Η ασύμμετρη και η άμετρη βία

londino_epitheseis.jpg

Τρομοκρατική επίθεση στο Λονδίνο AP Photo/Matt Dunham

«Μα, τέτοια πράγματα να συμβαίνουν στην εποχή μας;».

«Εκπληκτοι» πολιτικοί, δημοσιογράφοι και ειδικοί εξαπολύουν την περισπούδαστη αυτή φράση, συμπληρώνοντας ότι όλα αυτά τα δεινά, η εκμετάλλευση, η ανισότητα και κυρίως η βία ανήκουν σε άλλες παρωχημένες εποχές.

Η απάντηση σε τέτοιες δηλώσεις είναι –δυστυχώς– περισσότερο από εύκολη.

Ο 21ος αιώνας μας δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από απόψεως βίας και λοιπών δαιμονίων από τον 20ό ή οποιονδήποτε άλλο «σκοτεινό».

Εμφύλιοι και εξωτερικοί πόλεμοι είναι σε ημερήσια διάταξη σε τέτοιο βαθμό, που να συγκρατούμε μόνον όσους έχουν να προσφέρουν κάποια πρωτότυπα στοιχεία φρίκης που να μπορούν να διεκδικήσουν θέση στα δελτία των εννέα.

Η τρομοκρατία που ταυτίζεται είτε συσχετίζεται και με την έννοια της «ασύμμετρης βίας» καταλαμβάνει οπωσδήποτε πολύ σημαντικό μέρος του ζοφερού αυτού ορίζοντα.

Και οπωσδήποτε, λέγοντας τρομοκρατία, δεν εννοούμε μόνον τα εφιαλτικά που συνεχίζουν να συμβαίνουν στις δυτικές πρωτεύουσες.

Αλληλένδετοι με την τρομοκρατία είναι και οι τοπικοί πόλεμοι, όπως αυτοί της μείζονος περιοχής μας από την Ουκρανία ώς τη Συρία, που κάθε στιγμή απειλούν να γίνουν γενικοί και που αποτελούν τη μήτρα που γεννά τα αλλεπάλληλα κύματα των προσφύγων.

Πόλεμοι που τις πιο πολλές φορές προωθούνται όχι μόνο από τους «καθυστερημένους» φανατικούς αλλά και από τους υπερπολιτισμένους κυρίαρχους του πλανήτη, εν ονόματι της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που για πολλούς λόγους κινδυνεύουν να χάσουν κάθε ουσιαστικό περιεχόμενο και να μεταλλαχθούν στο εφιαλτικό αντίθετό τους.

Κάθε ωστόσο γενική σκέψη, ακόμα και αν αληθεύει, περικλείει έναν κίνδυνο.

Να μας κάνει εξωτερικούς και ουδέτερους παρατηρητές σε ζητήματα όπου η ουδετερότητα τείνει να ταυτιστεί με τη συνενοχή.

Μπροστά στα ανατριχιαστικά που συμβαίνουν σε κάθε γωνιά του πλανήτη, στον «Πρώτο» κόσμο του Λονδίνου ή του Παρισιού αλλά και στον «Τρίτο», οι αναλύσεις δεν μπορεί παρά να απαλύνουν την απόλυτη καταδίκη.

Και κάτι άλλο όμως. Στην Ελλάδα της κρίσης και της δυσπραγίας οι εκρήξεις της βίας περιορίζονται για την ώρα στα όσα υφίστανται τα Εξάρχεια, σε όσα συμβαίνουν στους καταυλισμούς όπου στοιβάζονται οι πρόσφυγες, σε κάποια φέουδα όπως το Ζεφύρι, και πάνω απ’ όλα στη βαρβαρότητα της Χρυσής Αυγής.

Αίσθησή μου είναι ότι η βία αυτή αναπαράγεται διότι οι κυβερνήσεις της χώρας μας, η σημερινή και οι παρελθούσες, προτιμούν να αδιαφορούν, θεωρώντας ότι λειτουργεί ως εκτόνωση που μας κάνει να ξεχνάμε τηn ασύμμετρη ή μάλλον την άμετρη βία των Μνημονίων.

Με κίνδυνο να δούμε αναπάντεχα την άλλη, την άμεσα φονική βία να εξαπολύεται και στον δικό μας τόπο.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ