Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποκτήσει την αυτοδυναμία

Τα χρόνια του δικομματισμού ζήσαμε τη σταδιακή απονέκρωση του πολιτικού ανταγωνισμού και τη μετατροπή του σε μία διαμάχη τμημάτων του πολιτικού προσωπικού για το ποιός εν τέλει είναι ο καλύτερος τοποτηρητής των συμφερόντων της εγχώριας και της διεθνούς κυρίαρχης τάξης. Το πολιτικό σκηνικό της χώρας από τις εκλογές του 2012 ως και σήμερα είναι, σε σχέση με την πρωθύστερη κατάσταση, η μέρα με τη νύχτα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι. Πέρα από το προγραμματικό, μας χωρίζει άβυσσος στις αξίες, την κοσμοθεωρία, την πρακτική αλλά και το ήθος εκείνων που συγκροτούν το στελεχιακό πυρήνα. Ειδικά στο τελευταίο κομμάτι θα πρέπει να σταθούμε. Μία σύντομη ακτινογραφία των υποψηφίων της ΝΔ μας επιτρέπει να ισχυριστούμε ότι το κόμμα της ιστορικής δεξιάς στην Ελλάδα, δεν είναι τίποτα παραπάνω από έναν εσμό πολιτικών προσώπων που έχτισαν κοινοβουλευτική καριέρα πάνω στα συντρίμμια του μνημονίου, ακροδεξιών που ξεθάφτηκαν από τους πολιτικούς συμβούλους του Σαμαρά, κρατικοδίαιτων στελεχών και φυσικά ανθρώπους με μηδενική πολιτική αξιοπρέπεια όπως ο άρχοντας των κυβιστήσεων Β.Οικονόμου ή οσοι εκλέχθηκαν με το αντιμνημονιακό πρόγραμμα των ΑΝΕΛ για να παραδόσουν την έδρα τους και την ηθική τους στο μνημονιακό μπλοκ των Σαμαρά-Βενιζέλου.

Στον αντίποδα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εκπροσωπείται απλά, αλλά αποτελεί το πολιτικό σπίτι του κόσμου που συγκρούστηκε στα κινήματα της προηγούμενης περιόδου, της νέας γενιάς, όχι των γιάπηδων και των απογόνων, αλλά αυτής που ζει στο πετσί της την ανεργία και την επισφάλεια, αλλά και ανθρώπων που με τη στάση και τη συνέπεια τους όλα τα προηγούμενα χρόνια μέσα και έξω από τη βουλή έδιναν το παράδειγμα της ανιδιοτέλειας και του αγώνα ενάντια στην καταπίεση.

Με αυτά τα δεδομένα στο νου μας, υπάρχει μια απολύτως οριακή αναμέτρηση την ερχόμενη Κυριακή. Την Κυριακή δεν κρίνεται το ποιός θα πάρει την πρώτη διερευνητική εντολή. Δεν θα ζήσουμε κάποιο εκλογικό ντέρμπι τύπου 2000. Τα πράγματα όμως όσο καθαρά και αν είναι στο κομμάτι της πρώτης θέσης, άλλο τόσο πολύπλοκα είναι σχετικά με το αν το αποτέλεσμα θα συγκροτεί ένα στέρεο βήμα για την επόμενη μέρα.

Το ζητούμενο αυτών των εκλογών είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να κατορθώσει να είναι αυτοδύναμος, για να μπορέσει μια στιβαρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία να παράξει έργο δίχως εμπόδια ή προσκόμματα. Ευτυχώς ή δυστυχώς, το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί τη βασική διαιρετική τομή αυτή τη στιγμή στο πολιτικό σκηνικό. Οι κινήσεις του ΣΥΡΙΖΑ που αφορούν τη διαπραγμάτευση με την Ευρώπη, είναι δεδομένο ότι θα είναι αρκετά περισσότερες αν από πίσω βρίσκεται μια σταθερή και προσηλωμένη κυβερνητική πλειοψηφία. Το σημαντικότερο όμως, αφορά τα άμεσα μέτρα.

Για να μιλήσουμε καθαρά. Αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει μέσα στην πρώτη εβδομάδα των εργασιών της νέας Βουλής, κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, άρση των πλειστηριασμών για την πρώτη κατοικία, επαναφορά του αφορολόγητου ορίου στα 12.000 ευρώ. Ας κάνουμε μια γρήγορη σκέψη για το πόσο μεγάλο τμήμα του πληθυσμού αυτά τα μέτρα θα αποτελούν λύτρωση.

Αυτοδυναμία λοιπόν, πέρα από τον πολιτικό συμβολισμό και την ισχυροποίηση της διαπραγματευτικής θέσης της χώρας, σημαίνει εξοικονόμηση χρόνου. Ο χρόνος μέχρι τον Ιούλιο και τη λήξη του ομολόγου, υπάρχει για να εξεταστούν προτάσεις και λύσεις επί της διαπραγμάτευσης. Ο χρόνος όμως έχει τελειώσει για αυτούς που χάνουν το σπίτι τους αύριο από την τράπεζα, για τους ανέργους και τους χαμηλόμισθους που καλούνται κατά χιλιάδες στις εφορίες της χώρας.

Σε τέτοιες περιόδους στην ιστορία, οι μέρες μετράνε για μήνες και οι μήνες για χρόνια. Σήμερα, δεν μπορούμε να αφήσουμε αυτή την τεράστια ευκαιρία να παέι χαμένη. Δεν μπορούμε να δώσουμε τη δυνατότητα στο Σαμαρά και τους συμμάχους του, να κερδίσουν χρόνο για να κάνουν τα πράγματα δυσκολότερα για την κοινωνική πλειοψηφία.

Χρειαζόμαστε εδώ και τώρα καθαρή λύση και από την αμέσως επόμενη μέρα να αρχίσει με γρήγορους ρυθμούς να επιστρέφει η δημοκρατία, η δικαιοσύνη και η αξιοπρέπεια σε αυτή τη χώρα.

 

*Λογίστρια-Φοροτεχνικός

Υποψήφια Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Αττική   

Μέλος της
ΕΝΕΔ