρθρο του στην ιστοσελίδα γνώμης Project Syndicate ο Γιάνης Βαρουφάκης.

Ο Ελληνας υπουργός Οικονομικών τόνισε ότι «η επιμονή των πιστωτών σε μεγαλύτερη λιτότητα αποτελεί τη βασική αιτία για τη μη επίτευξη συμφωνίας στην τετράμηνη περίοδο διαπραγμάτευσης και όχι η πλάνη ότι η Αθήνα δεν επιθυμεί μεταρρυθμίσεις.

Η σταθερή και διακριτική επιμονή των πιστωτών για λιτότητα αποτυπώνεται στην απαίτησή τους για διατήρηση μη βιώσιμων υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων με αύξηση του ΦΠΑ, περικοπές στις ήδη μειωμένες συντάξεις, ισοδύναμα δημοσιονομικά μέτρα για τις χαμηλές επιδόσεις των ιδιωτικοποιήσεων.

Η προσέγγιση αυτή όμως εμποδίζει την ανάκαμψη και την ανάπτυξη, επιδεινώνει τον κύκλο χρέους-αποπληθωρισμού και εν τέλει διαβρώνει την προθυμία και τη δυνατότητα της Ελλάδας να εφαρμόσει τη μεταρρυθμιστική ατζέντα που τόσο απελπισμένα χρειάζεται η χώρα», εξήγησε ο Βαρουφάκης συμπληρώνοντας ότι «η κυβέρνησή μας δεν μπορεί να αποδεχτεί μια θεραπεία που έχει αποδειχτεί στη διάρκεια 5 ετών ότι είναι χειρότερη από την ασθένεια».