Κλέφτης ιαχών

marathonios.jpg

Greece Athens Marathon AP Photo/Yorgos Karahalis

Οι λογοτέχνες, συχνά, λένε πως τους τραβάνε από το μανίκι οι ήρωές τους. Εμένα με έχει του χεριού της η βακτηρία μου, ένα λεπτοδουλεμένο ξύλο που αγόρασα στους Καλαρρύτες κι έκτοτε έχω υποφέρει τα πάνδεινα, είναι ο μόνιμος συνοδός και δυνάστης μου στις πεζοπορίες μου.

Αυτή τη φορά επέλεξε να βγούμε στη Μεσογείων, τη συναντήσαμε στο μετρό του Χολαργού. Τότε, κατάλαβα πως η βακτηρία είχε στήσει ολόκληρη πλεκτάνη. Ακουσε τις προηγούμενες ημέρες τις επανειλημμένες αρνήσεις φίλων να λάβουμε μέρος στον ετήσιο μαραθώνιο στην κλασική διαδρομή. Ολοι προφασίζονταν ανειλημμένες υποχρεώσεις, κάποιος δε φίλτατος με απέτρεψε ανοικτά, άσε τις υπερβολές, κάτσε στα αυγά σου, μην έχεις απώλειες, δεν είναι για εμάς αυτά.

Φαίνεται πως ο Κοέλιο είχε δίκιο πως το Σύμπαν συνωμοτεί όταν θέλεις κάτι πολύ. Μόνο που εδώ έβαλε τη διχαλωτή μύτη του η πιστή μου βακτηρία. Συνωμότησε, για να μου δώσει τη χαρά της συμμετοχής σε μια λαϊκή γιορτή.

Ενδεχομένως ο κλασικός μαραθώνιος είναι η γιορτή που βγάζει στον δρόμο τους περισσότερους ανθρώπους. Που είναι διαδημοτική. Που μαζεύει κόσμο και κοσμάκη από πολλές μεριές του πλανήτη. Είναι μια γιορτή, που φέρνει κοντά ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών και κοινωνικών τάξεων.

Ολος ο άξονας που ξεκινάει από τον Μαραθώνα και καταλήγει στο Καλλιμάρμαρο γίνεται μια απέραντη πίστα, στην οποία συμμετέχουν οι δρομείς, οι εθελοντές, οι χορηγοί, ο απλός λαός που βγαίνει στα πεζοδρόμια επευφημώντας όσους δίνουν τον αγώνα με τη σάρκα και τα στερεότυπα. Είναι μια γιορτή που ο αθλητισμός αποκτά νόημα. Ξεφεύγει από τις δαγκάνες των χημικών εταιρειών και τον προσοδοφόρο επαγγελματισμό.

Ευγνωμόνησα τη βακτηρία μου για την πλεκτάνη. Βάδισα αντίθετα προς την πορεία των δρομέων αρχικά. Πολυχρωμία. Σε ηλικίες και εθνικότητες. Σημαίες που κουβαλούσαν ταυτότητες. Σώματα κουρασμένα που έδιναν τη μάχη να υπερβούν τα όρια. Επευφημίες. Λόγος ενθαρρυντικός, νερά, κρέμες για κράμπες, ο πολίτης που έτρεξε να συνδράμει την καταπονημένη δρομέα. Πάνω απ’ όλα όμως η χαρά της συμμετοχής. Ημουν κι εγώ εκεί.

Κι έπειτα έκανα την αναστροφή. Βάδιζα παράλληλα με τους δρομείς. Καλό τερματισμό, φώναζαν οι δεσποινίδες. Μοίραζαν μπράβο αφειδώς. Χειροκροτούσαν, τραβούσαν φωτογραφίες. Υπομονετικά περίμεναν τους οικείους στο πεζοδρόμιο, κάποια κυρία γουνοφορούσα κατέβηκε στον δρόμο έμπλεη χαράς για τον αγωνιζόμενο οικείο.

Ανάμεσα στους δρομείς κι εγώ. Ενας κλέφτης ιαχών. Σαν τον πρωταγωνιστή του Ντε Σίκα αναζητούσα όχι το ποδήλατό μου, αλλά το δικαίωμα να ξαναβρώ την πόλη που μας έχουν κλέψει. Απολάμβανα τις ιαχές.

* καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ