Ερντογάν μαινόμενος

erntogan.jpg

Ταγίπ Ερντογάν Basin Bulbul/Presidential Press Service, Pool Photo via AP

Για το φαινόμενο Ερντογάν έχω γράψει πολλές φορές, όμως ο ηγέτης της Τουρκίας δεν σταματά να μας εκπλήσσει με ρυθμούς και τρόπους οι οποίοι υπερβάλλουν κάθε πρόβλεψη στο πλαίσιο των παραδεκτών συμπεριφορών μιας ευνομούμενης ή τουλάχιστον μιας χώρας ενταγμένης στο διεθνές σύστημα ασφάλειας, μέλους του ΝΑΤΟ και υπό σύνδεση με την Ε.Ε.

Στις 16 Απριλίου στο δημοψήφισμα για την αλλαγή του τουρκικού Συντάγματος ο Ερντογάν ζητά να γίνει αρχηγός του κράτους, αρχηγός της κυβέρνησης και αρχηγός του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, όλα συγκεντρωμένα στο πρόσωπό του.

Εχει παρουσιάσει τον εαυτό του ως τον ισχυρό άντρα ο οποίος τολμά να τα βάλει με τις υπερδυνάμεις, Ρωσία, ΗΠΑ και τώρα ανοιχτά με την Ευρώπη. Είναι ο άνθρωπος που έκανε το σουνιτικό Ισλάμ να βρει τη φωνή του και να ακουστεί σε ολόκληρο τον κόσμο βάζοντας στη θέση τους τούς Σταυροφόρους.

Διαφωνεί με τον όρο «ισλαμική τρομοκρατία» γιατί, κατά τον Ερντογάν, τρομοκρατία και Ισλάμ είναι αντιφατικές έννοιες.

Δηλώνει πως το μέλλον της Ευρώπης είναι μουσουλμανικό και προτρέπει τους Τούρκους της διασποράς (είναι ήδη οκτώ εκατομμύρια) να κάνουν πέντε αντί για τρία παιδιά.

Καταρρίπτει ρωσικό αεροπλάνο, αλλά ζητά συγνώμη και αναθερμαίνει τις σχέσεις του με τον Πούτιν. Αυτή η τελευταία στροφή του υποδηλώνει τον πραγματισμό του όταν μετράει τις ζημιές και τα οφέλη της κάθε κίνησής του.

Δηλώνει απερίφραστα πως οι σχέσεις του με τις ΗΠΑ θα επανέλθουν στην ομαλότητα μόνον όταν αυτές αποδεχθούν πως οι Σύροι Κούρδοι είναι τρομοκράτες, όπως το PΚΚ (προφανώς θεωρεί πως το PΚΚ ως μαρξιστικό κόμμα είναι αντι-ισλαμικό και ως εκ τούτου τρομοκρατικό).

Για να επικρατήσει στις προηγούμενες εκλογές το κόμμα του, σταμάτησε τις συνομιλίες για την ειρήνευση με τους Κούρδους και τον Οτσαλάν ώστε να οικειοποιηθεί τις ψήφους των εθνικιστών. Τον τελευταίο χρόνο η τουρκική αεροπορία βομβαρδίζει τη νοτιοανατολική Τουρκία καθιστώντας άστεγους πάνω από μισό εκατομμύριο Κούρδους και σκοτώνοντας εκατοντάδες.

Παρ’ όλο που ο αιματηρός εμφύλιος είναι γνωστός στη Δύση και στο ΝΑΤΟ, μόλις πρόσφατα βγήκε στη δημοσιότητα έκθεση του ΟΗΕ η οποία περιγράφει τα απάνθρωπα γεγονότα στη γείτονα και μάλιστα, πρωτοφανές για δυτικό έντυπο, δημοσιεύτηκε και σχετικό άρθρο στους New York Times.

Ο Ερντογάν έχει οπαδούς που τον λατρεύουν με φανατισμό, σε σημείο να καταδίδουν συγγενείς και φίλους αν αυτοί εκφράζουν αισθήματα εναντίον του. Οι Financial Times δημοσίευσαν μακροσκελές σχετικό άρθρο συγκρίνοντας την Τουρκία με το Ιράκ επί Σαντάμ, όπου «οι μισοί Ιρακινοί κατασκόπευαν τους άλλους μισούς», κατά τα λεγόμενα Ιρακινού πολιτικού. Το φαινόμενο, βέβαια, είναι γνωστό και ισχύει για όλα τα απολυταρχικά καθεστώτα αδιακρίτως ιδεολογικής προέλευσης.

Η γενική επίθεση κατά της Ευρώπης, με πρόσχημα την απαγόρευση ομιλιών υπέρ του «ναι» στην Ολλανδία και τη Γερμανία, είχε στόχο το εσωτερικό μέτωπο, αλλά ταυτόχρονα διέγειρε και αντι-μουσουλμανικά ανακλαστικά τα οποία χρησιμοποίησε ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας για να κερδίσει τις εκλογές.

Η αντίδραση της Ευρώπης, αν και ήπια, ήταν για πρώτη φορά κατά του Ερντογάν. Στην πραγματικότητα, η διελκυστίνδα αυτή δεν βοήθησε παρά τις αντι-μουσουλμανικές φωνές, πράγμα το οποίο υποδήλωσε ο ίδιος μιλώντας για πόλεμο σταυρού και ημισελήνου.

Παρ’ όλα αυτά, ο νέος ΥΠΕΞ των ΗΠΑ θα επισκεφθεί την Αγκυρα στις 30 Μαρτίου δίνοντας και αυτός έμμεση βοήθεια στον Ερντογάν, όπως έκανε η κ. Μέρκελ πριν από τις τελευταίες εκλογές. Το σημαντικό παιχνίδι του Ερντογάν είναι η συναίνεση των ΗΠΑ στις βλέψεις του στην περιοχή: κουρδικό, Συρία, Ιράκ και βέβαια Κύπρο και Αιγαίο. Συνεργάζεται με τον Πούτιν για να έχει το προνόμιο να τον απορρίψει όταν και εφόσον ο πρόεδρος Τραμπ δεχτεί τους όρους του.

Το πρόβλημα της Τουρκίας του Ερντογάν, της περιοχής και της Ελλάδος είναι η ίδια η κατάσταση που διαμορφώνεται στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Οι φανατικοί οπαδοί του Τούρκου προέδρου δημιουργούν και φανατικούς εχθρούς. Η τουρκική κοινωνία οδηγείται σε εκλογές οι οποίες θα οριοθετήσουν το χάσμα ανάμεσα στις αντίπαλες παρατάξεις. Η προσπάθεια του «μαινόμενου υποψήφιου Σουλτάνου» είναι να κερδίσει το δημοψήφισμα με μεγάλη πλειοψηφία και όχι με ένα γλίσχρο 51-49%. Θα κάνει τα πάντα γι’ αυτό, ακόμα και μια σοβαρή πρόκληση στο Αιγαίο· ακόμα και μια λεκτική σύγκρουση με τις ΗΠΑ.

Το χειρότερο σενάριο οδηγεί την τουρκική κοινωνία σε έναν εμφύλιο είτε ο Ερντογάν κερδίσει είτε χάσει. Αυτή η εξέλιξη προδιαγράφει αποσταθεροποίηση της περιΚείμενο

οχής, Τούρκους πρόσφυγες στην Ελλάδα (κάποιοι είναι ήδη εδώ) και ένα ακραίο σουνιτικό κίνημα να συνταράζει και τη Μ. Ανατολή αλλά και την Ευρώπη.

Για τον ισλαμιστή ηγέτη η απόλυτη νίκη στο δημοψήφισμα είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Μια ήττα θα τον οδηγήσει στη φυλακή, λόγω της διαφθοράς της οικογένειάς του και του ίδιου.

Η προσωπικότητα του ηγέτη ποτέ δεν έπαψε να παίζει καίριο ρόλο στη διαμόρφωση της πορείας της Ιστορίας.

* συγγραφέας

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας