Ερωτας στην Ισπανία της κρίσης και η αντικομφορμιστική οικογένεια Γουόλς

Tο Pikadero, το βραβευμένο ντεμπούτο του σκηνοθέτη Μπεν Σαρόκ με το σαρωτικό συναισθηματικό φινάλε στην Ισπανία της κρίσης, το «Γυάλινο κάστρο», ταινία βασισμένη στην ομότιτλη αυτοβιογραφία της Τζάνετ Γουόλς και το «Βικτώρια & Αμπντούλ»- μια πραγματική ιστορία που μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη ο Στίβεν Φρίαρς με την Τζούντι Ντεντς στον ρόλο της βασίλισσας Βικτώρια, είναι μερικές από τις ταινίες που προβάλλονται στους κινηματογράφους.

Πικαδέρο (Pikadero, Ισπανία, Μεγ. Βρετανία, 2015, 98΄) ★★½☆☆

Pikadero, του  Μπεν Σαρόκ

● σκηνοθεσία: Μπεν Σαρόκ

● ηθοποιοί: Γιοσέμπα Ουσαμπιάγκα, Μπάρμπαρα Γκενάγκα

Γαλάζιο, κίτρινο, ροζ, τα χρώματα της αντι-κρίσης, του ρομαντισμού και της χαράς. Αυτά τα χρώματα προσπαθούν να επιβάλουν στη σχέση τους ο Γκόρκα και η Ανε, ένα ζευγάρι εικοσιπεντάχρονων στα πρώτα του ραντεβού. Τα οποία γίνονται αναγκαστικά σε δημόσιους χώρους, από καφενεία μέχρι πικαδέρος, τις αλάνες όπου αράζουν τα ζευγάρια με τ’ αυτοκίνητά τους για τις ερωτικές τους στιγμές.

Γιατί και οι δυο ζουν στην Ισπανία της κρίσης, σε μια μικρή βάσκικη πόλη και οι σχεδόν ανύπαρκτες δουλειές τους τούς αναγκάζουν να ζουν με τους γονείς τους.

Με αυστηρά δομημένα, σταθερά πλάνα του παρατηρητή κοιτάζει ο Μπεν Σαρόκ, στο πολυβραβευμένο σκηνοθετικό ντεμπούτο του, τους ήρωές του, απολαμβάνοντας τις μικρές ευαισθησίες, την αδεξιότητα, τον δειλό ρομαντισμό και τις αγωνίες τους.

Κι είναι τόσο ψηλά στο «χιπστερόμετρο» οι αισθητικές επιλογές του, που κατά στιγμές δεν αφήνουν την ιστορία ν’ αναπνεύσει, τουλάχιστον όχι χωρίς κασέτες στο κασετόφωνο, κεντήματα στους τοίχους και καλοζυγισμένα, ρετρό διακοσμημένα κάδρα στην οθόνη.

Ωστόσο, οι χαριτωμένοι, ζεστοί πρωταγωνιστές του, η απόλυτη αλήθεια της σύγχυσης που περιγράφει, το κωμικοτραγικό αίσθημα εγκλωβισμού δυο (ίσως, πώς να ξέρουν ακόμα) ερωτευμένων γεμάτων ανασφάλεια για την οικονομία της χώρας, το δικό τους αβέβαιο μέλλον και, τέλος πάντων, το πού θα βρουν να περάσουν λίγες ώρες μαζί και μόνοι για να γνωριστούν, δίνουν στην ταινία την αμεσότητα και τη γλύκα που ξεπερνά το στήσιμο.

Και το σαρωτικό συναισθηματικό φινάλε της γραπώνει την εποχή μας από τα μαλλιά και της ζητά εξηγήσεις.

 ΑΒΑΝΑ , ΑΕΛΛΩ (θερινό) , ΓΑΛΑΞΙΑΣ , ΔΙΑΝΑ , ΚΗΦΙΣΙΑ Cinemax Cyta , ΟΑΣΙΣ, ΑΛΟΜΑ

Γυάλινο κάστρο (The Glass Castle, ΗΠΑ, 2017, 127’) ★★½☆☆

«Γυάλινο κάστρο»

● σκηνοθεσία: Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον

● ηθοποιοί: Μπρι Λάρσον, Γούντι Χάρελσον, Ναόμι Γουότς

Ο σκηνοθέτης του «Short Term 12» συνεργάζεται ξανά με την Μπρι Λάρσον, σ’ ένα φιλμ εξίσου αιχμηρό και τρυφερό, αλλά τόσο πιο ανοικονόμητο.

Βασισμένη στην ομότιτλη αυτοβιογραφία της Τζάνετ Γουόλς, που κυκλοφόρησε το 2005 κι έμεινε στην αμερικανική λίστα με τα μπεστ σέλερ για 261 εβδομάδες, η ταινία παρακολουθεί την αντικομφορμιστική ζωή της οικογένειας Γουόλς, μέσα από τα μάτια του δεύτερου από τα τέσσερα παιδιά της.

Η οικογένεια, με πατριάρχη τον εκρηκτικό Ρεξ, αλκοολικό και οξύθυμο, αλλά γεμάτο πάθος για τη ζωή, τρυφερότητα για τους δικούς του και οργή για ό,τι τον βρίσκει αντίθετο, διανύει τα χρόνια σε μια σειρά από καταλήψεις, χωρίς ίχνος σταθερότητας ή ηρεμίας ή «αστικής κανονικότητας».

Αποτέλεσμα, η Τζάνετ και τ’ αδέλφια της να μη βλέπουν την ώρα να το σκάσουν για τη δική τους ζωή, αλλά και να διχάζονται ανάμεσα στην απομυθοποίηση τής περιπετειώδους οικογένειάς τους και την αληθινή αγάπη για τους γονείς τους.

Στημένη με εναλλαγές μιας σειράς flash backs στα ανυπότακτα, μέχρι και καταστροφικά, παιδικά χρόνια της Τζάνετ και στο ’80, που τη βρίσκει, αντιδραστικά, περιποιημένη επαγγελματία κι έτοιμη να παντρευτεί, η ταινία ξεστρατίζει συχνά σε φλυαρίες, από μια αγωνία της Γουόλς να δικαιώσει την ιστορία της, που δεν συγκράτησε, προφανώς, ο Κρέτον.

Οι πρωταγωνιστές, όμως, με κορυφαίο τον Γούντι Χάρελσον, πετυχαίνουν ιδανικά να συγκεράσουν, όπως και στη ζωή, αντικρουόμενα στοιχεία στους ήρωές τους.

Με τον ίδιο τρόπο, η επιμονή της ταινίας να εντοπίσει τις γκρίζες ζώνες που συστήνουν μια οικογένεια, είναι συγκινητική και οικεία και πολύ πιο ρεαλιστική από το σχετικής θεματολογίας, περσινό «Captain Fantastic».

 ΦΙΛΟΘΕΗ, ΑΙΓΛΗ ΖΑΠΠΕΙΟΥ, ΔΕΞΑΜΕΝΗ, ΦΙΛΙΠ, ΓΑΛΑΞΙΑΣ, ΜΑΡΙΕΛ, ΛΑΟΥΡΑ

Η ιστορία του Hedi (Hedi, Τυνησία, Βέλγιο, Γαλλία, 2016, 88’) ★★½☆☆

Η ιστορία του Hedi

● σκηνοθεσία: Μοχάμεντ Μπεν Ατία

● ηθοποιοί: Ματζ Μαστούρα, Ριμ Μπεν Μεσαούντ, Σαμπά Μπουζουιτά

Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη και Ανδρικής Ερμηνείας στην Berlinale 2016, Χρυσή Αθηνά στις Νύχτες Πρεμιέρας, το ντεμπούτο του Τυνήσιου Μοχάμεντ Μπεν Ατία μίλησε για έναν κόσμο που αλλάζει και, οπωσδήποτε, ακούστηκε δυνατά. Το έδαφος είναι η Τυνησία.

Ο 30χρονος Χέντι ετοιμάζεται να παντρευτεί την κοπέλα που του προξένεψε η μητέρα του, αλλά σ’ ένα σύντομο επαγγελματικό ταξίδι γνωρίζει κάτι που μπορεί και να είναι ο αληθινός έρωτας, ή απλώς η τομή με το παλιό κι η αγκαλιά του καινούργιου. Παρότι το «Hedi» είναι, μεταφορικά, μια πολιτική ταινία, επιλέγει να εκφραστεί μέσα από έναν ήρωα με εμπόδια που συναντά ο καθένας και για προβλήματα μάλλον πολυτελείας.

Ωστόσο, μ’ έναν ευαίσθητο πρωταγωνιστή στο πρόσωπο του Ματζ Μαστούρα, μ’ ένα λιτό, άμεσο κινηματογραφικό ύφος με ανεξάντλητα κοντινά πλάνα στους ήρωες, στο δέρμα και στο βλέμμα τους (καθόλου τυχαίο ότι το φιλμ είναι μια παραγωγή των αδελφών Νταρντέν), το «Hedi» φτιάχνει το πορτρέτο ενός ανθρώπου και μιας χώρας σε αναζήτηση αλήθειας και μέλλοντος, μιας κοινωνίας που προσπαθεί να βρει το επόμενο βήμα, πετώντας το παλιό αλλά αναζητώντας την ταυτότητα του καινούργιου.

 ΔΑΝΑΟΣ, ΤΡΙΑΝΟΝ

Βικτώρια & Αμπντούλ (Victoria and Abdul, Μεγ. Βρετανία, ΗΠΑ, 2017, 112’) ★★½☆☆

Βικτώρια & Αμπντούλ

● σκηνοθεσία: Στίβεν Φρίαρς

● ηθοποιοί: Τζούντι Ντεντς, Αλί Φαζάλ

Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, η βασίλισσα Βικτώρια γνώρισε, στο παλάτι, τον Ινδό υπηρέτη Αμπντούλ Καρίμ και τον επέλεξε για έμπιστό της, πνευματικό της δάσκαλο, περιηγητή της φαντασίας στον κόσμο και, ίσως, φίλο.

Αυτή την πραγματική ιστορία μεταφέρει στο σινεμά ο Στίβεν Φρίαρς, στην πλέον αντι-Φρίαρς ταινία του, μια και έχει λειάνει όλες τις πολιτικές και κοινωνικές αιχμές της.

Το βρετανικό χιούμορ λειτουργεί θαυμάσια στο στοιχείο του, το ντεκόρ επίσης είναι χάρμα οφθαλμών, αλλά η επιφανειακή ανάγνωση σημαντικών ιστορικών γεγονότων και προσωπικοτήτων αγγίζει την αφέλεια.

Απέναντι σε όποιο μειονέκτημα, ωστόσο, η Τζούντι Ντεντς έρχεται ως οδοστρωτήρας, για να ερμηνεύσει (ξανά, μετά την «Κυρία Μπράουν»), τη βασίλισσα Βικτώρια με ένταση, νεύρο και λαμπερά μάτια που δεν σου επιτρέπουν να ξεκολλήσεις από την οθόνη, ακόμα και στις πιο «τελενοβέλα» στιγμές της ταινίας.

 VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, ODEON STARCITY, ODEON ESCAPE ΙΛΙΟΝ, NOVACINEMA ODEON ΜΑΡΟΥΣΙ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΑΘΗΝΑΙΟΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ, ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ, ΑΙΓΛΗ ΣΑΡΩΝΙΔΑ, ΑΙΓΛΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ, ΑΛΕΞ ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ, ΑΛΣΟΣ Ν. ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ, ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΑΝΟΙΞΗ ΧΑΪΔΑΡΙ, ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ, ΑΡΚΑΔΙΑ ΒΥΡΩΝΑΣ, ΑΡΤΕΜΙΣ ΠΑΠΑΓΟΥ, ΒΑΡΚΙΖΑ, ΔΙΟΝΥΣΙΑ, ΘΗΣΕΙΟΝ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ ΑΙΓΑΛΕΩ, ΛΙΛΑ ΠΑΤΗΣΙΩΝ, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΟΝΑΡ ΑΝΑΚΑΣΑ, ΠΕΡΑΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΣΙΣΣΥ Ν. ΜΑΚΡΗ, 3 ΑΣΤΕΡΙΑ Ν. ΗΡΑΚΛΕΙΟ, ΦΛΟΙΣΒΟΣ, ΧΛΟΗ ΚΗΦΙΣΙΑ, ΑΤΤΙΚΟΝ ΑΛΣΟΣ, ΕΛΛΗ

Ενα κάποιο τέλος (The Sense of an Ending, Μεγ. Βρετανία, 2017, 108’) ★★☆☆☆

The Sense of an Ending

● σκηνοθεσία: Ριτές Μπάτρα

● ηθοποιοί: Τζιμ Μπρόντμπεντ, Σάρλοτ Ράμπλινγκ, Μισέλ Ντόκερι, Μπίλι Χάουλ, Εμιλι Μόρτιμερ

Ενας συνδυασμός συντελεστών και υλικών που θα μπορούσε να γίνει λεπτοφτιαγμένο μικρό και βαθύ αριστούργημα, μένει στην άτολμη κομψότητά του και σε μια σειρά αριστοτεχνικών ερμηνειών.

Το νέο φιλμ του Ριτές Μπάτρα, που υπέγραψε πριν από τρία χρόνια το τρυφερό «Lunchbox», μεταφέρει στο σινεμά το ομότιτλο μυθιστόρημα του Τζούλιαν Μπαρνς, που κέρδισε το Booker Prize το 2011.

Η ιστορία συναντά τον Τόνι σε μεγάλη ηλικία, μονήρη και sui generis: η υπόσχεση ενός απρόσμενου κληροδοτήματος, το ημερολόγιο ενός συμφοιτητή και φίλου του, που θαύμαζε απεριόριστα νέος, θα τον αναγκάσει να ενώσει τα κομμάτια του δικού του παζλ, της δικής του μνήμης, κυρίως των αναμνήσεων που πέταξε νωρίς και να δει το παρελθόν του με διαφορετικά μάτια, αυτά της πραγματικότητας.

Καθώς το σενάριο χτίζεται σαν ψηφιδωτό, με αινιγματικές αποκαλύψεις, διαδρομές στον χρόνο, διαφορετικές οπτικές γωνίες για τα ίδια συμβάντα, ο Μπάτρα προσπαθεί να μιλήσει για την τόσο βολική επιλεκτική μνήμη, τον τρόπο με τον οποίο κρατάμε και πετάμε γεγονότα και ενέργειες, χωρίς να επιτρέπουμε να συνειδητοποιήσουμε πώς οι ίδιοι επηρεάζουμε τους κοντινούς μας ανθρώπους.

Αυτό το κολάζ από πρόσωπα, στιγμές και στοιχεία που δεν μοιάζουν πρόθυμα να συνδεθούν, προσφέρει μικρές μπουκίτσες αναγνώρισης κι εκτίμησης, που όμως ποτέ δεν ενώνονται δυναμικά σε κάτι σημαντικό.

Αυτό που μένει, είναι ένα καστ Βρετανών μαστόρων του σινεμά κι ένα λεπτό, κυνικό χιούμορ για το πέρασμα του χρόνου και για την ανθρώπινη κατάσταση.

Annabelle: Creation (ΗΠΑ, 2017, 109’) ★★☆☆☆

Annabelle: Creation

● σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Σάντμπεργκ

● ηθοποιοί: Στέφανι Σίγκμαν, Τάλιθα Μπέιτμαν, Λούλου Γουίλσον

Μια δεκαετία μετά τον θάνατο της κόρης τους, ένα ζευγάρι υποδέχεται σπίτι του τα κορίτσια ενός ορφανοτροφείου. Μόνο που η κούκλα Αναμπελ, φτιαγμένη από τα χέρια του οικοδεσπότη, δεν αποδεικνύεται φιλόξενη.

Ο Ντέιβιντ Σάντμπεργκ παίρνει τα ηνία του τρόμου, μ’ ένα πρίκουελ της ιστορίας της κούκλας που γνωρίσαμε στο «Conjuring».

Το αποτέλεσμα είναι μπαρόκ, τρομακτικό έστω και προβλέψιμα, αλλά πολύ λιγότερο ιδιοσυγκρασιακό και εμπνευσμένο από το ντεμπούτο του σκηνοθέτη, το περσινό «Μη σβήσεις το φως».

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ