Επτά ταινίες για έναν Χρυσό Φοίνικα

kanes.jpg

 Γιώργος Λάνθιμος, Κόλιν Φάρελ, Νικόλ Κίντμαν και ο μικρός Σάνι Σούλτζικ, «The Killing of a Sacred Deer» Γιώργος Λάνθιμος, Κόλιν Φάρελ, Νικόλ Κίντμαν και ο μικρός Σάνι Σούλτζικ, «The Killing of a Sacred Deer» | Regina Wagner/Geisler-Fotopress/picture-alliance/dpa/AP Images

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ: ΚΑΝΕΣ 

Είναι παροιμιώδες το πόσο έξω μπορούν να πέσουν οι προβλέψεις των βραβείων στα κινηματογραφικά φεστιβάλ. Την επιλογή, άλλωστε, κάνει μια κριτική επιτροπή διαλεγμένη για ανάμεικτους λόγους ουσίας και δημοσιότητας, μ’ έναν παραδοσιακά ιδιοσυγκρασιακό πρόεδρο, σ’ αυτή την περίπτωση τον Πέδρο Αλμοδόβαρ, που κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι καλλιτεχνικούς στόχους θέλει να υποστηρίξει.

Παρ' όλα αυτά, σε μια χρονιά μ’ ένα εορταστικό μεν, αλλά επαναλαμβανόμενα μέτριο Διαγωνιστικό Τμήμα, μπορεί κανείς να συγκεντρώσει τις επτά ταινίες που, με κάθε λογική, θα διεκδικήσουν τα μεγάλα βραβεία της διοργάνωσης.

Ανάμεσά τους, το «The Killing of a Sacred Deer» του Γιώργου Λάνθιμου βρίσκεται ψηλά στις προβλέψεις. Το ατμοσφαιρικό μεταφυσικό θρίλερ, με δύο πρωταγωνιστές (Νικόλ Κίντμαν και Κόλιν Φάρελ) σε ερμηνείες ολκής και με φιλόδοξη, απαιτητική και στιβαρή σκηνοθεσία, ήταν αναμφισβήτητα από τα πιο πολυσυζητημένα και δυνατά αποτυπωμένα στη μνήμη φιλμ του φετινού φεστιβάλ.

Ιζαμπέλ Ιπέρ, Μίκαελ Χάνεκε, «Happy End» Ιζαμπέλ Ιπέρ, Μίκαελ Χάνεκε, «Happy End» | AP Photo/Thibault Camus

Από την άλλη πλευρά, το «Happy End» του Μίκαελ Χάνεκε, μια χαρακτηριστικά γυμνή και ψυχρή αφήγηση για την πτώση της ευρωπαϊκής μπουρζουαζίας, αποδείχτηκε μια από τις αδύναμες ταινίες του Αυστριακού μετρ, το οποίο, ωστόσο, ήδη τον τοποθετεί υψηλότερα από πολλές άλλες συμμετοχές στο Διαγωνιστικό.

Ο Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ, ο Ρώσος δημιουργός του «Λεβιάθαν», δίχασε με το «Χωρίς αγάπη», την καθηλωτική ταινία του για τη διάσπαση ενός γάμου και, ταυτόχρονα, μιας χώρας σε αδιέξοδο. Και θα είχε σίγουρα απογειωθεί στις κριτικές, αν είχε σταματήσει το φιλμ του νωρίτερα από το διδακτικό φινάλε του.

Με το «The Square», ο Σουηδός Ρούμπεν Οστλουντ έκανε εντύπωση με διάρκεια. Η ταινία του, ένα σχόλιo στην αλαζονεία της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας, τοποθετείται μέσα σ’ ένα μουσείο, ανάμεσα στον κυνισμό και την αθωότητα, στην υπεροψία και το περιθώριο. Η ταινία του, εγκεφαλική ώς τα άκρα και σκηνοθετημένη με την αύρα ενός κοινωνικού, ή και κλινικού, πειράματος, καταφέρνει ταυτόχρονα να σε τρομάζει, να σε διασκεδάζει και να σου δημιουργεί υπαρξιακές ενοχές.

Σε ύφος απόλυτα πιο συναισθηματικό, το φιλμ του Γάλλου Ρομπέν Καμπιγιό, «120 χτύποι το λεπτό», είναι η ταινία που περισσότερο απ’ όλες συγκίνησε, φέρνοντας ολόκληρη την τεράστια αίθουσα Λιμιέρ του Φεστιβάλ Κανών στο όριο των δακρύων – ή και πέρα απ’ αυτό.

Ενα πορτρέτο της δράσης της Act Up στο Παρίσι του 1980, ένα πορτρέτο ενός ρομαντικού έρωτα καταδικασμένου (τότε) να λήξει σ’ έναν άδοξο θάνατο, καταφέρνει, συγχρόνως, να μιλήσει για τον ακτιβισμό και για την ανάγκη του και στη σημερινή, διασπασμένη κοινωνία.

Σε εντελώς διαφορετικό κλίμα, η ταινία της Ναόμι Καβάσε, της δημιουργού από την Ιαπωνία, μοιάζει να τραβά τις τελευταίες ημέρες τις προτιμήσεις για τα βραβεία. Το «Radiance» δεν είναι παρά ένα απλό μελόδραμα, μ’ ένα παραπάνω σινεφιλικό στοιχείο. Η ηρωίδα κάνει ηχητική περιγραφή ταινιών για τους τυφλούς.

Ναόμι Καβάσε, Μασατόσι Ναγκάσε, «Radiance» Ναόμι Καβάσε, Μασατόσι Ναγκάσε, «Radiance» | AP Photo/Thibault Camus

Σ’ ένα τεστ γκρουπ γνωρίζει έναν φωτογράφο που προοδευτικά χάνει την όρασή του. Ενα ρομάντζο που θα μπορούσε να είναι και γλυκερό, κερδίζει χαρακτήρα από τον συσχετισμό της όρασης με το σινεμά, του φωτός με το εσωτερικό σκοτάδι, τονίζοντας τη σημασία όσων δεν βλέπουμε και προκαλώντας το ενδιαφέρον του καλλιτεχνικού κοινού.

Με τη λογική, τέλος, του ότι συχνά στο φεστιβάλ οι «καλές εκπλήξεις» φυλάσσονται για το τέλος, έγινε η πρεμιέρα της νέας ταινίας του Φρανσουά Οζόν, «Διπλός εραστής», που απογείωσε τουλάχιστον το αίσθημα απόλαυσης.

Η ταινία είναι ένα εκπληκτικά στιλιζαρισμένο camp δράμα, με ηρωίδα μια πανέμορφη γυναίκα σε κατάθλιψη, που παγιδεύεται ερωτικά ανάμεσα στον ψυχίατρό της και τον επίσης ψυχίατρο δίδυμο αδελφό του.

Η ταινία, με δαιμόνιο χιούμορ και αυξανόμενη αίσθηση μυστηρίου, αντλεί από τον Πολάνσκι του «Μωρού της Ρόζμαρι» ώς τη συναισθηματική υπερβολή ενός… Αλμοδόβαρ, πράγμα ακριβώς που είτε την καθιστά φαβορί για τα βραβεία είτε την ισοπεδώνει.

Ο λόγος, βέβαια, ανήκει στη φετινή Κριτική Επιτροπή του φεστιβάλ που θ’ απονείμει τα βραβεία της το βράδυ της Κυριακής, 28 Μαΐου, για να γράψει τη δική της ιστορία. Οι υπόλοιποι μένουμε με τις δικές μας αναμνήσεις και προτιμήσεις.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας