Ευχαί ερώντων

«Ω! Επτάκις μόνον! Εβδομηντάκις επτά θα είχον τώρα ανάγκην να περιζώσω τον ναόν της Αγίας Αναστασίας! Τοσάκις είχε περιεζωσμένην την καρδίαν μου η άκανθα της πικράς αγάπης, τοσάκις την είχε περισφίξει το ερπετόν πάθος το δολερόν. Ευλαβούμην να είπω εις την Αγίαν, ησχυνόμην να ομολογήσω προς εμαυτόν, ότι ήμην, οψέ της ηλικίας, λεία του πάθους και έρμαιον. Αλλά προς τι να προσφέρω λαμπάδας και μοσχολίβανον, προς τι να περιζώσω με κηρία τον ναόν; Η Αγία ηδύνατο ίσως να με θεραπεύση, αλλ’ εγώ δεν επεθύμουν να θεραπευθώ. Θα επροτίμων να καίομαι εις την φλόγαν την βραδείαν. Υπάρχουν εις τον Παράδεισον Αγιοι δεχόμενοι τας ευχάς των ερώντων; Τάχα εκεί, δίπλα εις το παρεκκλήσιον της Φαρμακολυτρίας, εις το παλαιόν εκείνον μεγαλομάρμαρον κτήριον, το αινιγματώδες, να υπήρχε το πάλαι ιερόν της Αφροδίτης, να υπήρχε βωμός του Ερωτος; Ω! Και όμως ετηκόμην. Ωρας ώρας επεθύμουν, ει δυνατόν, να ιατρευθώ. Βοήθει Αγία Αναστασία».

«Ανέραστος» και «κοσμοκαλόγηρος» ο κυρ Αλέξανδρος και δη «οψέ της ηλικίας», πάλλεται από ερωτικό πόθο εξαιτίας του οποίου παίρνει τα όρη και τα βουνά άγρια μεσάνυχτα με μόνη συντροφιά την πασίφαη σελήνη. Βαδίζει σε δυσδιάκριτα, κακοτράχαλα μονοπάτια για να φτάσει στο ξωκκλήσι της Φαρμακολύτρας, που ειδικεύεται στο να λύνει τα μάγια και τις γητειές με τις οποίες φλογίζει τις ευάλωτες καρδιές ο φτερωτός θεός. Ζητεί την αρωγή της Αγίας. Συγκλονίζεται από βαθύτατο υπαρξιακό δίλημμα. Θέλει να απαλλαγεί από την «άκανθα της πικράς αγάπης» και ταυτοχρόνως προτιμά να πυρπολείται «εις την φλόγαν την βραδείαν». Ιδού τι απέγινε στο τέλος: «Υπνος τότε με κατέλαβεν εις το στασίδιον όπου εκαθήμην. Ο ύπνος ήτον άνευ ονείρων, όλα τα όνειρα του τα είχεν αφαιρέσει η εγρήγορσις. Μόνον ενδομύχως εις το βάθος της συνειδήσεώς μου μία φωνή, ήτις ομοίαζε με χρησμόν, ηκούσθη αμυδρώς να ψιθυρίζη. «Υπαγε ανίατε, ο πόνος θα είναι η ζωή σου...». Εξύπνησα. Εσηκώθην και έφυγα. Ησθανόμην αγρίαν χαράν, διότι η Αγία δεν είχεν εισακούσει την δέησίν μου».

Ο Μανόλης Μπαρδάνης βιοπορίζεται απ’ τη λογιστική, ο λογισμός του, ωστόσο, είναι ολοκληρωτικά δοσμένος στην τέχνη: τη φωτογραφία, τη μουσική, τον λόγο. Το 2003 μας χάρισε το μοναδικό λεύκωμα «Μετ’ έρωτος εις την φύσιν... η Σκιάθος του Παπαδιαμάντη σήμερα», με εικόνες από τους τόπους όπου εκτυλίσσεται το έργο του εμβληματικού συγγραφέα. Μεθαύριο, Σάββατο 16 Δεκεμβρίου, στις 20.00, στο «Εργαστήρι Μαιρηβή» (Σαχτούρη 4 & Σαρρή, Ψυρρή), ζωντανεύει τον έκδηλο, πλην τιθασευμένο ερωτισμό του γερο-Σκιαθίτη, διαβάζοντας πέντε ερωτικά διηγήματά του. Οι φωτογραφίες είναι του ίδιου. Η μουσική του Γιώργου Παυλάκου. Ενδιαμέσως τραγουδά η Τερέζα Καζιτόρη και παίζουν: Ελένη Γανωτή (τσέλο), Χριστίνα Πολυκρέτη (κιθάρα), παπα-Γιώργης Γανωτής (βιολί).

 

   

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας