Καρτ ποστάλ (ή το βότσαλο)

votsalo.jpg

ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΣΕ ΒΟΤΣΑΛΑ, 1997, ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΟΡΟΓΚΑΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΣΕ ΒΟΤΣΑΛΑ, 1997, ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΟΡΟΓΚΑΣ

Αγαπητοί μου,

Πέρασαν τέσσερις ημέρες. Η πρώτη των διακοπών δεν πιάνει. Αν δεν κοιμηθείς ένα βράδυ στον ξένο τόπο και δεν ξυπνήσεις το πρωί αλλού, δεν μετράει.

Σήμερα άρχισα να νιώθω το σώμα μου να χαλαρώνει, διέκρινα και τα πρώτα σημάδια του ήλιου: έχω μια οριζόντια λευκή ρίγα δέρματος στην πλάτη, οι ώμοι μου δεν είναι τόσο χλομοί πια. Η λευκή νυχτικιά άρχισε να ξεχωρίζει πάνω στην ανίκητη ασπρίλα μου.

Το χρώμα των μαλλιών μου ανοίγει κάπως, έτσι δείχνουν τα τσουλούφια που πέφτουν στα μάτια μου όταν φυσάει. Εμφανίστηκαν και οι καλοκαιρινές φακίδες μου.

Την αμαρτία μου θα την πω: μέχρι σήμερα δεν ήθελα να σας σκεφτώ καθόλου.

Ηταν πολλά αυτά που βάρυναν την πλάτη μου έναν ολόκληρο χρόνο, τόσο που έως και την ώρα που έπεσα χθες βράδυ, αργά, στο κρεβάτι, μου έκοβαν πόδια και αναπνοή. Σχεδόν δεν με άφηναν να κολυμπήσω - εμένα, που κάποτε νόμιζα ότι έπρεπε να έχω γεννηθεί ψάρι. Αντε, ποιητική αδεία, δελφίνι.

Σήμερα άφησα τους άλλους να κοιμούνται και βγήκα χάραμα στη βεράντα.

Το μυαλό μου έχει ελαφρύνει. Απολαμβάνω τη μυρωδιά του αέρα, έχει μια γλυκιά δροσιά και οσμίζομαι τη θάλασσα, διακόσια μέτρα μακριά. Αν αφεθώ, μπορεί να την ακούσω κιόλας.

Τρίβω τα πέλματά μου και κάπου πέρα κελαηδά ένα πουλί. Τεντώνομαι κι η πλάτη μου κάνει ένα δυνατό κρακ - η άσκηση των ημερών άρχισε να πιάνει τόπο.

Από δίπλα έρχεται η φρέσκια μυρωδιά μιας μπουγάδας, που αναμιγνύεται με το αεράκι που φτάνει από τη θάλασσα. Οι καλαμιές πίσω από την αυλή θροΐζουν.

Στο τραπεζάκι της βεράντας βλέπω το βότσαλο που μάζεψα την πρώτη μέρα από την παραλία.

Το κρατώ και το περιεργάζομαι. Σκούρο καφέ και κόκκινη σκουριά και νερά από κίτρινη ώχρα. Το σφίγγω στη φούχτα μου, όπως την ώρα που το μάζεψα.

Το ξέπλυνα καλά στη θάλασσα, το έκλεισα μέσα στα δάχτυλά μου και συνέχισα να περπατώ στην άμμο. Περπάτησα πολύ. Μια ώρα. Και όσο περπατούσα τόσο σκεφτόμουν και όσο σκεφτόμουν τόσο το έσφιγγα.

Οταν γύρισα στην πετσέτα μου, με είχαν πονέσει τα δάχτυλά μου.

Κοιτάζω τον ουρανό. Δύο μέρες μετά την πανσέληνο και το φεγγάρι που δύει είναι ακόμη σχεδόν γεμάτο. Ασυναίσθητα σφίγγω ξανά το βότσαλο στη φούχτα μου.

Αρχισαν ξανά οι επισκέψεις: άνθρωποι, γεγονότα, σκέψεις, στόχοι και αποτυχίες, μικρές χαρές και μεγάλοι φόβοι. Και επιθυμίες… Κάποιες δεν τολμώ να τις ομολογήσω ούτε σε μένα την ίδια. Γιατί αν δεν ευοδωθούν…

Αλλά δυο βράδια τώρα έρχονται σαν όνειρα στον ύπνο μου. Σαν να μου λένε «εδώ είμαστε, μη μας ξεχνάς, εσύ μας κάλεσες».

Και όσο και αν κλείνω τα αυτιά και τα μάτια, οι φωνές και οι εικόνες τους δεν σβήνουν. Τι πείσμα κι αυτό…

Ενας κόκορας ακούγεται κάπου κοντά. Είναι μάλλον ο ίδιος που με ξύπνησε μια ώρα πριν.

Πάλι πονάνε τα δάχτυλά μου. Αφήνω το βότσαλο ξανά στο τραπεζάκι και το κοιτάζω.

Αν είχα τρόπο να το μετρήσω, θα εξέπεμπε ενέργεια; Πόση ένταση του πέρασα; Γιατί τα δάχτυλά μου με καίνε πάλι; Κι αν δεν αντέξει την πίεση και σπάσει;

Ο ήλιος έσκασε πίσω από το βουνό και με χτύπησε στα μάτια. Ετσι ξέχασα για λίγο το βότσαλό μου. Τράβηξα την καρέκλα στη σκιά και έκλεισα τα μάτια. Νύσταξα πάλι.

Γύρισα στο δωμάτιο, ήθελα να ξανακοιμηθώ. Ξάπλωσα, σκεπάστηκα με το σεντόνι και ούτε κατάλαβα πότε αποκοιμήθηκα.

Οταν ξύπνησα, δυο ώρες αργότερα, οι φίλοι μου έπιναν καφέ στη ηλιόλουστη βεράντα και μιλούσαν ψιθυριστά. Εμένα με πονούσαν ακόμη οι παλάμες μου.

Την ώρα που ετοίμαζα πρωινό, μέτρησα τις υπόλοιπες μέρες των διακοπών: δέκα.

Σκέφτηκα να μαζέψω δέκα βότσαλα και να τα φέρω πίσω. Ισως τα χρειαστώ. Είναι βαριά τόση δουλειά για ένα μόνο του.

Σας φιλώ

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας