«Ερωτεύτηκα στα 17 μου τη φωτογραφία»

mencher-instagram7.jpg

Φωτογραφία Eric Mencher © Eric Mencher

Ο Eric Mencher είναι φωτογράφος ιστορικών γεγονότων και εστιάζει σε μακροχρόνια πρότζεκτ και στη φωτογραφία δρόμου.

Αυτή την περίοδο ασχολείται με τη λεωφόρο Lincoln, τη ζωή των Μάγιας στα χωριά της λίμνης Atitlan στη Γουατεμάλα και τις θρησκευτικές τους παραδόσεις, τη ζωή των κατοίκων στο San Miguel de Allende στο Μεξικό και φυσικά με ό,τι συμβαίνει στο διάβα του.

Σε μια άλλη ζωή ήταν φωτοδημοσιογράφος στη Philadelphia Inquirer και κάλυψε αποστολές σε όλο τον πλανήτη, όπως τη μετά απαρτχάιντ περίοδο στην Αφρική, τη γενοκτονία στη Ρουάντα, την Κούβα, τον εμφύλιο στην Τσετσενία και πολλά πρότζεκτ καλλιτεχνικά, όπως την επέτειο 100 χρόνων για τον «Οδυσσέα» του Τζόις, «Ο Σεζάν στην επαρχία» και άλλα.

Πήρε το βραβείο Overseas Press Club για τη Ρουάντα, το World Press Photo, το Picture of the Year, το Best of Photojournalism.

Όπως κάθε εβδομάδα έτσι και αυτή, η «Εφ.Συν.-Σαββατοκύριακο» φιλοξενεί ένα χαρακτηριστικό δείγμα της δουλειάς του Eric, που είναι δημοσιευμένο στο Instagram και μας παραχώρησε ευγενικά.   

● Θα ήθελα να ξεκινήσω τη συζήτηση με δύο πολύ δυνατές εικόνες που ανέβασες τη μία μετά την άλλη στον λογαριασμό σου και είναι συμβολικές και ουσιαστικές. Οι «Χωριστοί δρόμοι» είναι μια φωτογραφία με πολλά μηνύματα και συναισθήματα. Μπορείς να μας πεις μερικά πράγματα γι’ αυτή την εικόνα;

Φωτογραφία Eric Mencher © Eric Mencher

Οι «Χωριστοί δρόμοι» φαινομενικά είναι μια απλή φωτογραφία, ωστόσο οπτικά ευχάριστη ελπίζω και ταυτόχρονα συμβολική.

Στις ΗΠΑ όπως και σε πολλά άλλα μέρη οι άνθρωποι είναι χωρισμένοι με βάση το χρώμα, τη θρησκεία και την τάξη.

Η φωτογραφία αυτή έχει συμβολικά βαθύτερο νόημα από δύο πουλιά που διασταυρώνονται.

Είναι η αντίθεση φωτός-σκιάς, λευκού-μαύρου, μικρού-μεγάλου.

Ενώ δεν υπάρχει επαφή μεταξύ τους και περπατάνε σε αντίθετες κατευθύνσεις, υπάρχει σύνδεση μεταξύ τους.

Είναι πτηνά, όπως εμείς είμαστε άνθρωποι.

Σκόπιμα επέλεξα μια χαμηλή γωνία λήψης για να δώσω έμφαση στη φόρμα των σωμάτων τους κόντρα στον ουρανό και βοήθησε πολύ το ότι περπατούσαν αντίθετα.

Οι φωτογραφίες είναι μεταφορά της ζωής.

● Υποθέτω ότι τραβήχτηκε με iphone. Στον λογαριασμό σου γράφεις «μόνο iphone, εκτός από συγκεκριμένες εικόνες μιας προηγούμενης ζωής». Γιατί iphone, Ερικ; Μπορείς να μας δώσεις μερικά tips και συμβουλές για τη φωτογράφιση με iphone;

Φωτογραφία Eric Mencher © Eric Mencher

Υστερα από 35 χρόνια με το βάρος της φωτογραφικής μηχανής στον λαιμό και τους ώμους, το iphone ήταν απελευθερωτικό σωματικά αλλά και δημιουργικά με ανεξήγητους τρόπους, απλοποίησε τη φωτογραφική μου ζωή.

Εχω κάνει μερικά σεμινάρια για φωτογραφία με iphone και τα μαθήματα πάντα ξεκινούσαν με την παρουσίαση των καλύτερων φωτογραφιών που έχουν τραβηχτεί στην ιστορία της φωτογραφίας ή τουλάχιστον τις αγαπημένες μου από πολλούς φωτογράφους.

Δεν έχει σημασία το μέσο αλλά είναι σημαντικό οι φωτογράφοι να διαμορφώσουν τη ματιά τους μέσα από την ιστορία της φωτογραφίας και να χτίσουν μια αισθητική βάση.

Πρώτα πρέπει να κατανοήσουμε την έννοια της δημιουργικής φωτογραφίας, τι την κάνει ενδιαφέρουσα και πώς αλληλεπιδρά με τον θεατή, στη συνέχεια μπορούμε να μιλήσουμε για τα εργαλεία του iphone.

● Είσαι μέλος του Hikari Creative. Ποια είναι αυτή η φωτογραφική κοινότητα και τα μέλη της;

Φωτογραφία Eric Mencher © Eric Mencher

Tο Hikari Creative είναι το πνευματικό παιδί του Ako Salemi και δημιουργήθηκε για να εξερευνήσει ένα είδος που συνδυάζει και αναμιγνύει τις καλές τέχνες με την παράδοση του documentary.

Η βασική λειτουργία του είναι μέσω instagram και αποτελείται από πέντε μέλη, από Ιταλία, Ιράν, Ιαπωνία, Βραζιλία και ΗΠΑ. Hikari στα γιαπωνέζικα σημαίνει φως και μεταφορικά ελπίδα.

Το σλόγκαν μας «Μας έφερε κοντά η φωτογραφία για να επιβεβαιώσει ότι η τέχνη είναι βασικό συστατικό της ζωής μας» είναι η βασική μας αρχή από το 2014 που ξεκινήσαμε το instagram.

Κυρίως δημοσιεύουμε δουλειές άλλων φωτογράφων.

Η ομάδα μας έκανε έκθεση στην Τεχεράνη τον Νοέμβριο του 2015 και η επόμενη έκθεση θα γίνει στη Βραζιλία τον Μάιο - μετά δεν ξέρουμε τι θα ακολουθήσει.

● Η δεύτερη φωτογραφία απεικονίζει ένα αγόρι από τη Ρουάντα και τραβήχτηκε το 1998 για λογαριασμό της Philadelphia Inquirer. Πώς νιώθεις γι' αυτή τη φωτογραφία ύστερα από τόσα χρόνια… ως ένας αυτόπτης μάρτυρας παγκόσμιων ιστορικών γεγονότων;

Φωτογραφία Eric Mencher © Eric Mencher

Το 1994 στη Ρουάντα διαπράχθηκε μία από τις πιο καταστροφικές γενοκτονίες στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Περίπου 1.000.000 άνθρωποι σφαγιάστηκαν σε τρεις μήνες εμφύλιου πολέμου.

Ενας θάνατος κάθε 17 δευτερόλεπτα, κυρίως με ματσέτες, το 10% του πληθυσμού δολοφονήθηκε.

Τέσσερα χρόνια μετά έκανα μια σειρά θεμάτων για την ανασυγκρότηση της χώρας. Ο πόνος ήταν ακόμα έντονος και ήθελα να το δείξω.

Το αγόρι στη φωτογραφία το φροντίζουν αυτά τα αξιαγάπητα χέρια μιας γυναίκας η οποία έχτισε το ορφανοτροφείο για να μορφώσει και να θρέψει τα ορφανά του πολέμου.

Αυτή η φωτογραφία μαζί με άλλα ρεπορτάζ είναι οι πιο ουσιαστικές της επαγγελματικής ζωής μου.

Οι φωτογραφίες αναδεικνύουν το βάθος της τραγωδίας αλλά ταυτόχρονα έχουν ελπίδα.

Η ευγένεια και η συμπόνια είναι αυτά που κάνουν τις ζωές μας ξεχωριστές.

Πιστεύω ότι οι Τραμπ όλου του πλανήτη είναι οι πραγματικοί χαμένοι της ζωής, γιατί ποτέ δεν ένιωσαν την πραγματική έννοια της αγάπης, της συμπόνιας και της ευγένειας.

● Ο Marshall McLuhan είπε ότι το μέσον είναι το μήνυμα. Πώς τα ΜΜΕ επηρεάζουν τις μάζες σήμερα; Πώς τα social media άλλαξαν τον τρόπο ροής της πληροφορίας από τη στιγμή που ο καθένας μπορεί να δημοσιεύει φωτογραφίες και βίντεο;

Φωτογραφία Eric Mencher © Eric Mencher

Ως πρώην φωτοδημοσιογράφος θρηνώ για τη θανατηφόρα βιομηχανία των ΗΠΑ.

Η αμερόληπτη πληροφορία έπρεπε να είναι κυρίαρχη στις δημοκρατίες που ευημερούν.

Σήμερα έχουμε κατακλυστεί από πολλαπλές πληροφορίες σε βαθμό που να μην ξέρουμε τι να πιστέψουμε.

Γι' αυτό, πιστεύω, πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί στο πώς επεξεργαζόμαστε τις πληροφορίες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Με φοβίζει πολύ το πώς ο Τραμπ κατέλαβε τα ΜΜΕ προς όφελός του στις ΗΠΑ.

Το αδαές αμερικανικό κοινό πιστεύει τις βλακείες του.

Είμαι χαρούμενος που μέσα όπως το instagram δεν είναι μόνο στα χέρια επιτήδειων, ισχυρών, εκδοτών και επιμελητών τέχνης που διαλέγουν ό,τι θέλουν.

Τώρα είμαστε εμείς οι επιμελητές, οι εκδότες και εμείς οι λίγοι, οι μικροί άνθρωποι, έχουμε φωνή για το τι συμβαίνει γύρω μας και στον πλανήτη σε καθημερινή βάση.

● Θα μοιραστείς μια ιστορία δρόμου μαζί μας;

Φωτογραφία Eric Mencher © Eric Mencher

Αυτή την περίοδο ζω σ’ ένα μικρό χωριό των Μάγιας στα περίχωρα της λίμνης Atitlan, στη Γουατεμάλα.

Την επισκέπτομαι κάθε χρόνο με τη γυναίκα μου για 3-4 μήνες τα τελευταία επτά χρόνια.

Χτες φωτογράφιζα 5 χωρικούς που έκοβαν ένα δέντρο 10 μέτρα ύψος.

Τους πήρε μια βδομάδα με μεθοδική δουλειά λόγω της επικινδυνότητας.

Εκεί που φωτογράφιζα ζήτησαν τη βοήθειά μου, έβαλα το iphone στην κωλότσεπη και έπιασα το σχοινί.

Τραβήξαμε και ρίξαμε το δέντρο, οι αγκαλιές και η χαρά ήταν μεγάλη ανταμοιβή.

● Τι σημαίνει η φωτογραφία για σένα;

Φωτογραφία Eric Mencher © Eric Mencher

Η φωτογραφία σημαίνει πολλά για μένα. Είμαι πολύ χαρούμενος που στα 17 μου ερωτεύτηκα τη φωτογραφία και έγινε το μέσο για να ζω, αλλά κυρίως ο τρόπος ζωής μου.

Μ' αρέσει ο τρόπος επικοινωνίας, η οπτική της, πώς επιδρά στους θεατές, πώς προκαλεί χαρά.

Μ' αρέσει το γεγονός ότι όσο η εικόνα είναι ζωντανή, στην πραγματικότητα είναι απλά η απεικόνιση κάτι διαφορετικού.

Είναι ένα συμβάν μέσα στον εαυτό του, διαφορετικό από αυτό που φωτογραφήθηκε.

Από τη φύση της είναι σουρεαλιστική, από τη φύση της είναι τέχνη.

Οι μεγάλοι φωτογράφοι Βresson, Salgado, Arbus, οι μεγάλοι ζωγράφοι, οι μεγάλοι συγγραφείς και οι λαϊκοί καλλιτέχνες μάς δίδαξαν πώς να σκεφτόμαστε, πώς να βλέπουμε.

Φωτογραφία Eric Mencher © Eric Mencher

Tips για το iphone

«Λατρεύω το hipstmatic για να τραβάω φωτογραφίες γιατί είναι εύκολο και γρήγορο με εκπληκτικούς συνδυασμούς φίλτρων...

Είναι απαραίτητο στην επεξεργασία των φωτογραφιών μου.

Εξαιτίας της δημοσιογραφικής μου ρίζας δεν μου αρέσει να υπερβάλλω στην επεξεργασία και τον χειρισμό τους (δεν είναι κάθε φωτογραφία ένας χειρισμός;).

Το snapseed μού παρέχει την ευελιξία να διαμορφώνω την αισθητική των εικόνων μου γρήγορα, είναι και θέμα εμπειρίας όπως ακριβώς ο σκοτεινός θάλαμος.

Μου αρέσει να επεξεργάζομαι την εικόνα και όχι να κουνάω το ποντίκι στο photoshop ή το lightroom.

Η γυναίκα μου, Kass Mencher, λέει «ότι της αρέσει να αφήνει τη φωτογραφία να διαμορφωθεί όπως θέλει η ίδια» - μ' αρέσει αυτή η φιλοσοφία».

Eric Mencher is a documentary photographer concentrating on long term projects and everyday street photography. Recent projects include life along the Lincoln Highway (the first cross-country road in the United States), contemporary life in the Maya villages of Lake Atitlan, Guatemala, religious traditions in Guatemala, and life around San Miguel de Allende, Mexico.

And a lot of other things that happen to happen in front of him.

In another life he was a photojournalist at The Philadelphia Inquirer, where he covered assignments around the world, including the post-apartheid era in South Africa, the aftermath of genocide in Rwanda, life under Fidel Castro in Cuba, and the civil war in Chechnya.

He also photographed many stories in the arts, including the 100th anniversary of James Joyce's classic book Ulysses, Cezanne in Provence, and a series illustrating Cervantes' masterpiece, Don Quixote.

The arts are important to him.

He was the recipient of the Overseas Press Club Award for "Rwanda: Aftermath of Genocide" and has won other major awards, including prizes in World Press Photo, Pictures of the Year, Best of Photojournalism and National Headliners. His fellowships include a Penn State University Professional in Residence Fellowship, a Terra Fellowship from the Giverny Institute at the Museum of American Art, Giverny, France and a Pew Fellowships in the Arts, discipline winner.

I would like to begin this conversation with two powerful images that were posted on Instagram, one after the other, and they are very symbolic and substantial. “Separate ways” is a photo that really impressed me. So many feelings. So many messages spread. Can you tell us a few things about this photo?

It’s a seemingly simple, although hopefully visually pleasing, image.

But in the United States, as well as many other places where people are separated by color or religion or class, the picture (I hope) takes on a deeper meeting than just two birds passing each other by.

It’s the contrast of light and dark, black and white, large and small, and although there is no contact between the two and they are walking in opposite directions, they are still linked together.

They are both birds! Just like we are all humans! I intentionally chose a low angle from which to photograph to emphasize their shapes against the sky and they helped me out by walking in different directions.

I like to think that my best photos are metaphors for life and that they transcend the obvious.

● I presume it was taken with i-phone. “Only iPhone, except the occasional image from a previous life” you write on your IG account, why i-phone Eric? Can you give us a few tips and advices about i-phone photography?

After 35 years of using “real” cameras and feeling their weight on my shoulders and around my neck, the iPhone has been physically liberating.

But it’s also visually liberating in inexplicable ways. It’s like when I used a Leica M6 with film--simple, intuitive, fast, unobtrusive. It has its limitations and that’s fine with me. It simplifies my photographic life!

I’ve taught a few iPhone photography workshops and the classes always start by looking at the best pictures that have ever been made.

Or at least my favorites from the great photographers. Because no matter the camera, photographers need an understanding of photography’s history and evolution to have a strong foundation on which to build.

First we need to understand what makes an interesting and engaging image, then we can talk about the tools--like an iPhone--that allow us to achieve our photographic goals. But for some tips: I love using Hipstamatic to make the image, mainly because it’s so fast and easy.

And I love the look of some of their filter combinations. Snapseed is indispensable to me for editing (post-processing). Because of my journalistic roots, I’m loathe to overmanipulate my pictures (although isn’t every picture a manipulation anyway?), so Snapseed provides the flexibility of achieving the look I want very quickly.

It’s a tactile experience, too, like working in the darkroom, so I’m much more involved in working on the image than moving a mouse around in Lightroom or Photoshop.

My wife, photographer Kass Mencher, likes to say that she lets the photograph tell her what it wants to be and I love (and live by) that philosophy.

●  You are a member of Hikari Creative, tell us about this community and its members?

Hikari Creative was the brainchild of Ako Salemi and was founded to explore a style of photography that blends fine art and photo-documentary traditions.

Now it is an Instagram-based collective of five members, representing Brazil, Japan, Italy, Iran, and the United States. Hikari means “light” in Japanese and is also a metaphor for hope.

Our motto--”We are brought together by photography to affirm art as essential to our lives” has been our guiding principle since our Instagram launch in 2014.

We mainly post other photographer’s works on the Hikari Instagram feed.

The group had an exhibition in Tehran, Iran, November 2015, and we have an upcoming show of our collective work in Brazil in May, 2017. Not sure what’s next!

● The second picture shows a boy from Rwanda. It’s a picture taken during 1998, when you were working as a photojournalist at the Philadelphia Inquirer. How you feel about this photo after so many years...as an eye-witness of global history facts?

(Rwanda photo) In 1994, Rwanda experienced one of the most devastating genocides in the history of mankind.

Almost 1,000,000 people slaughtered by their fellow countrymen in just three months time.

One death every 17 seconds, almost all by machete. Ten percent of the country’s population. Four years later I did a series of stories (with a reporter) on how the country was slowly piecing itself back together.

The pain and suffering was still evident (and probably is to this day) and my goal was to accurately and artfully convey the magnitude of this tragedy.

The boy in this photo was being caressed by the loving hands of a woman who had built an orphanage to house, feed, and educate children who had lost their parents in the genocide.

This picture and the others I did in Rwanda are probably the most meaningful work I’ve done in my career. I think my images conveyed the depth of the tragedy, but also showed hope and resiliency.

The child in the photo is vulnerable and overwhelmed, yet there are loving people to help.

To me, kindness and compassion are what makes our lives as human beings special, and we need more of it! (I believe that the Donald Trumps of the world are the true losers in life, because they never experience love and compassion and kindness.)

● Marshall McLuhan said that the medium is the message. How mass media affect the masses nowadays? How social media changed the way information flows since they allow everyone to publish photos and videos?

As a former newspaper photojournalist, I mourn the demise of the industry (at least in the United States). Well-reported, unbiased, truthful information is paramount for democracies to thrive. Now we are inundated with a multitude of “news” outlets and how do we determine who and what to believe? Everyone has a perspective and viewers go to the outlet that reflects their lives and viewpoints.

So I think we have to be exceedingly diligent in how we process information from social media. It’s everywhere and it’s overwhelming and to dissect what is worthwhile is impossible. In the United States, I’m very fearful of how Trump has coopted the media (and Twitter) to his benefit. And the ignorant American public believes his bullshit!

All that said, I’m happy that social media like Instagram has taken some decision making out of the hands of the traditional gate-keepers like museum curators and magazine art directors, who have always picked their favorites.

Now we are the curators and the editors and we, the little people, have a voice in what is seen around the world everyday!

● Will you share a street story that affected you with us?

I’m currently living in a tiny Mayan village on the shores of Lake Atitlán, Guatemala. I say living, because that’s what I do when I travel! But my wife and I have been here for 3-4 months every year for the last 7 years.

Anyway, just yesterday I was photographing a group of men who were working hard to chop down a huge tree, easily 10 meters high.

They’ve been working for a week, very methodically--it’s dangerous work, as they chop the tree from the top. I took a handful of pictures.

They had trouble pulling down a section of the tree (from their position on the ground) and they asked if I could help.

So I put my iPhone in my back pocket, grabbed the rope along with the five Mayan men, and together we pulled down that tree.

There were high-fives and hugs and and huge smile and big thank you’s (in their language, Kaqchikel) and it felt great to be a part of people come together for a common cause.

Which more often photography does in other ways, but in this case, it was a true coming together!

● What photography means to you?

Photography means a lot to me. I am so happy that as a 17 year old I fell in love with photography, both as a way to make a living and as a way of living.

I love how it communicates, how it sees, how it affects, how it cheers, how it saddens. I love the fact that while the image is real, it is really just a depiction of something else.

It is a fact in itself, different than what was photographed.

By its nature it is surreal. By its nature it is art.

 Βρείτε τον στο instragram: IG: @emencher

If you want to see the work of Eric Mencher search Instagram: IG: @emencher 

 Η γκαλερί μας στο instagram: @efsyn_newspaper

 

 

 

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ