«Η δύναμη της αγάπης κερδίζει τη βία»

o_hristos_georgioy.jpg

Ο Χρίστος Γεωργίου Ο Χρίστος Γεωργίου μάς μιλάει για τη νέα ταινία του, «Happy Birthday»

Ο γνωστός σκηνοθέτης μάς μιλάει για τη νέα ταινία του, «Happy Birthday», που αφηγείται τη σχέση ενός ΜΑΤατζή με την έφηβη κόρη του, η οποία συμμετέχει στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στην Αθήνα, για τους πρωταγωνιστές του, Δημήτρη Ημελλο και Νεφέλη Κουρή, αλλά και για το μέλλον του ελληνικού σινεμά

Ο Χρίστος Γεωργίου μάς προσφέρει το σινεμά του σε μικρές, αλλά δυνατές δόσεις. Το «Κάτω από τ’ άστρα» το 2001, το «Μικρό έγκλημα» το 2008 κι ανάμεσα συνεργασίες στην τηλεόραση ή δικά του ντοκιμαντέρ («Παιδιά των ταραχών» το 2012, «Υστερα μένει η θάλασσα» πέρυσι, μαζί με τον Γιώργο Κούμουρο), δείγματα ενός σκηνοθέτη που έχει το χάρισμα να ενώνει την επικαιρότητα του τόπου με τη δική του ιδιοσυγκρασία.

Η νέα του ταινία, «Happy Birthday», που βγαίνει στις αίθουσες αύριο Πέμπτη 10 Μαΐου από την Odeon, είναι μια ιστορία βίας κι αγάπης, μια ιστορία της Αθήνας και των δεσμών αίματος που την ποτίζουν. Με υποστήριξη από το Eurimages και συγχρηματοδότηση του Ελληνικού και του Γαλλικού Κέντρου Κινηματογράφου, η ταινία ακολουθεί τη σχέση ενός πατέρα και μιας κόρης.

Ο Δημήτρης Ημελλος και η Νεφέλη Κουρή σε δύο σκηνές της ταινίας |

Μια σχέση που προκαλεί έκρηξη βίας αλλά και αγάπης, ανάμεσα στην έφηβη Μαργαρίτα (Νεφέλη Κουρή), που συμμετέχει στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στην καρδιά της Αθήνας, και στον πατέρα της, τον Γιώργο (Δημήτρης Ημελλος), που είναι ΜΑΤατζής. Αυτή τη σχέση ο Χρίστος Γεωργίου καταφέρνει να τη διευρύνει από την ταυτότητα μιας οικογένειας στην ταυτότητα μιας χώρας εν βρασμώ.

• Γιατί επέλεξες ως κέντρο της ταινίας σου τη σχέση ενός πατέρα και μιας κόρης; Τι σημασία έχει για εσένα και γιατί θεωρείς ότι είναι ο καλύτερος «αγωγός» της ιστορίας σου;

Οταν ξεκίνησα να γράφω το σενάριο, το 2010, είχα μόλις γίνει πατέρας και ένιωθα μια ευτυχία και μια αγάπη για τα πάντα. Την ίδια στιγμή που εγώ ζούσα τη χαζομπαμπαδο-κατάστασή μου στο φουλ και ήθελα να αγκαλιάσω όποιον έβρισκα μπροστά μου, στην Αθήνα ήμασταν ακόμα στον απόηχο των ταραχών του Δεκεμβρίου του 2008 και αυτό που είχε κολλήσει στο δικό μου το μυαλό ήταν πώς ήταν δυνατόν ένας πατέρας να είχε σηκώσει το όπλο του και να είχε σκοτώσει ένα παιδί.

Την επόμενη χρονιά έκανα ένα ντοκιμαντέρ για το Al Jazeera, το «Τα παιδιά των ταραχών», και ένα από τα παιδιά που γνωρίσαμε στην προεργασία το οποίο τελικά δεν συμμετείχε στο ντοκιμαντέρ, ήταν ένα 16χρονο κορίτσι που ο πατέρας της ήταν μπάτσος και η σχέση τους ήταν ένα εκκρεμές που βάραγε αγάπη - μίσος όλη μέρα, κάθε μέρα. Αυτές οι σκέψεις μού έδωσαν την ιδέα να κάνω την ταινία, μια ιστορία για δύο ανθρώπους που κινδυνεύουν αλλά δεν έχουν χάσει ακόμα ο ένας τον άλλο, μέσα στη βία που τους περιτριγυρίζει.

• Αν η σχέση του Γιώργου και της Μαργαρίτας αντικατοπτρίζει, ταυτόχρονα, τη σύγκρουση (και το σμίξιμο) δύο γενιών, πώς θα χαρακτήριζες την καθεμιά;

Είναι κλασική αντιμετώπιση από γονείς να βλέπουν το παρόν μέσα από παλιές αναμνήσεις, όταν τα παιδιά ήταν πιο μικρά και όλα πιο απλά. Η νέα γενιά και συγκεκριμένα η Μαργαρίτα δεν εξαρτάται από το παρελθόν με αυτό τον τρόπο. Για αυτήν οι λύσεις, όποιες κι αν είναι, βρίσκονται στο παρόν, και αυτό θέλει να αντιμετωπίσει. Οι γονείς μια ζωή προσπαθούν να ξέρουν τις λύσεις. Το άγνωστο είναι ανεξέλεγκτο και άρα επικίνδυνο και οι γονείς δεν παίρνουν ρίσκα. Σε πλήρη αντίθεση με τα παιδιά που μέσα από ρίσκα δοκιμάζονται και εξελίσσονται.

• Εκτός, ίσως, από το «Μικρό έγκλημα», οι ταινίες σου έχουν όλες μια δυναμική πολιτική ματιά. Πώς πιστεύεις ότι η επικαιρότητα καθορίζει το σινεμά και πόσο σημαντικό είναι αυτό για τη δική σου έμπνευση;

Διηγούμαστε τις ιστορίες που βλέπουμε γύρω μας. Ακόμα και αν προσπαθήσουμε να διηγηθούμε μια ιστορία από το παρελθόν, θα το κάνουμε με τα μάτια τού σήμερα, άρα η επικαιρότητα παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στο σινεμά.

Ωστόσο, ενώ συχνά εμπνέομαι από την επικαιρότητα και αυτό δίνει μια ταυτότητα τόπου και χρόνου στην ταινία, προσπαθώ αυτή την ταυτότητα να την κρατάω ως πλαίσιο και να επικεντρώνομαι στην ανθρώπινη ιστορία μέσα σε αυτήν. Αυτό δίνει τη δυνατότητα σε μια ταινία να είναι διαχρονική, να επικοινωνήσει με περισσότερο κόσμο: να αναφέρεται στην επικαιρότητα, αλλά να μην περιορίζεται από αυτήν. Και αυτό δεν κάνει τις ταινίες λιγότερο πολιτικές. Το προσωπικό είναι πολιτικό.

• Χωρίς ν’ αποκαλύπτουμε πολλά, το «Happy Birthday» διαποτίζεται από βία, αλλά την κερδίζει η αγάπη. Πιστεύεις σ’ αυτό και στην... αληθινή ζωή;

Είχα δει μια φορά ένα ζευγάρι έξω από ένα μπαρ να τσακώνονται. Η γυναίκα χτύπαγε τον άντρα και του φώναζε να φύγει. Είχα όμως την αίσθηση ότι με τα χτυπήματά της πιο πολύ ήθελε να τον αγγίξει παρά να τον διώξει. Θέλω να πιστεύω ότι η δυνατότητα της αγάπης να κερδίσει τη βία ισχύει και στην αληθινή ζωή.

Εχω ανάγκη να το πιστεύω, και ας είναι μόνο μια ελπίδα. Γενικά βλέπω το σύνολο του κόσμου μας με απαισιοδοξία, αλλά τον άνθρωπο που ζει μέσα σε αυτόν με αισιοδοξία.

• Δουλεύοντας με τους δύο πρωταγωνιστές σου, τον Δ. Ημελλο και τη Ν. Κουρή, ποια ήταν μια στιγμή του καθενός τους που σε εξέπληξε;

Από την πρώτη στιγμή η Νεφέλη και ο Δημήτρης με εξέπληξαν. Κάναμε αυτοσχεδιασμούς και δουλεύαμε μια σκηνή κοντά στην αρχή της ταινίας. Ο Δημήτρης θα χτύπαγε τη Νεφέλη σαν τιμωρία επειδή ήταν στις ταραχές. Σήκωσε το χέρι του και η Νεφέλη αντί να κλάψει γέλασε και ο Δημήτρης αντί να τη χτυπήσει άρχισε να χτυπάει τον εαυτό του. Ηταν πολύ μεγάλη μου χαρά που είχα την ευκαιρία να δουλέψω μαζί τους. Ζωντάνεψαν τους χαρακτήρες τους με έναν πολύ εντυπωσιακό τρόπο.

• Πόσο αισιόδοξος είσαι για το μέλλον του ελληνικού σινεμά και τι πιστεύεις ότι πρέπει να βελτιωθεί ή ν’ αλλάξει;

Είμαι αισιόδοξος. Οι κινηματογραφιστές έχουν αποδείξει ότι ακόμα και σε καιρό κρίσης μπορούν να κάνουν ταινίες και τα πρόσφατα θετικά βήματα με το πρόγραμμα φοροαπαλλαγών είναι πολύ καλά νέα. Τα δύο μεγάλα ζητήματα όμως που θέλουν πολλή δουλειά είναι ότι, πρώτον, η πολιτεία πρέπει να είναι σταθερή στη δέσμευσή της στον κινηματογράφο.

Δεν μπορεί η κάθε κυβέρνηση και ο κάθε υπουργός να αποφασίζει τι θα είναι το κονδύλι του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και αν θα έχουμε φέτος κινηματογράφο ή όχι. Και, δεύτερον, πρέπει να βελτιωθεί η σχέση του ελληνικού κινηματογράφου με το κοινό. Οι κινηματογραφιστές πρέπει να σκεφτόμαστε περισσότερο το κοινό, οι διανομείς να βρουν νέους τρόπους να φέρνουν το κοινό στις αίθουσες.

Και πρέπει να μορφωθούμε ως θεατές. Ξεκινώντας από τα σχολεία πρέπει να εργαστούμε στο να αποκτήσουμε παιδεία ως κινηματογραφικό κοινό.

 

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας