Η χρονιά του δράκου

trump-skitso.jpg

Ο Τραμπ είναι ενός χρόνου και διασκεδάζει με τα παιχνίδια του - γελοιογραφία του Αφρικανού Ντέμιεν Γκλεζ Ο Τραμπ είναι ενός χρόνου και διασκεδάζει με τα παιχνίδια του - γελοιογραφία του Αφρικανού Ντέμιεν Γκλεζ

Ολα κι όλα, το σωστό να λέγεται: ο Ντόναλντ Τραμπ, εκτός από θρασύς και απρόβλεπτος, είναι ο πιο συνεπής και αποτελεσματικός Αμερικανός πρόεδρος των τελευταίων δεκαετιών, έτοιμος ανά πάσα στιγμή να κάνει πράξη ακόμη και τις πιο εξωφρενικές προεκλογικές του υποσχέσεις, κόντρα στις συμβουλές και διαφωνίες ακόμη και των στενότερων συμμάχων και συνεργατών του.

Το απέδειξε άλλωστε τις τελευταίες μέρες, και μάλιστα εις διπλούν –πρώτα αναγνωρίζοντας την Ιερουσαλήμ ως ισραηλινή πρωτεύουσα, και απειλώντας... καουμπόικα ολόκληρο τον πλανήτη ότι θα πληρώσει ακριβά την όποια ανυπακοή στα κελεύσματά του, σε ρόλο διεθνούς προαγωγού που χαστουκίζει προληπτικά τα «κορίτσια» του, και μετά πανηγυρίζοντας σαν μικρό παιδί για το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που πέρασε οριακά από το Κογκρέσο, την πλέον ταξική και πλουτοκρατική μεταρρύθμιση από το 1986 και τον φορονόμο του αυθεντικού νεοφιλελεύθερου καουμπόι-προέδρου, το γνωστό και ως «πακέτο Reaganomics» του Ρόναλντ Ρίγκαν.

Ακόμα και συντηρητικά think tanks των ΗΠΑ παρακολουθούν αποσβολωμένα τον τυφώνα Τραμπ –τον πρόεδρο που, όπως γράφει η αναλύτρια του Brookings Institute, Σίλια Μπέιλιν, «εφαρμόζει τα χειρότερα από όσα μπορούσαμε να φανταστούμε σε ό,τι αφορά την “τραμπική” πολιτική, με την απόσυρση των ΗΠΑ από την πολυ-πολική παγκόσμια σκηνή».

Αυτή είναι «η μέθοδος Τραμπ», σύμφωνα με την Μπέιλιν: «μια συμβολική ρήξη σε όλα τα επίπεδα, που προκαλεί πάρα πολύ ισχυρές αντιδράσεις».

«Ο Τραμπ μοιάζει να πιστεύει ότι η στρατιωτική και οικονομική ισχύς των ΗΠΑ αρκεί για να μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν... Ομως έτσι η Ουάσινγκτον κινδυνεύει να απομονωθεί και να χάσει την αξιοπιστία της», προσθέτει η Μπάρμπαρα Σλέιβιν του Atlantic Council.

Και ο Πολ Στερς, ο συντάκτης μιας ετήσιας έκθεσης του Council on Foreign Affairs για τους κινδύνους συγκρούσεων, που βασίζεται στις απόψεις 400 κορυφαίων αναλυτών, αξιωματούχων και διπλωματών, σημειώνει πως ο Τραμπ έχει ήδη αυξήσει κατακόρυφα τις πιθανότητες για δύο δυνάμει τρομακτικές ένοπλες συγκρούσεις μέσα στο 2018: με το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα.

«Είναι δύσκολο να καταλάβουμε αν οι απειλές του Τραμπ είναι απλά λόγια ή αν είναι όντως αποφασισμένος να καταφύγει στη βία. Το σίγουρο είναι πως ο αυθορμητισμός του προέδρου Τραμπ, η απρόβλεπτη διακυβέρνησή του και τα tweets του έχουν βάλει φωτιά σε πολλές πρωτεύουσες», γράφει ο Στερς.

Τη μεγαλύτερη φωτιά, πάντως, ο Τραμπ την έχει βάλει μέσα στη χώρα του –όχι μόνο με τον βαθιά διχαστικό του λόγο επί παντός επιστητού και την ακόμη βαθύτερη αδιαφορία του για τα βάσανα των απλών ανθρώπων, όπως ξεκάθαρα φάνηκε τους προηγούμενους μήνες με τις μεγάλες (α-)φυσικές καταστροφές (τυφώνες στο Τέξας και το Πουέρτο Ρίκο, πυρκαγιές στην Καλιφόρνια κ.ά.), αλλά πρωτίστως με τη φορολογική μεταρρύθμιση που μόλις πέρασε από τα δύο σώματα του Κοινοβουλίου και αποτελεί κυριολεκτικά τον μεγαλύτερο χριστουγεννιάτικο μπουναμά όλων των εποχών για την αμερικανική πλουτοκρατία –ένα δηλητηριασμένο σοκολατάκι για τη μεσαία τάξη και τους φτωχούς, συνολικού ύψους 1,5 τρισεκατομμυρίου δολαρίων για την επόμενη δεκαετία.

Ο ίδιος ο Τραμπ φυσικά πανηγύρισε για την «ιστορική νίκη υπέρ των αμερικανικών οικογενειών, των εργαζομένων και των επιχειρήσεων», αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική από την προπαγάνδα των Ρεπουμπλικανών: ο νέος φορολογικός νόμος-πλαίσιο που εγκρίθηκε προχθές δίνει λίγα ψίχουλα μόνο στους φτωχούς (κατά μέσο όρο θα εξοικονομήσουν... 60 δολάρια τον χρόνο, ενώ θα χάσουν πολλαπλάσια από τη μείωση των κονδυλίων για τις ήδη «ξεκοιλιασμένες» από τους προκατόχους του Τραμπ δημόσιες υπηρεσίες) και τη μεσαία τάξη, ενώ αντίθετα χαρίζει δισεκατομμύρια στις μεγάλες επιχειρήσεις (που θα δουν τον φορολογικό συντελεστή επί του τζίρου τους να μειώνεται από το 35% στο 21%) και τους πλουσιότερους Αμερικανούς.

Για την ακρίβεια, τα «μεσαία» νοικοκυριά με τον νέο νόμο θα πληρώσουν το πολύ μέχρι 900 δολάρια λιγότερους φόρους τον χρόνο, ενώ το πλουσιότερο 1% θα κερδίσει κατά μέσο όρο... 51.000 δολάρια τον χρόνο!

Υπολογίζεται, δε, ότι το 80% των φοροαπαλλαγών θα ωφελήσουν τις τσέπες αυτής της πανίσχυρης ελίτ. Η οικονομική ιστορία άλλωστε έχει δείξει ότι η κεντρική ιδέα του νεοφιλελευθερισμού, ότι δηλαδή η μείωση των φόρων στους πλούσιους οδηγεί στην επανεπένδυση των πλεονασμάτων και την οικονομική ανάπτυξη μέσω της δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας, αποτελεί ένα τρομακτικό ψέμα -έναν δράκο, σχεδιασμένο για να αυξήσει την ανισότητα υπέρ των ήδη ζάπλουτων, που όπως έλεγε κι ο Μάρκος «τα ‘χουν και τα πυργιάζουνε, δεν ξέρουν να τα φάνε»...

Οσο για τα χαμένα φορολογικά έσοδα, το ενάμισι τρισεκατομμύριο που λέγαμε ώς το 2026, αυτά θα «φορτωθούν» στο ήδη γιγαντιαίο δημόσιο χρέος των ΗΠΑ, που ξεπερνά τα 20 τρισεκατομμύρια δολάρια... Εννοείται, δε, πως οι φοροπερικοπές για τις επιχειρήσεις που ψηφίστηκαν χθες είναι μόνιμες, σε αντίθεση με εκείνες για τα φυσικά πρόσωπα και τις οικογένειες, που θα πρέπει να επανεξεταστούν –και να επανεγκριθούν- ύστερα από μια δεκαετία.

Από εκεί και πέρα, στο συγκεκριμένο «πακέτο» περιλαμβάνονται και πλήθος «πονηρών» μέτρων, προβλέψεων και ρυθμίσεων, πολλές από τις οποίες κρύβουν έξτρα φορολογικά παράθυρα για συγκεκριμένους βιομηχανικούς κλάδους, όπως μεταξύ άλλων οι εταιρείες εξορύξεων και ο πετρελαϊκός τομέας.

Και βέβαια ο Τραμπ έχει κάθε λόγο να το γιορτάσει και προσωπικά, αφού (όπως μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικότερα και στις οικονομικές μας σελίδες) ο ίδιος ο πρόεδρος, ο... γαμπρούκος του Τζάρεντ Κούσνερ και τουλάχιστον ακόμη έξι στενοί συνεργάτες του αναμένεται να παντελονιάσουν μεταξύ τους καμιά εκατοστή εκατομμύρια δολάρια, στην υγειά των κορόιδων που τους έστειλαν με την ψήφο τους στον Λευκό Οίκο.

Από την άλλη μεριά, βέβαια, ο θρίαμβος του Τραμπ πιθανότατα θα αποδειχτεί προσωρινός και ίσως τελικά επιστρέψει για να τον καταστρέψει, σαν μπούμερανγκ.

Οι Ρεπουμπλικάνοι εθνοπατέρες στήριξαν κατά πλειοψηφία τη φορολογική μεταρρύθμιση για χάρη των πλούσιων σπονσόρων τους (όπως παραδέχτηκε ξεδιάντροπα στη Βουλή ο «κόγκρεσμαν» Κρις Κόλινς: «Οι χορηγοί μου μού είπαν “ή θα περάσετε τις φοροπερικοπές ή μη με ξαναπάρεις στο τηλέφωνο!”»), αλλά παραμένουν εξαιρετικά αντιδημοφιλείς, ακόμη και μεταξύ των ψηφοφόρων του Τραμπ.

Για την ακρίβεια, το 55% των Αμερικανών αντιτίθεται στη μεταρρύθμιση και μόλις το 33% τις εγκρίνει. Και μέχρι τον ερχόμενο Νοέμβρη, που θα γίνουν οι ενδιάμεσες βουλευτικές εκλογές, τα ποσοστά αυτά θα έχουν αυξηθεί σίγουρα, αφού θα έχουν ώς τότε ενεργοποιηθεί τα κοφτερά «ψαλίδια» Τραμπ σε σειρά δημοσίων δαπανών, όπως για παράδειγμα στα κονδύλια για τη σίτιση και την περίθαλψη εκατομμυρίων φτωχών αμερικανόπουλων, την ίδια ώρα που όλο και μεγαλύτερα ποσά πηγαίνουν στις στρατιωτικές δαπάνες και το υπό κατασκευήν «Τείχος Τραμπ» στα σύνορα με το Μεξικό...

Ασε που, τώρα που έκανε τη βασική «βρομοδουλειά» για την οποία επελέγη και εξελέγη από την ελίτ, ο Τραμπ καθίσταται όλο και περισσότερο αναλώσιμος.

Θα βγάλει άραγε τη νέα χρονιά ή θα τον φάει η μαρμάγκα του Russia-gate;

 

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας