Η εντυπωσιακή επιστροφή του The Boy

nima.jpg

«Νήμα» του The Boy «Νήμα» του The Boy

Νήμα ★★★½☆☆

(Ελλάδα, 2016, 94’)

  • σκηνοθεσία: The Boy
  • ηθοποιός: Σοφία Κόκκαλη

Ο The Boy κάνει την ομορφότερη και ωριμότερη δουλειά τής ώς τώρα πορείας του, τόσο συναρπαστική που απλώς πείθει για το συνεχώς εξελισσόμενο ταλέντο του και γεννά ανυπομονησία και για τα επόμενα.

Το «Νήμα» είναι ένα φιλμ πολύ έξω από τα όρια του συμβατικού αλλά, μαζί, απόλυτα συγκεντρωμένο σε μια ιστορία μητέρας και γιου, μαζί και χωριστά, συμπυκνωμένο σαν το κόκκινο χρώμα που απλώνεται πάνω της, κόκκινο σαν την αγάπη, σαν τον κομμουνισμό, σαν το αίμα που μοιράζονται η Νίκη κι ο Λευτέρης.

Χωρισμένη σε δύο μέρη, η ταινία ξεκινά σ’ έναν τόπο κι έναν χρόνο όχι ονοματισμένο, αλλά ταυτόσημο με την Αθήνα του 1972, όταν η Νίκη, η Κόκκινη, είναι το πρόσωπο της αντίστασης στη χούντα. Η Νίκη έχει μόλις κάνει ένα μωρό, που όσο το αγαπά και το προστατεύει, άλλο τόσο δυσκολεύεται να το δεχτεί, μια και αποτελεί εμπόδιο για τη δράση της.

Το βλέμμα του γιου της είναι η οπτική της κάμερας, γεμάτο ανάγκη και λατρεία, καθώς η Σοφία Κόκκαλη (βραβευμένη από την ΕΑΚ) σαρώνει κάθε πλάνο, μόνο εκείνη, αποδεικνύοντας το μεγαλείο όπου μπορεί να φτάσει μια ηθοποιός κι ένας σκηνοθέτης όταν επικοινωνούν και δίνονται με τόλμη: εύθραυστη και πύρινη, αισθησιακή και αθώα.

Η Νίκη πέφτει στα χέρια της Ασφάλειας, περνά φρικτά βασανιστήρια, εικονογραφημένα με αναφορές στο giallo και στο σοφτ πορνό του ’70, μ’ έναν τρομακτικό κι ενοχικό ερωτισμό. Οταν, ωστόσο, η χούντα πέσει, η Νίκη μοιάζει να χάνει τον λόγο ύπαρξής της. Αυτός γίνεται, μόνο για λίγο, ο γιος της, σε μια χρονική παρένθεση που χωράει μόνο αλήθειες και το εθιστικό «γλυκούλα μου», έναν ασφαλή τόπο για δύο, γεμάτο ζεστασιά και καλοκαίρι, που διαρκεί για μια στιγμή, στην απόλυτη τελειότητα.

Το δεύτερο μέρος της ταινίας φέρνει ως ήρωα τον γιο, τον Λευτέρη, ξανά με τη μορφή της Σοφίας Κόκκαλη, αυτή τη φορά ως αδέξιο αγόρι σ’ έναν διαφορετικό κόσμο, μιας άλλης, «δημοκρατικής» αλλά αυταρχικής, δυστοπικής Αθήνας, του ’90. Εκεί, ο Λευτέρης, ακολουθώντας τα βήματα ενός θρίλερ του φανταστικού, αναζητά τη μητέρα που έχει στερηθεί, τον ομφάλιο λώρο, το «νήμα» που θα τον ξανασυνδέσει μαζί της. Αυτό το μέρος, σαφώς πιο αυτοαναφορικό, ξετυλίγεται και πιο αμήχανα, φορτωμένο συμβολισμούς, μ’ έναν ήρωα πιο επίπεδο, σε μια σχετική αποκλιμάκωση του αριστουργηματικού πρώτου κομματιού της ταινίας.

Εκείνο που ο The Boy καταφέρνει να κάνει με τρόπο εντυπωσιακό, conceptual και ήρεμο, είναι μια ταινία με εικαστική ένταση και μαζί πολιτική αφήγηση και συναισθηματική νοημοσύνη. Μια ταινία άνιση, που, όμως, ταυτόχρονα τη θαυμάζεις και την αγαπάς. Γεμάτη αναφορές που γίνονται αρμονικά μέρος της ουσίας της. Με θάρρος που δεν κραυγάζει, ερωτισμό που δεν χαρίζεται, βιωματικά στοιχεία που ανήκουν στην κοινή ελληνική μνήμη και μια από καρδιάς τρυφερότητα που θέλεις απλώς να προστατέψεις.

ΑΣΤΟΡ

Το τετράγωνο   ★★½☆☆☆

«Νήμα» του The Boy «Το Τετράγωνο» του Ρούμπεν Έστλουντ |

(The Square, Σουηδία, Γερμανία, Γαλλία, Δανία, 2017, 142’)

  • σκηνοθεσία: Ρούμπεν Εστλουντ
  • ηθοποιοί: Κλες Μπανγκ, Ελίζαμπεθ Μος, Ντόμινικ Γουέστ

Τρία χρόνια μετά το «Force Majeure», ο Σουηδός σκηνοθέτης που μας φέρνει αντιμέτωπους με τη συλλογική ενοχή μας, κατακρίνει με τρόπο πνευματώδη την υποκρισία του κόσμου της τέχνης και της απανταχού μπουρζουαζίας και τιμάται με τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Κανών.

Κεντρικός ήρωας της ταινίας είναι ο Κρίστιαν, γοητευτικός κι επιτυχημένος επιμελητής μουσείου σύγχρονης τέχνης, ο οποίος αποφασίζει να παρουσιάσει μια εγκατάσταση, ένα «τετράγωνο», που αναγκάζει τους περαστικούς να θυμηθούν και να εξασκήσουν τον ανθρωπισμό τους.

Σαρδόνια κοινωνική σάτιρα, με εκπληκτικό σκηνοθετικό έλεγχο στον ρυθμό, στις μεγαλοπρεπείς σκηνές πλήθους, στους τετ α τετ διαλόγους, η ταινία σχολιάζει αμείλικτα την πολιτική ορθότητα, τη νέα τάξη των ανθρώπων που προσφέρουν κοινωνικό έργο επειδή δείχνει καλά στο προφίλ τους. Το κάνει, ωστόσο, με τέτοια βεβαιότητα και αυταρέσκεια, με τέτοια υπεροψία, που καταλήγει, παρά τη σαγήνη και την εξυπνάδα της, να παγιδεύεται στην ίδια τη φενάκη που κατακρίνει.

ΔΑΝΑΟΣ, ΕΛΛΗ, CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΑΙΓΛΗ, ΑΤΛΑΝΤΙΣ, ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ

Η ζούγκλα   ★½☆☆☆☆

Η ζούγκλα

(Jungle, Αυστραλία, Κολομβία, 2017, 115’)

  • σκηνοθεσία: Γκρεγκ ΜακΛιν
  • ηθοποιοί: Ντάνιελ Ράντκλιφ, Αλεξ Ράσελ, Τόμας Κρέτσμαν

Ενας Ισραηλινός, ένας Αυστριακός, ένας Αμερικανός κι ένας Ελβετός χάνονται στη ζούγκλα του Αμαζονίου. Δεν είναι ανέκδοτο, είναι περιπέτεια βασισμένη σε πραγματική ιστορία, που τίποτε δεν έχει να προσθέσει στην κοινότοπη ταινία δράσης, πέρα από την επίμονη, επίπονη και δυναμική (τουλάχιστον ενάντια στα στοιχεία της φύσης) ερμηνεία του Ντάνιελ Ράντκλιφ και μια επιθυμία να ξαναδεί κανείς το «Deliverance».

Μαμάδες με κακή διαγωγή: Χριστούγεννα εκτός ελέγχου      ★☆☆☆☆

Μαμάδες με κακή διαγωγή: Χριστούγεννα εκτός ελέγχου

(Α Bad Moms Christmas, ΗΠΑ, Κίνα, 2017, 104’)

  • σκηνοθεσία: Τζον Λούκας, Σκοτ Μουρ
  • ηθοποιοί: Μίλα Κούνις, Κρίστεν Μπελ, Κάθριν Χαν, Σούζαν Σαράντον, Κριστίν Μπαράνσκι, Σέριλ Χάινς

Οι τρεις «μαμάδες με κακή διαγωγή» που γνωρίσαμε πέρσι, αποφασίζουν ν’ αποτινάξουν την ευθύνη και την πίεση των γιορτών των Χριστουγέννων και, ταυτόχρονα, ν’ απομακρύνουν τις δικές τους, καταδυναστευτικές μαμάδες. Και τα καταφέρνουν, χωρίς, ουσιαστικά, ν’ αλλάξει κανείς, σε μια άγαρμπη κωμωδία, χωρίς λογική και χωρίς νόημα, αλλά με άφθονη χριστουγεννιάτικη διακόσμηση.

Wonder wheel      ★★½☆☆☆

Wonder wheel

(ΗΠΑ, 2017, 101’)

  • σκηνοθεσία: Γούντι Αλεν
  • ηθοποιοί: Κέιτ Γουίνσλετ, Τζιμ Μπελούσι, Τζούνο Τεμπλ, Τζάστιν Τίμπερλεϊκ

Ο «Γούντι Αλεν της χρονιάς» έρχεται μ’ ένα κλασικό μελόδραμα, εκπληκτικά φωτισμένο από τον Πίτερ Στοράρο, αλλά χωρίς τη σεναριακή έμπνευση που χαρακτηρίζει τον δημιουργό του.

Η ταινία παρακολουθεί ένα ερωτικό τρίγωνο, με φόντο το Κόνι Αϊλαντ του ’50. Η 40χρονη Τζίνι, κάποτε με φιλοδοξίες ηθοποιού και τώρα ανικανοποίητη σύζυγος του Χάμπτι, του χοντροκομμένου χειριστή του τοπικού καρουσέλ με ιδιαίτερη αγάπη στην μποτίλια, ζει έναν παράνομο έρωτα με τον νεότερό της Μίκι, ναυαγοσώστη κι επίδοξο θεατρικό συγγραφέα. Τα πράγματα περιπλέκονται με την άφιξη της Καρολάινα, της όμορφης κόρης του Χάμπτι που έχει τη μαφία στο κατόπι της και που, νομοτελειακά, προσελκύει το ενδιαφέρον του Μίκι.

Ο Γούντι Αλεν κάνει, απροκάλυπτα, τη δική του, αρκετά θεατρική, αναφορά στον Γιουτζίν Ο’Νιλ (μετά τον Τένεσι Γουίλιαμς της «Θλιμμένης Τζάσμιν»), αλλά το δράμα του επενδύει στο κλισέ χωρίς να το ανατρέπει ή να το υπονομεύει, καταλήγοντας με μια ιστορία χωρίς ένταση κι ενδιαφέρον.

Η Κέιτ Γουίνσλετ μοιάζει να υπερ-προσπαθεί στον ρόλο της, αφήνοντας τον Τζιμ Μπελούσι και την Τζούνο Τεμπλ να κλέψουν τις εντυπώσεις. Ταυτόχρονα, την ταινία μοιάζει να παίρνει στα χέρια του ο Πίτερ Στοράρο, δημιουργώντας ένα αισθητικό ποίημα, με τη φωτογραφία να γίνεται, εκτός από πανέμορφη, αληθινά αφηγηματική και να κατευθύνει εκείνη, αντί για την ιστορία, το συναίσθημα.

EMBASSY NOVACINEMA ODEON, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΤΗΣΙΩΝ, ΓΑΛΑΞΙΑΣ, ΑΒΑΝΑ, ΣΙΝΕ ΧΟΛΑΡΓΟΣ, 3 ΑΣΤΕΡΙΑ Ν. ΗΡΑΚΛΕΙΟ, WEST CITY ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΦΟΙΒΟΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΣΠΟΡΤΙΓΚ Ν. ΣΜΥΡΝΗ, ΖΕΑ, ΣΙΝΕΡΑΜΑ Π. ΦΑΛΗΡΟ, ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ, ΒΑΡΚΙΖΑ, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΑΛΙΚΗ Ν. ΜΑΚΡΗ, ΑΡΤΕΜΙΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟ, NOVACINEMA ODEON ΓΛΥΦΑΔΑ, NOVACINEMA ODEON ΜΑΡΟΥΣΙ, ODEON STARCITY, ODEON ESCAPE ΙΛΙΟΝ, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

Εγώ, ο Κολοκυθάκης   ★★★½☆☆

Εγώ, ο Κολοκυθάκης

(Ma vie de Courgette, Ελβετία, Γαλλία, 2016, 66’)

  • σκηνοθεσία: Κλοντ Μπαράς
  • με τις φωνές των: Γκασπάρ Σλάτερ, Σιξτίν Μιράτ, Πολίν Ζακού. Στα ελληνικά: Εβελίνα Αραπίδη, Κωνσταντίνος Κακανάς, Σοφία Καψαμπέλη

Οταν λέμε ότι μια ταινία απευθύνεται και σε μεγάλους και σε μικρούς, κάτι τέτοιο έχουμε στο μυαλό μας. Ο «Κολοκυθάκης», φτιαγμένος μ’ ένα γεμάτο φαντασία κι ευαισθησία stop-motion animation, που τιμήθηκε με Σεζάρ κι ήταν υποψήφιος για Οσκαρ, μιλά για κάτι απλό, την αγάπη και την αποδοχή, μ’ έναν ουσιαστικό τρόπο, προσιτό στον καθένα και γοητευτικό για όλους.

Ο Κολοκυθάκης, ένα δημιουργικό, μοναχικό αγόρι, χάνει τη μαμά του, εγκαταλελειμμένος ήδη από τον μπαμπά του και μπαίνει σ’ ένα ορφανοτροφείο, όπου μαθαίνει να ζει με άλλα παιδιά χωρίς γονείς, να τα εμπιστεύεται και μαζί τους να χτίσει μια χαρούμενη καθημερινότητα, ειδικά απ’ όταν στην ομάδα τους προστεθεί η μελαγχολική Καμίλ. Με εκπληκτικές κούκλες και υπέροχες λεπτομέρειες, η ταινία μετακινείται με άνεση από τη συγκίνηση στο χιούμορ, ακόμα και στο σασπένς και το ρομάντζο, βλέποντας τον κόσμο από τα μάτια των μικρών, αγκαλιάζοντας και τους μεγάλους που έχουν παιδική ψυχή κι αφήνοντας τον καθένα μ’ ένα αίσθημα πληρότητας, σαν να έχει κάνει κάτι όμορφο και καλό, χωρίς στιγμή να γίνεται διδακτική ή σοβαροφανής.

ΙΝΤΕΑΛ, ΑΤΛΑΝΤΙΣ, ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ, ΝΙΡΒΑΝΑ, ΑΤΤΑΛΟΣ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΔΙΑΝΑ, ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ, ΟΝΕΙΡΟ ΡΕΝΤΗ, ΣΙΝΕΑΚ, ΟΣΚΑΡ, CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ, ΑΙΓΛΗ, ΒΑΡΚΙΖΑ, ΑΑΒΟΡΑ, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

Ο θησαυρός      ★☆☆☆☆

Ο θησαυρός

(Ελλάδα, 2017, 100’)

  • σκηνοθεσία: Στράτος Μαρκίδης
  • ηθοποιοί: Παύλος Χαϊκάλης, Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Σωτήρης Καλυβάτσης, Γιάννης Τσιμιτσέλης, Φαίη Ξυλά, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Κατερίνα Στικούδη

Ο σκηνοθέτης κωμωδιών σαν το «Λάρισα Εμπιστευτικό» και οι «Γαμπροί της Ευτυχίας», αναλαμβάνει το ριμέικ του «Θησαυρού του μακαρίτη», χωρίς να του προσθέσει κάποιο στοιχείο επικαιρότητας (παρά τις διαρκείς αναφορές στην κρίση) κι αφαιρώντας το έξυπνο χιούμορ της πρωτότυπης ταινίας. Αφθονοι δημοφιλείς ηθοποιοί φωνάζουν τους ρόλους τους, σε μια φάρσα υψηλών ντεσιμπέλ κακογουστιάς.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας