...κλείνω τα μάτια και σ’ ακολουθώ

manos.jpg

Συναυλία για τα 80 χρόνια από τη γέννηση του Μάνου Λοΐζου την Πέμπτη 7 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Πέτρας στην Πετρούπολη

«Αχ χελιδόνι μου», «Σ’ ακολουθώ», «Εχω έναν καφενέ», «Ο 3ος Παγκόσμιος», «Ο Λιόντας», «Κι αν είμαι ροκ», «Ηλιε μου σε παρακαλώ» κι άλλα τραγούδια, μεγάλα τραγούδια με μία υπογραφή: Μάνος Λοΐζος. Είμαστε φέτος ακριβώς 80 χρόνια από τη γέννηση του Μάνου Λοΐζου και την Πέμπτη 7 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Πέτρας στην Πετρούπολη πραγματοποιείται μία μεγάλη συναυλία–αφιέρωμα στη μνήμη του. Τραγουδούν οι Γιώργος Νταλάρας, Βασίλης Παπακωνσταντίνου και Μίλτος Πασχαλίδης. Συμμετέχει η Ασπασία Στρατηγού.

Γιώργος Νταλάρας:

Η καρδιά του χτυπούσε μαζί με την καρδιά των ανθρώπων

«Από τον Μάνο θυμάμαι πάντα το χαμόγελό του. Ενα μισό χαμόγελο, πολύ γλυκό και στωικό. Ηταν ένας άνθρωπος ευγενής, πράος, κοσμοπολίτης, με ραχάτι στις κινήσεις του, αυτό που θα λέγαμε σήμερα κουλ, ήρεμος αλλά αποφασιστικός, γενναιόδωρος και καταδεκτικός. Ημουν ένα παιδί σχεδόν όταν γίναμε φίλοι και από την αρχή ήταν ενθαρρυντικός και προστατευτικός...

»Και βέβαια ο Μάνος ήταν ένας χαρισματικός και εύστροφος συνθέτης. Δοκίμαζε τα πάντα στο στούντιο και ρουφούσε σαν σφουγγάρι τα ωραία λαϊκά τραγούδια και κυρίως τα ρεμπέτικα και τα παραδοσιακά, που με έβαζε ανελλιπώς να τα παίζω στην κιθάρα, στις συναντήσεις μας στην παρέα ή όταν γράφαμε στο στούντιο.

»Ο Μάνος ήταν πολύ σημαντικός συνθέτης, γιατί ήταν ανοιχτόμυαλος, γενναιόδωρος, η καρδιά του χτυπούσε πάντα μαζί με την καρδιά των ανθρώπων, συμμεριζόταν τις αγωνίες τους, τις διαμαρτυρίες τους, τις χαρές τους. Επίσης, ήταν πολύ βαθιά πολιτικοποιημένος. Με ενεργή συμμετοχή, πρωτοπόρος μάλιστα στον αγώνα για τα πνευματικά δικαιώματα των δημιουργών και στη συνέχεια για τα συγγενικά των ερμηνευτών και των μουσικών.

»Δουλέψαμε μαζί από την αρχή με άλλους άξιους συναδέλφους στιχουργούς και τραγουδιστές, εκείνος ως πρώτος πρόεδρος της Ενωσης Μουσικοσυνθετών και Στιχουργών Ελλάδος (ΕΜΣΕ) και εγώ της Ενωσης Τραγουδιστών Ελλάδος. Πέρα λοιπόν από τα ωραία τραγούδια που έγραψε και ίσως από τα ωραιότερα που δεν πρόλαβε να γράψει, ο Μάνος λείπει από την οικογένειά μας, την οικογένεια των μουσικών. Γιατί ήταν ένας μαχητικός πολίτης που διεκδικούσε τα δικαιώματα του κλάδου του.

Μάνου Λοΐζου

»Στο ξεκίνημά μου, άβγαλτος και ψαρωμένος, θυμάμαι τη χρονιά που ηχογραφούσε τα τραγούδα του “Σταθμού” με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, με πήρε κυριολεκτικά από το χέρι, παιδί εγώ ακόμα -με είχε γνωρίσει στην Πλάκα που έπαιζα αριστερά-δεξιά, 16-17 χρονών, στις μπουάτ σαν μουσικός κυρίως, με άκουσε, με συμπάθησε και γίναμε φίλοι- και με πήγε στο στούντιο να με συστήσει στον Λευτέρη ως “αυτός είναι ο μικρός φοιτητής με την καλή φωνή που σου έλεγα”. Προφανώς με σύστησε ως φοιτητή για να μου δώσει κύρος!

»Και ο Λευτέρης τού απήντησε ευγενέστατα: “Πού το βρήκες αυτό το νιάνιαρο;”. Παρ’ όλα αυτά, εγώ τραγούδησα το τραγούδι “Ητανε οχτώ εννιά”, γίναμε κολλητοί και με τον Μάνο και με τον Λευτέρη, τους είχα σαν μεγάλα αδέλφια και από τότε, μαζί βέβαια με τον Κουγιουμτζή, μέσα στην πίκρα και στη σκοτεινιά της εποχής, μ’ αυτά τα τραγούδια άνοιξε μπροστά μου ένας καινούριος υπέροχος κόσμος».

Βασίλης Παπακωνσταντίνου:

Σου έλεγε καλημέρα και η λέξη αποκτούσε άλλο νόημα

«Θυμάμαι πολύ έντονα τα μάτια του Μάνου, τα γεμάτα καλοσύνη και τρυφερότητα μάτια του» λέει στην «Εφ.Συν.» ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. «Μια απίστευτη τρυφερότητα με την οποία αγκάλιαζε όλο τον κόσμο. Σου έλεγε καλημέρα και η λέξη αποκτούσε άλλο νόημα. Αυτό θυμάμαι πιο έντονα. Και βέβαια τις στιγμές που ζήσαμε μαζί, κάνοντας την πρώτη και τελευταία περιοδεία μαζί του».

Πόσα πράγματα έχασε το ελληνικό τραγούδι από τον θάνατό του; «Ηταν μία -από τις μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού- κολόνα του πολιτισμού μας. Τα τραγούδια του είναι διαχρονικά και θα μας συντροφεύουν πάντα, αλλά ο ίδιος είχε πάρα πολλά να δώσει ακόμα, έφυγε πολύ νωρίς, στην ηλικία των 45 χρόνων».

Ο Γιώργος Νταλάρας και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ήταν στενοί φίλοι και συνεργάτες του Μάνου Λοΐζου. Τα τραγούδια που θα ακούσουμε και στο live δεν έπαψαν ποτέ να μας συγκινούν και να μας εμπνέουν. «Είναι πολύ οικεία τα τραγούδια του, σαν να τα έχεις ξανακούσει πριν να βγουν», επισημαίνει ο Β. Παπακωνσταντίνου. «Οι μελωδίες είναι τόσο οικείες, τόσο απλές, χωρίς όμως ποτέ να είναι απλοϊκές. Και είναι και τρυφερές, μιας και η τρυφερότητα ήταν που τον χαρακτήριζε και στη ζωή του. Τα τραγούδια του θα μείνουν για πάντα στην ιστορία και θα ακούγονται από όλους τους ανθρώπους.

Αν ακούτε ένα τραγούδι και δεν ξέρετε ποιος το έχει γράψει και σας αρέσει πολύ, να ξέρετε ότι θα είναι του Μάνου Λοΐζου». Πάνε και τριάντα πέντε χρόνια από τον θάνατό του -το ημερολόγιο έγραφε 17 Σεπτεμβρίου 1982. Ενας ανήσυχος δημιουργός, ένας άνθρωπος μαχητικός αλλά ευαίσθητος και ονειροπόλος συνάμα, ένας συνειδητοποιημένος πολίτης που έπαιρνε θέση στα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα της εποχής του. «Τι θα έλεγε τώρα ο Μάνος Λοΐζος για την κυβέρνηση της Αριστεράς;» ρωτάμε.

«Θα ήξερε και αυτός ότι δεν είναι κυβέρνηση της Αριστεράς. Ο Μάνος ήταν βαθύτατα πολιτικοποιημένος. Μην ξεχνάμε ότι είχε ιδρύσει την ΕΜΣΕ, την Ενωση Μουσικοσυνθετών και Στιχουργών Ελλάδος και πάντα πάλευε για τα δικαιώματα, ήταν πάντα με το μέρος της δικαιοσύνης».

 

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας