Η Καλλιρρόη Παρρέν συναντά τη Σαπφώ στο Μέγαρο Μουσικής

parastasi.jpg

Η αφίσα της παράστασης H αφίσα της παράστασης «Εφημερίς των Κυριών - Τ’ όνειρο»

Εφημερίς των Κυριών - Τ’ όνειρο

Στα όνειρα όλα είναι δυνατά. Ευτυχώς αυτό δεν αλλάζει ποτέ. Έτσι, σε μια ιδιαίτερη παράσταση στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σαν σε όνειρο, η Καλλιρρόη Παρρέν, η πρώτη Ελληνίδα φεμινίστρια και εκδότρια εφημερίδας, συναντιέται με τη λυρική ποιήτρια Σαπφώ [από τις 26 Φεβρουαρίου μέχρι και το τέλος Μαρτίου στη Μουσική Βιβλιοθήκη του Συλλόγου «Οι Φίλοι της Μουσικής», υπό την αιγίδα του Κέντρου Ερευνών για Θέματα Ισότητας (ΚΕΘΙ)] και μέσα από τους διαλόγους τους, οι δυο εμβληματικές αυτές μορφές παρουσιάζουν τη ζωή, το έργο τους και τους αγώνες τους για τη χειραφέτηση της γυναίκας.

Τίτλος του έργου «Η Εφημερίς των Κυριών - Τ’ όνειρο», της Έλενας Παλαιολόγου, σε σκηνοθεσία Ισμήνης Σακελλαροπούλου.

Η Καλλιρρόη Παρρέν, το γένος Σιγανού, απόφοιτη της Σχολής Καλογραιών και κατόπιν του Αρσακείου, στην Αθήνα, στα τέλη του 19ου αιώνα, τολμά να ακολουθήσει το επάγγελμα της δημοσιογραφίας, ενθαρρυμένη και από τον σύζυγό της, Ιωάννη Παρρέν, ιδρυτή του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων.

Έτσι, το 1887 γίνεται η πρώτη Ελληνίδα δημοσιογράφος, εκδότρια της εβδομαδιαίας «Εφημερίδος των Κυριών» που συντασσόταν αποκλειστικά από γυναίκες και απευθυνόταν σε αυτές.

Στις 8 Μαρτίου 1887 κυκλοφορεί το πρώτο φύλλο της εφημερίδας, στο οποίο η Καλλιρρόη Παρρέν γράφει με το ψευδώνυμο «Εύα Πρενάρ» (αναγραμματισμός του επωνύμου της).

Το πρώτο φύλλο της «Εφημερίδος των Κυριών» και η Καλλιρρόη Σιγανού-Παρρέν |

Το 1915 γράφει το μυθιστόρημα «Η χειραφετημένη», στο οποίο ασκεί δριμεία κριτική στην πατριαρχική δομή του γάμου και αντιπαραθέτει τη γυναίκα της «παλαιάς ανατροφής» με τη γυναίκα του «Νέου Κόσμου» (τη Νέα Γυναίκα, αυτήν που λίγο αργότερα θα υποδυθεί στη σκηνή η νεαρή Μαρίκα Κοτοπούλη, τραγουδώντας το αειθαλές «Εγώ είμαι η Νέα Γυναίκα» των Μπάμπη Άννινου - Θεόφραστου Σακελλαρίδη, στην ομότιτλη επιθεώρηση που έγραψε η ίδια η Παρρέν).

Επίσης, το πάθος της για την αναβίωση και τη διατήρηση των ελληνικών εθίμων και παραδόσεων την οδήγησε το 1911 να δημιουργήσει το «Λύκειον των Ελληνίδων».

Η δράση της έπαιξε καταλυτικό ρόλο και στην αναγνώριση των γυναικείων δικαιωμάτων στη νεότερη Ελλάδα. Είναι αυτή που διεκδίκησε πρώτη το δικαίωμα ψήφου για τις γυναίκες (για τον λόγο αυτό την αποκαλούσαν απαξιωτικά «Σουφραζέτα» – από το γνωστό κίνημα), χρόνια πριν γίνει πραγματικότητα!

Πρώτη, επίσης, πέτυχε να επιτρέπεται στις γυναίκες να φοιτούν στο Πανεπιστήμιο και στο Πολυτεχνείο και είναι αυτή που διεκδίκησε και κέρδισε καλύτερες συνθήκες εργασίας για τις εργάτριες, όταν μπήκε μπροστά στη μεγάλη απεργία των κλωστηρίων και των υφαντουργείων του Πειραιά. Το 1918 η Καλλιρρόη Παρρέν εξορίστηκε στην Ύδρα για τα πολιτικά της φρονήματα (ήταν φανατική μοναρχική και αντιβενιζελική).

Η Σαπφώ έζησε τον 7ο αι. π.Χ. στη Λέσβο. Έγραψε ερωτικά ποιήματα, ύμνους στους θεούς και τραγούδια του γάμου (επιθαλάμια).

Ύμνησε όσο κανείς το κάλλος και την αθωότητα και η ποίησή της δονείται από αυθορμητισμό και έντονα αισθήματα. Αρκετοί από τους στίχους της μαρτυρούν έντονο ερωτισμό και λυρισμό. Ο Πλάτωνας, μάλιστα, τη χαρακτήρισε «δέκατη Μούσα».

Η θέση της γυναίκας στη Λέσβο, κατά τον 7ο αιώνα, ήταν πολύ καλύτερη απ’ ό,τι στην υπόλοιπη αρχαία Ελλάδα: μορφωνόταν, έβγαινε από το σπίτι, μάθαινε μουσική, χορό σε διάφορους ομίλους.

Στον κύκλο κοριτσιών της Σαπφούς υπήρχε μια βαθιά εσωτερική σχέση μεταξύ τους, κάτι που οδήγησε στην εικόνα της ομοφυλόφιλης ποιήτριας που αναπτύχθηκε κυρίως από χριστιανούς συγγραφείς αργότερα.

Η παράσταση

Βίκυ Μαραγκάκη και Θεοδώρα Σιάρκου ως Καλλιρρόη Παρρέν και Σαπφώ, αντίστοιχα.
Σε μια στιγμή που η Καλλιρρόη λιποψυχεί, κουρασμένη από τον πόλεμο που δέχεται καθημερινά σχεδόν από όλους, στιγμή κομβική, που κρίνει το αν θα συνεχίσει τον αγώνα της ή όχι, σαν σε όραμα, παρουσιάζεται μπροστά της η ηγερία της, η Σαπφώ, για να την εμψυχώσει.

Μέσα σε μια ατμόσφαιρα ονειρική, με ζωντανή μουσική, οι δύο γυναίκες φτιάχνουν ένα νοερό ψηφιδωτό από σιωπές, δάκρυα, φόβους, μνήμες, χαρές, παράπονα και πάνω από όλα αγάπη για τους ανθρώπους.

Διηγούνται η μία στην άλλη τη ζωή τους σαν να θέλουν να ακουμπήσουν ένα βαρύ φορτίο η μία στους ώμους της άλλης, όχι για να συνθλιβούν, αλλά για να πάρουν πιο πολλή δύναμη· οξύμωρο ίσως, αλλά αποτελεσματικό…

Η Θεοδώρα Σιάρκου, ως Σαπφώ, με τη δωρική της παρουσία αποδίδει στο έπακρο το ελεύθερο πνεύμα της μεγάλης ποιήτριας, αλλά και τον συναισθηματισμό της γυναίκας που ύμνησε τον έρωτα και την ομορφιά.

Η αγγελική Βίκυ Μαραγκάκη, ως Καλλιρρόη Παρρέν, μεταμορφώνεται σε μια μαχητική και διεκδικητική γυναίκα, έτοιμη να πολεμήσει κάθε αδικία.

Η αρμονία των δύο γυναικών πάνω στη σκηνή, εξαιρετική. Τρυφερές και άγριες, παραπονεμένες και θυμωμένες, ερωτευμένες και προδομένες, αλλά πάντα ζωντανές, έτοιμες για την επόμενη μάχη.

Οι σιωπές τους… εύγλωττες. Τα βλέμματά τους, σελίδες ολόκληρες από λέξεις.

Στην παράσταση ακούγονται ζωντανά μελοποιημένα ποιήματα της συγγραφέως, Έλενας Παλαιολόγου, σε πρωτότυπη μουσική σύνθεση της Αρετής Κοκκίνου, τα οποία ερμηνεύει πάνω στη σκηνή με στακάτη φωνή η Μόρφω Τσαϊρέλη. Επίσης, την ονειρική ατμόσφαιρα επιτείνει η παρουσία μιας χορεύτριας (Φένια Μπότση), μια νότα από την εποχή της Σαπφούς.

Συντελεστές της παράστασης

Βρεθήκαμε στην πρόβα τζενεράλε της παράστασης και μιλήσαμε με κάποιους από τους συντελεστές της.

Η συγγραφέας του έργου, Έλενα Παλαιολόγου, είναι ποιήτρια και στιχουργός που γεννήθηκε στην Αυστραλία και μεγάλωσε στην Ελλάδα.

Ποιήματά της έχουν βραβευτεί σε εθνικούς και παγκόσμιους διαγωνισμούς. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή «Το ξέσπασμα της Νηρηίδας» (εκδόσεις Gutenberg - Χρήστος Δαρδανός).

● Εσύ συνδυάζεις και τις δύο ηρωίδες: είσαι και ποιήτρια και συγγραφέας. Με δεδομένο ότι ασχολήθηκες με την εποχή της Παρρέν, ξέρεις ότι ο μεγάλος λογοτέχνης Εμμανουήλ Ροΐδης δεν αναγνώριζε στις γυναίκες τη χρήση του όρου «συγγραφείς» και τις αποκαλούσε απομειωτικά «γράφουσες». Πιστεύεις ότι σήμερα αυτό έχει εκλείψει εντελώς;

Νομίζω ότι είναι εγγεγραμμένο στο DNA των ανδρών… (Γελάει). Σίγουρα δεν είναι όπως τότε, αλλά νομίζω ότι και σήμερα υπάρχει μια αφ’ υψηλού αντιμετώπιση των γυναικών λογοτεχνών. Άλλωστε, ακόμα, οι άνδρες είναι περισσότεροι από τις γυναίκες στο χώρο αυτό. Βέβαια, εξαρτάται και από το τι εννοούμε λέγοντας «λογοτεχνία». Υπάρχουν στη χώρα μας βιβλία που ανήκουν σ’ αυτό το είδος που ονομάζεται «γυναικεία λογοτεχνία –ποτέ μου δεν κατάλαβα τι σημαίνει ακριβώς– και γίνονται μπεστ σέλερ, μολονότι είναι εντελώς εύπεπτα και τίποτα περισσότερο.

● Τι σε έκανε να συνδυάσεις αυτές τις δύο γυναίκες, την Καλλιρρόη Παρρέν και τη Σαπφώ;

Θεωρώ ότι οι γυναίκες δεν είναι μόνο ρομαντικές ή μόνο μητέρες ή μόνο νοικοκυρές ή μόνο εργαζόμενες. Νομίζω ότι είναι πολλά μαζί και πρέπει να τα διεκδικούν. Η Καλλιρρόη Παρρέν ήταν αγωνίστρια, είχε συνείδηση του τι διεκδικούσε και κατά τη γνώμη μου αποτελεί πρότυπο όχι μόνο για τις γυναίκες και μαζί με τη Σαπφώ συνδυάζουν τον δυναμισμό και την υψηλή αισθητική.

Η παραγωγός Ανδρομάχη Παπαγιαννάκη, η οποία έχει κάνει και την επιμέλεια των κειμένων, πλησίασε χαμογελαστή εκεί που μιλούσαμε με τη συγγραφέα και μπήκα στον πειρασμό να τη ρωτήσω:

● Στην «Ελλάδα του μνημονίου», όπως λέμε τώρα πια τη χώρα μας, σαν να έχει κολλήσει πάνω της αυτός ο χαρακτηρισμός, το να είσαι παραγωγός σε μια θεατρική παράσταση είναι πράξη «συνετή» ή απλά λες «θα πάω κόντρα στον καιρό, γιατί είναι κάτι που μου αρέσει πολύ»;

Κοίταξε, είναι κάτι σαν τις διακοπές. Πάμε διακοπές, κι ας μην έχουμε πολλά λεφτά, γιατί το έχουμε ανάγκη, μας αρέσει, γεμίζουμε τις μπαταρίες μας και περνάμε ωραία. Ακριβώς έτσι, λοιπόν, στον καιρό των μνημονίων, παίρνεις το ρίσκο για κάτι που βλέπεις ότι είναι ωραίο και που το αγαπάς γιατί, έτσι, νιώθεις ανάταση, ξορκίζεις την ασχήμια, κάνεις… διακοπές απ’ την ασχήμια! Παρά την κούραση, την ευθύνη, το τρέξιμο, είναι μια ξεχωριστή απασχόληση από όλα τα υπόλοιπα που μας περιβάλλουν, είναι όνειρο, μεράκι και είναι ωραία, πραγματικά ωραία.

Η σκηνοθέτιδα της παράστασης Ισμήνη Σακελλαροπούλου, είναι επίσης θεατρολόγος ηθοποιός και σεναριογράφος. Έχει σκηνοθετήσει, μεταξύ άλλων, τη βραβευμένη μικρού μήκους ταινία «Fragmenta», στην οποία πρωταγωνίστησε κιόλας, και τη μεγάλου μήκους «Μπάμπουσκα - Η τελευταία κούκλα», που θα συμμετάσχει στο φετινό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Έχει επίσης σκηνοθετήσει το έργο του Μενέλαου Λουντέμη «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα» με τον Κώστα Βουτσά και τον Θανάση Τσαλταμπάση που ανέβηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

● Δηλώνεις ερωτευμένη με το θέατρο από την ώρα που γεννήθηκες. Όπως φαίνεται, όμως, και με τον κινηματογράφο υπάρχουν έντονα συναισθήματα.

Ναι. Παρότι είναι δύο διαφορετικά πράγματα, τα αγαπάω και τα δύο εξίσου. Από πολύ μικρή, ήταν σαν να ήμουν φτιαγμένη για το θέατρο, ήδη από το όνομα που μου έδωσαν: Ισμήνη… Νιώθω ότι ανήκω σε αυτό τον χώρο και μαθαίνω τις τεχνικές του και ως ηθοποιός και ως σκηνοθέτιδα και ως σεναριογράφος. Όταν έχεις συνολική άποψη για κάτι, τότε προχωράς με μεγαλύτερη σιγουριά. Το ίδιο και με τον κινηματογράφο. 

● Σε μια συνέντευξή σου με αφορμή τη φωτογράφιση για ένα ημερολόγιο στο πλαίσιο του έργου του συλλόγου «Δεν Υπάρχουν Άνθρωποι Με Ειδικές Ανάγκες, Μόνο Άνθρωποι», είχες πει: «Από μικρή θέλω να προσφέρω ό,τι μπορώ σε ανθρώπους που δυστυχώς δεν αντιμετωπίζονται ισάξια σ’ αυτήν την κοινωνία». Πιστεύεις ότι οι γυναίκες αντιμετωπίζονται ισάξια στην κοινωνία;

Νομίζω ότι υπάρχει μια υπερφόρτωση κάποιων ευθυνών, γιατί η γυναίκα γίνεται μάνα και αυτό από μόνο του της δίνει ένα μεγαλείο, συν τα υπόλοιπα όμως, όπως η δουλειά, θεωρώ ότι της δίνουν όχι βάρος ακριβώς, αλλά ότι αντιμετωπίζεται άδικα σε κάποιες περιπτώσεις. Και στο χώρο μας, το χώρο του θεάτρου, η γυναίκα είναι μερικές φορές υποβαθμισμένη.

● Στον δικό σου χώρο, της σκηνοθεσίας, αντιμετωπίζεις τέτοια προβλήματα; Δηλαδή ένας θεατράρχης θα εμπιστευτεί πιο εύκολα έναν άνδρα απ’ ό,τι μια γυναίκα σκηνοθέτη;

Ναι. Τυχαίνει πολλές φορές. Άλλωστε και αριθμητικά είμαστε λιγότερες. Να φανταστείς, μια φορά, ένας συνάδελφος, πολύ γνωστός ηθοποιός, με ρώτησε: «Καλά, πώς σκηνοθετείς εσύ και είσαι και γυναίκα;» Δεν μπορώ να πω ότι δεν ήταν μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα… Ένας άλλος μού είχε πει: «Είσαι και μικρή, είσαι και γυναίκα, πώς θα τα βγάλεις πέρα;» Οι θιασάρχες θεωρούν ότι είναι μεγαλύτερο το ρίσκο με γυναίκα σκηνοθέτη. Όταν αγαπάς πολύ αυτό που κάνεις, όμως, βρίσκεις τον τρόπο να αντεπεξέρχεσαι στις απαιτήσεις.

● Πόσο εύκολο ήταν να «παντρέψεις» σκηνοθετικά δύο τόσο διαφορετικές μεταξύ τους εποχές;

Ήταν κάτι που μου άρεσε. Ήταν πρόκληση. Κάνω ένα διδακτορικό στο αρχαίο ελληνικό θέατρο και ερευνώ πώς επηρεαζόμαστε σήμερα από την Αρχαία Ελλάδα. Ο Θανάσης Βέγγος, ο δούλος στην Comedia dell’arte, ο Μπάστερ Κίτον ή ο Τσάρλι Τσάπλιν επηρεάζονται όλοι από τον δούλο της αρχαίας τραγωδίας. Έτσι ακριβώς προσπάθησα να βρω μια σύνδεση ανάμεσα στη Σαπφώ και στην Καλλιρρόη Παρρέν, ανάμεσα σε δύο γυναίκες δυναμικές, που διεκδίκησαν παρόμοια δικαιώματα και αγωνίστηκαν γι’ αυτά. Έμαθα πολλά γι’ αυτές τις δυο γυναίκες από αυτή την παράσταση, ήταν για μένα ένα «σχολείο» και το ίδιο φαντάζομαι θα είναι και για το κοινό που θα έρθει να τη δει.

Ο Διονύσης Σαββόπουλος σ’ ένα τραγούδι του μιλάει για μια «ευαίσθητη αθλήτρια» και ίσως αυτός ο χαρακτηρισμός –μαζί με πολλούς άλλους, όπως ταλαντούχα, πανωραία, τρυφερή, χαμηλών τόνων– ταιριάζει γάντι στη Βίκυ Μαραγκάκη, που ξεκίνησε από την ενόργανη γυμναστική, έκανε μια… στάση-στάθμευση στον χορό και κατέληξε στην υποκριτική με σημαντική παρουσία στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το θέατρο. Στη συγκεκριμένη παράσταση υποδύεται την Καλλιρρόη Παρρέν.

Η Βίκυ Μαραγκάκη ως Καλλιρρόη Παρρέν Η Βίκυ Μαραγκάκη ως Καλλιρρόη Παρρέν |

● Πώς προσέγγισες τον ρόλο μιας τόσο δυναμικής προσωπικότητας;

Στην αρχή είχα άγχος αν θα μπορέσω να αποδώσω τη μαχητικότητα και το δυναμισμό αυτής της γυναίκας, γι’ αυτό κάθισα και διάβασα όσο μπορούσα περισσότερο για τη ζωή της και πραγματικά… της βγάζω το καπέλο. Ήταν τόσο δημιουργική και διεκδικητική και είναι κρίμα που η ιστορία της δεν είναι ευρύτερα γνωστή στη χώρα μας. Έμαθα πολλά πράγματα για τη ζωή της και για την εποχή που έζησε και θαύμασα το κουράγιο που είχε να παλεύει μέσα σε τόσο αντίξοες συνθήκες. Κάπως έτσι προσέγγισα το ρόλο, με θαυμασμό.

● Αυτά για τα οποία αγωνιζόταν η Καλλιρρόη Παρρέν πιστεύεις ότι είναι ακόμα ζητούμενα στις μέρες μας;

Όχι τα ίδια, αλλά υπάρχουν καινούργια ζητούμενα. Όρισμένα πράγματα αυτονόητα δεν επιτρέπονται σε κάποιες περιοχές του κόσμου. Σε χώρες του ισλάμ, ας πούμε, οι γυναίκες είναι αναγκασμένες να κρύβουν το πρόσωπό τους και το σώμα τους, τους απαγορεύουν να σπουδάζουν, να οδηγούν αυτοκίνητο. Στην Αφρική ακρωτηριάζουν τα γεννητικά όργανα κοριτσιών, αλλά και στην πολιτισμένη Δύση, για την ίδια θέση και τις ίδιες ώρες δουλειάς, ένας άνδρας πληρώνεται περισσότερο από μια γυναίκα.

● Από αυτά που λες καταλαβαίνω ότι κι εσύ είσαι της γνώμης πως δεν αρκεί μόνο η Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα των Γυναικών.

Φυσικά και δεν αρκεί. Νομίζω πως είναι και λίγο γραφική. Να σου φέρνει, ας πούμε, ο άλλος ένα λουλούδι τη Μέρα της Γυναίκας και τις υπόλοιπες μέρες να μη σε υπολογίζει, είναι σαν να σε κοροϊδεύει. Χρειάζεται πολλή προσπάθεια ακόμα για την ισότητα.

● Εσύ, σε όλους τους τομείς της ζωής σου, διεκδικείς τα δικαιώματά σου;

Ναι. Προσπαθώ να μην κάνω πίσω. Διεκδικώ αυτά που νομίζω ότι δικαιούμαι. Γενικώς με ευαισθητοποιεί η αδικία. Γι’ αυτό θεωρώ ότι πρότυπα σαν την Καλλιρρόη Παρρέν, αλλά και σύγχρονα, πρέπει να προωθούνται περισσότερο σε αυτούς τους καιρούς που ζούμε, γιατί οι ανισότητες και οι αδικίες είναι πολλές.

Η Θεοδώρα Σιάρκου (που υποδύεται τη Σαπφώ), γνωστή από το θέατρο και την τηλεόραση (αποφάσισε ότι θέλει να γίνει ηθοποιός από πάρα πολύ μικρή), με την παρουσία της γεμίζει τη σκηνή, με τη φωνή της καλύπτει τους περιττούς ήχους και είναι σαν να καθοδηγεί το βλέμμα σου στα ουσιαστικά.

Με το λευκό πέπλο στην παράσταση, είναι σαν να βρίσκεται στον φυσικό της χώρο, σαν να δραπέτευσε από μια ζωφόρο…

Η Θεοδώρα Σιάρκου ως Σαπφώ. Η Θεοδώρα Σιάρκου ως Σαπφώ |

● Στο ποίημά της με τίτλο «τί τὸ κάλλιστον», δηλαδή «Ποιο είναι το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο», η Σαπφώ λέει πως είναι «εκείνο που καθένας ερωτεύεται». Συμφωνείς;

Απόλυτα, γιατί η Σαπφώ επίσης λέει ότι ο έρωτας είναι οι μουσικοί ήχοι της φύσης· αν τον αποδεχτεί ο άνθρωπος συνειδητά, συντελείται το θαύμα της αγάπης και της επικοινωνίας και ο έρωτας είναι πάντα αυτό που μας κινητοποιεί, μας κάνει πιο δημιουργικούς, πιο ελεύθερους, πιο… ανθρώπους.

● Πώς αντιμετώπισες τον ρόλο; Όπως του αρχαίου θεάτρου;

Ναι. Άλλωστε, αυτή ήταν και η οδηγία της σκηνοθέτιδας. Αφού η Σαπφώ «έρχεται» κατευθείαν από την αρχαιότητα –στην αρχή του έργου μάλιστα στέκεται σαν άγαλμα– θεωρήσαμε ότι ταιριάζει η προσέγγιση της ηρωίδας της αρχαίας τραγωδίας, βέβαια όλο αυτό ενταγμένο στο πλαίσιο που μας δίνει και η συγγραφέας. Είναι ένας ρόλος με πολλές πτυχές. Είναι μια γυναίκα με έντονη προσωπικότητα: είναι ανοιχτόμυαλη, εναντιώνεται στην αδικία, νιώθει παράπονο για τον πόλεμο που δέχτηκε, αναπολεί την αθωότητα, την ομορφιά του έρωτα.

Διάβασα κάτι που είχε γράψει ο Ελύτης για τη Σαπφώ –ο οποίος είχε μεταφράσει και κάποιους στίχους της– και μου την έκανε ακόμα πιο οικεία. Γράφει λοιπόν ο Ελύτης:

«Δυόμισι χιλιάδες χρόνια πίσω, στη Μυτιλήνη, βλέπω ακόμη τη Σαπφώ σαν μια μακρινή εξαδέλφη που παίζαμε μαζί στους ίδιους κήπους, γύρω απ’ τις ίδιες ροδιές, πάνω απ’ τις ίδιες στέρνες. […] Βέβαια, είναι που ζήσαμε στο ίδιο νησί. […] Αλλά πάνω απ’ όλα είναι που δουλέψαμε –στα μέτρα του ο καθένας– με τις ίδιες έννοιες, για να μην πω περίπου με τις ίδιες λέξεις: με τον ουρανό και τη θάλασσα, τον ήλιο και τη σελήνη, τα φυτά και τα κορίτσια, τον έρωτα. […] Ας μου συγχωρεθεί, λοιπόν, να μιλήσω για τη Σαπφώ σαν μια σύγχρονή μου. Στην ποίηση, όπως και στα όνειρα, δεν γερνάει κανένας».

Συγγραφέας-ποιήτρια: Έλενα Παλαιολόγου. Επιμέλεια κειμένων: Ανδρομάχη Παπαγιαννάκη. Σκηνοθέτιδα: Ισμήνη Σακελλαροπούλου. Παίζουν: Βίκυ Μαραγκάκη ως Καλλιρρόη Παρρέν και Θεοδώρα Σιάρκου ως Σαπφώ. Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Αρετή Κοκκίνου. Τα τραγούδια ερμηνεύει: Μόρφω Τσαϊρέλη. Χορογραφία-performer: Φένια Μπότση. Σκηνογράφος: Γιώργος Λυντζέρης. Κοστούμια: Καλλιόπη Παλεοσελίτου. Χορεύτριες: Πένυ Μακαρίου, Εμμανουέλα Κοκμοτού, Χρύσα Μπράτσα, Μαρία Μαρίνα, Νεφέλη Αργυροπούλου, Μαρία Σφήκα.

Μουσική Βιβλιοθήκη του Συλλόγου «Οι Φίλοι της Μουσικής», στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Βασ. Σοφίας και Κόκκαλη, Αθήνα.
Παραστάσεις: 26-27 Φεβρουαρίου, 5-6, 8, 12-13, 19-20 Μαρτίου 2018. Ώρα έναρξης: 20.00.
Τιμές εισιτηρίων: Στο ταμείο του θεάτρου: 14 ευρώ. Μέσω viva.gr είσοδος: 12 ευρώ. Σύλλογοι: 10 ευρώ. Μειωμένα (άνεργοι - ΑμεΑ - φοιτητές κ.λπ.): 8 ευρώ.
Για συλλόγους κατόπιν συνεννόησης στο τηλέφωνο 6977201890 ή στο e-mail: machitheo@yahoo.gr)

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας