Η πορεία ενός αμετανόητου αντάρτη πόλης

Ρ Ι Ζ Ο Σ Π Α Σ Τ Ι Κ Ε Σ    Α Ν Α Γ Ν Ω Σ Ε Ι Σ

Επιμέλεια: Γιώργος Σταματόπουλος

«Στο τέλος ο αντάρτης είναι μόνος του μέσα στους δρόμους με το πιστόλι του και τον φόβο του». Αυτή τη φράση του Βραζιλιάνου αντάρτη πόλεων Κάρλος Μαρινγκέλα θυμάται ο Μάριο Μορέτι, τη νύχτα πριν από την απαγωγή του Αλντο Μόρο.

Το πρωί της 16ης Μαρτίου του 1978 θα οδηγήσει στους δρόμους της Ρώμης ένα κλεμμένο Φίατ 128, θα εγκλωβίσει με αυτό την πομπή των αυτοκινήτων που συνοδεύουν τον πρώην πρωθυπουργό της Ιταλίας και πρόεδρο του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος στην οδό Φάνι κι ενώ τα άλλα μέλη της ομάδας θα εκτελούν τους σωματοφύλακές του αυτός θα αρπάξει τον Μόρο και θα τον οδηγήσει σε ένα κρυφό δωμάτιο ενός διαμερίσματος στην οδό Μονταλτσίνι.

Μάριο Μορέτι «Ερυθρές Ταξιαρχίες - Μια ιταλική υπόθεση» Εκδόσεις ΔΙΑΔΟΣΗ, Σεπτέμβριος 2016, Σελ. 312 Μάριο Μορέτι «Ερυθρές Ταξιαρχίες - Μια ιταλική υπόθεση» Εκδόσεις ΔΙΑΔΟΣΗ, Σεπτέμβριος 2016, Σελ. 312 |
Σε αυτήν την ιδιότυπη φυλακή ο Μορέτι και ο Μόρο θα στήσουν ένα διάλογο για τη φύση του ιταλικού κράτους. Ο Μορέτι θα διδαχτεί πολλά για τον τρόπο που λειτουργεί η πολιτική ζωή σε μια χώρα στην οποία επιθυμεί να γίνουν οι Ερυθρές Ταξιαρχίες ο πυροκροτητής για την έκρηξη της επανάστασης.

Ο Μόρο, από την άλλη, θα μάθει με πόσο κυνικό τρόπο το καθεστώς μπορεί να ξεφορτωθεί τους πιστούς του όταν του είναι άχρηστοι. Γιατί καμία από τις πολιτικές δυνάμεις, και ιδιαίτερα το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, δεν θα δεχτεί να συνδιαλεγεί με τους «τρομοκράτες».

Οι προσδοκίες των Ερυθρών Ταξιαρχιών διαψεύδονται, καθώς οι θεσμοί δεν υποχωρούν, έστω για να αναγνωρίσουν ότι η υπόθεση του αντάρτικου πόλεων είναι πολιτική και όχι ποινική. Και φυσικά ούτε λόγος να απελευθερώσουν τα φυλακισμένα μέλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών με αντάλλαγμα τον Μόρο.

Στις πενήντα πέντε μέρες ομηρίας, το κράτος, πάντα αδιάλλακτο, αφήνει να διαφανεί η πρόθεσή του να αντιπαρατεθεί στρατιωτικά και όχι πολιτικά στους απαγωγείς. Και ο Μόρο εκτελείται με εννέα σφαίρες στο υπόγειο γκαράζ από τον άνθρωπο με τον οποίο συζητούσαν για την πολύπλοκη δομή της εξουσίας στην Ιταλία, σε μια υπόθεση «που βγήκαμε όλοι χαμένοι» όπως καταλήγει ο Μορέτι. Το αυτοκίνητο, ένα Ρενό 5, με τη σορό του Μόρο στο πορτμπαγκάζ θα εγκαταλειφθεί σε ένα στενό στο κέντρο της Ρώμης.

Το 1993 -και αφού από το 1987 ο Μορέτι είχε υπογράψει μαζί με τον Ρενάτο Κούρτσιο ένα κείμενο σύμφωνα με το οποίο ο ένοπλος αγώνας έχει τελειώσει- δέχεται να μιλήσει σε δύο δημοσιογράφους, την Κάρλα Μόσκα και τη Ροσάνα Ροσάντα. Οι συνεντεύξεις θα εκδοθούν σε μορφή βιβλίου το 1994 και κυκλοφορούν τώρα στα ελληνικά από τις εκδόσεις Διάδοση σε μετάφραση Ηλία Δ. με τίτλο «Ερυθρές Ταξιαρχίες - Μια ιταλική υπόθεση».

Ο Μορέτι κατηγορήθηκε όσο ελάχιστοι ερυθροταξιαρχίτες. Τον αποκάλεσαν πράκτορα, αλαζόνα, μιλιταντιστή, υπεύθυνο για τη στροφή της ομάδας στις δολοφονίες, υπονομευτή των κοινωνικών κινημάτων ενώ του χρέωσαν ακόμα και τις πρώτες συλλήψεις των μελών της ιστορικής ηγεσίας.

Ο Μορέτι, αμετανόητος και χωρίς να φοβάται να παραδεχτεί τα λάθη του, εξηγεί με κάθε λεπτομέρεια όλη του τη διαδρομή στο αντάρτικο πόλεων. Από τον σχηματισμό των πρώτων πυρήνων στα εργοστάσια, τις πυρπολήσεις αυτοκινήτων των αφεντικών και μετά τις απαγωγές των επιστατών και τη διαπόμπευσή τους μέχρι τις ληστείες τραπεζών και τις απαγωγές βιομηχάνων για τη χρηματοδότηση των ενεργειών των ερυθροταξιαρχιτών.

Φυσικά το κύριο βάρος δίνεται στην απαγωγή του Μόρο. Και εκεί ο Μορέτι εξηγεί τελικά πόσο λάθος ήταν η εκτίμησή του για την επίσημη πολιτική ηγεσία και πόσο στοίχισε αυτή η ενέργεια στις Ερυθρές Ταξιαρχίες, καθώς μετά την εκτέλεση άρχισε η διάλυση και ο κατακερματισμός. Από την άλλη όμως, ο ίδιος εξηγεί ότι «δεν ηττηθήκαμε στρατιωτικά, αλλά επειδή διαλύθηκε ο κοινωνικός ιστός που μας έθρεψε». Με άλλα λόγια, οι εργάτες των εργοστασίων του Βορρά, που είχαν αποτελέσει το σημείο αναφοράς της ομάδας.

Το 1981 ο Μορέτι είχε την προδιαγεγραμμένη μοίρα του αντάρτη, συνελήφθη και βρέθηκε στη φυλακή. Και από εκεί σημειώνει ως επίλογο, με αξιοθαύμαστη αξιοπρέπεια, «υπάρχουν χειρότερα πράγματα από τη φυλακή, να χάνεις την ίδια σου την ταυτότητα, να απαρνιέσαι αυτό που ήσουν, να πασχίζεις να φανείς διαφορετικός από αυτό που ήσουν».

*Δημοσιογράφος

 

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ