Αν ήταν το δικό μας παιδί;

Περνώντας χθες τη νύχτα έξω από ένα μπαρ είδα μια παρέα νεαρών να βγαίνει με γέλια και φωνές. Θα ‘ταν δε θα 'ταν 17-18. Με κοίταξαν μ' αυτό το μοναδικό θρασύ βλέμμα της νεότητας που δηλώνει πως η ζωή μάς ανήκει και είναι μπροστά μας. Σκέφτηκα αμέσως την καταπληκτική παράσταση «Το δείπνο», που είχα δει πριν από λίγες μέρες στο Σύγχρονο Θέατρο. Τρεις νεαροί -ξαδέρφια- θέλουν να μπουν και να πιουν ένα ποτό σε ένα παρόμοιο μπαρ. Δεν έχουν χρήματα όμως, έτσι αποφασίζουν να βγάλουν από ένα κοντινό ΑΤΜ.

Το συγκεκριμένο ΑΤΜ ήταν μέσα σε ένα γυάλινο κουβούκλιο. Οταν ανοίγουν την πόρτα ανακαλύπτουν ότι κοιμάται εκεί μια άστεγη γυναίκα. Το θεωρούν απαράδεκτο να τους εμποδίζει. Τη βρίζουν, την κλοτσούν. Ο ένας αδερφός -ο υιοθετημένος- φεύγει όταν κρίνει πως χάνουν τον έλεγχο. Οι άλλοι δύο μένουν και αποτελειώνουν τη γυναίκα, πετώντας της σκουπίδια και βάζοντάς της φωτιά.

Η κοινή γνώμη σοκάρεται την επόμενη μέρα όταν από τις κάμερες ασφαλείας βλέπει τα γεγονότα -αλλά όχι τα πρόσωπα των νεαρών- στις ειδήσεις. Μόνο οι γονείς τους γνωρίζουν την αλήθεια. Σε ένα δείπνο, τα δύο ζευγάρια των γονέων προσπαθούν να αποφασίσουν τι θα κάνουν. Θα παραδώσουν τα παιδιά τους ή θα τα καλύψουν; Και η μία και η άλλη πλευρά είχε πειστικά επιχειρήματα. Δύσκολη η απόφαση.

Είμαι σίγουρη πως όσοι γονείς ήμασταν εκεί σκεφτόμασταν το μεγάλο αυτό δίλημμα. Οπως είμαι σίγουρη πως κάθε γονιός φοβήθηκε για το τι μπορεί να συμβαίνει στη ζωή ή τον ψυχισμό του παιδιού του που εκείνος αγνοεί. Τα τραγικά γεγονότα της υπόθεσης Τοπαλούδη αλλά και άλλων υποθέσεων βίας που έρχονται καθημερινά στο φως της δημοσιότητας ενισχύουν την αγωνία μας αυτή.

Ολοι μας ίσως σκεφτήκαμε «το δικό μου παιδί αποκλείεται να έκανε κάτι τέτοιο, αποκλείεται να έμπλεκε». Φαντάζομαι πως και οι γονείς των εμπλεκόμενων παιδιών θα σκέφτονταν κάπως έτσι. Μόνο που εξετάζουμε τα γεγονότα με τις προσλαμβάνουσες μιας γενιάς που μεγάλωσε σε ένα εντελώς διαφορετικό τοπίο.

Ο φόνος κάποτε ήταν κάτι το ξένο και το υπερφυσικό. Ακόμα κι όταν παίζαμε πόλεμο στη γειτονιά μας με εχθρούς να μας κυνηγούν στα σκοτεινά, αυτό συνοδευόταν από γέλια και πειράγματα. Τα παιδιά μας, πωρωμένα πίσω από οθόνες, κρατώντας game control στα χέρια αγωνιούν να σκοτώσουν όλους τους εχθρούς, να κερδίσουν. Το παιχνίδι με τη βία είναι η εκτόνωσή τους όταν γυρίζουν από το «ανιαρό» σχολείο. Και μάλιστα με τις ευλογίες μας.

Παρατηρώντας λοιπόν τη χαρούμενη παρέα που έβγαινε από το μπαρ, μέσα στη χριστουγεννιάτικα στολισμένη πόλη, ευχήθηκα αυτή η γενιά να βγαίνει περισσότερο έξω, να μιλά και να γελά δίχως σκοτεινές σκέψεις, να ερωτεύεται πολύ και να αγαπά αληθινά και πάνω από όλα… να μη χάσει την αλήθεια και την αθωότητα της νιότης.

Έντυπη έκδοση

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας