Φαρισαϊσμός

maduro.jpg

Νικολάς Μαδούρο AP Photo/Ariana Cubillos

Τελικώς ο Μαδούρο είναι δικτάτορας; Αν πιστέψουμε τη διοίκηση των ΗΠΑ, τον πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου, την εκπρόσωπο της Κομισιόν, ορισμένες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, τα δεξιά κόμματα παντού στον κόσμο (η δική μας Δεξιά δεν εξαιρείται), τα κεντροαντιαριστερά σχήματα στην Ευρώπη (τα εγχώρια πρωτοστατούν) και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης (τα δικά μας πλειοδοτούν), ναι, έχουμε να κάνουμε με έναν στυγνό δικτάτορα.

Και γι’ αυτό απαιτούν να οδηγήσει τη χώρα του σε εκλογές προκειμένου να μιλήσει ο κυρίαρχος λαός.

Δεν διευκρινίζουν αν στις εκλογές θα «επιτρέψουν» να πάρει μέρος το κόμμα του Μαδούρο, το οποίο απ’ ό,τι φαίνεται διατηρεί σε σημαντικό βαθμό την επιρροή του στα φτωχά στρώματα.

Ας πούμε πως τις κάνει και τις κερδίζει. Τότε; Ε, μα φυσικά θα έχει γίνει όργιο νοθείας.

Οσες εκλογές κι αν κερδίσουν οι ηγέτες κάποιων χωρών της Λ. Αμερικής -εκείνοι που θεωρούνται απείθαρχοι και αριστεροί-, οι δυτικοί δεν πρόκειται να συμφιλιωθούν με το αποτέλεσμα.

Προφανώς δεν τους αρέσει που στην πίσω αυλή των ΗΠΑ υπάρχουν κυβερνήσεις οι οποίες προσπαθούν να εξασφαλίσουν για τους λαούς τους αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης.

Στο παρελθόν τις ανέτρεπαν με στρατιωτικά πραξικοπήματα. Σήμερα το επιχειρούν με λιγότερο ωμούς τρόπους.

Ο στόχος παραμένει ο ίδιος, τα μέσα έχουν αλλάξει. Θα αναρωτηθεί κάποιος αφελής: εντάξει, το καθεστώς Μαδούρο δεν είναι πρότυπο αστικής δημοκρατίας.

Πρότυπα δημοκρατίας δεν είναι όμως ούτε η Σαουδική Αραβία ούτε η Αίγυπτος, ωστόσο με αυτές και οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. έχουν μια χαρά στενές σχέσεις επειδή αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους (οικονομικά και γεωπολιτικά).

Αλλά και στην ευρύτερη γειτονιά της Βενεζουέλας, υπάρχουν το Μεξικό και η Βραζιλία.

Στο Μεξικό τα καρτέλ ναρκωτικών κάνουν κουμάντο και στη Βραζιλία ο πρόεδρός της είναι ένα βήμα πριν από το εδώλιο του κατηγορουμένου για χρηματισμό και χρησιμοποιεί τους μηχανισμούς καταστολής για να καταστείλει βιαίως τις διαμαρτυρίες των πολιτών.

Μήπως είδατε τα μεγάλα διεθνή δίκτυα ενημέρωσης ή τα ελληνικά τηλεοπτικά μέσα να ασχολούνται;

Οι... υπερευαίσθητες σε θέματα δημοκρατίας, πολιτικών ελευθεριών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Ε.Ε. δεν αισθάνονται την υποχρέωση να διαμαρτυρηθούν ή να προειδοποιήσουν με κυρώσεις, ίσως γιατί οι εκεί κυβερνήσεις είναι νεοφιλελεύθερες και αμερικανόδουλες.

Είναι βέβαια και διεφθαρμένες, αλλά σιγά το πρόβλημα. Και ένα βέβηλο ερώτημα: Αν ο Μαδούρο ξαφνικά τρελαινόταν και αποφάσιζε να ιδιωτικοποιήσει τις κρατικές εταιρείες πετρελαίου της Βενεζουέλας, μήπως από απεχθής δικτάτορας γινόταν ένας σοβαρός και μετρημένος ηγέτης και το καθεστώς του από αυταρχικό και αντιδημοκρατικό αναγνωριζόταν ως νόμιμο; Λέμε τώρα.

Πάντως για την ελληνική Δεξιά, όπως και για την ισπανική (ξέρετε, αυτή του Ραχόι, ο οποίος έβλεπε τις μίζες να περνούν), ο Μαδούρο εκτός από δικτάτορας είναι και ο χρηματοδότης του ΣΥΡΙΖΑ και των Podemos, όπως ισχυρίζεται η αντιπολίτευση της Βενεζουέλας και ορισμένοι αποστάτες του τσαβικού κινήματος. Εξεταστική εδώ και τώρα…

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας