Ενα παιδικό λάθος τον οδήγησε στη φωτογραφία

campoy1.jpg

Φωτογραφίες Thomas Campoy ©Thomas Campoy

Ο Thomas Campoy γεννήθηκε στην Ισπανία, στη Βαρκελώνη, από οικογένεια εργατικής τάξης το 1955 και πολιτογραφήθηκε Γάλλος στα μέσα της δεκαετίας του '70.

Εφτασε στη Γαλλία όταν ήταν 5 χρόνων και από τότε μένει στην πόλη της Τουλούζ.

Πήρε την πρώτη του κάμερα όταν ήταν 14 χρόνων, μία Agfa Sensor που του έδωσαν οι γονείς του.

Το 1982 άνοιξε ένα βιβλιοπωλείο που ειδικευόταν στα κόμικς και στα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας και εγκλημάτων.

Μετά κάποια χρόνια επέστρεψε στη δουλειά του ως εργάτης.

Δεν σταμάτησε ποτέ πραγματικά τη φωτογραφία που γι' αυτόν ήταν, και ακόμα είναι, ένα μέσο έκφρασης ανοιχτό στον κόσμο.

H «Εφ.Συν.-Σαββατοκύριακο» φιλοξενεί στις σελίδες της τη δουλειά του Campoy  και παρουσιάζει στο instagram ένα μικρό δείγμα της δουλειάς του. 

● Τι σημαίνει ο δρόμος για σένα Thomas;

Ο δρόμος είναι σαν μια σκηνή, μια παράσταση. Είναι σαν κουκλοθέατρο. Ο δρόμος είναι η αντανάκλαση του εαυτού. Είναι ένα ποτάμι όπου η ζωή κυλά.

Πιο σοβαρά, δεν γνωρίζω πολύ καλά τι αντιπροσωπεύει ο δρόμος. Στη φωτογραφία για μένα ο δρόμος είναι μια σκηνή.

Φωτογραφίζω σκηνές. Μερικές φορές φαίνεται πως οι άνθρωποι στους δρόμους δεν υπακούν τη δική τους θέληση... σαν να είναι μαριονέτες.

Στον δρόμο ψάχνω για ένα αντικείμενο, ένα σκηνικό και ηθοποιούς. Χρησιμοποιώ τον δρόμο για να εκθέσω την άποψή μου.

Φωτογραφίες Thomas Campoy ©Thomas Campoy

● Οι φωτογραφίες σου μού θυμίζουν θεατρικό σκηνικό. Είναι οι ηθοποιοί της πραγματικότητας;

Ναι, φυσικά. Οι άνθρωποι που φωτογραφίζω είναι οι ηθοποιοί της ζωής τους.

Είναι αυτοί που είναι. Είναι ο φωτογράφος όταν επιλέξει τη στιγμή που θα κλικάρει, όταν θα διαλέξει την οπτική του, το κάδρο του, αυτός που θα μεταμορφώσει αυτούς τους ανθρώπους σε κάτι άλλο.

Γι' αυτό δεν βάζω ποτέ τίτλους στις φωτογραφίες μου.

Οι τίτλοι έχουν την τάση να κατευθύνουν και να παγώνουν τις σκέψεις, την αντανάκλαση του εαυτού.

Οι μόνοι τίτλοι που βάζω είναι τα γεγονότα (μέρος, ημερομηνία κ.λπ.)

Φωτογραφίες Thomas Campoy ©Thomas Campoy

● Είχες καθόλου προβλήματα στους δρόμους;

Ναι, συμβαίνει. Για παράδειγμα όταν φωτογραφίζω μια διαδήλωση ή ένα κοινωνικό κίνημα, κάποιοι άνθρωποι δεν θέλουν να φωτογραφηθούν και βρίσκουν καταφύγιο στο δικαίωμά τους για την αναπαραγωγή της εικόνας τους, ενημερώνοντάς με γι' αυτό με βίαιες αντιδράσεις, επιθετικές συμπεριφορές.

Μπορώ επίσης να αναφέρω τα χτυπήματα με κλομπ από αστυνομικούς στο πλαίσιο της διαδήλωσης.

Από τους άστεγους δέχομαι μερικές φορές απειλές με μαχαίρια ή χαρτοκόπτες.

Αλλά στην τελική είναι φυσιολογικές αντιδράσεις. Δεν σημαίνει ότι αν ήταν αντεστραμμένοι οι όροι δεν θα συμπεριφερόμουν έτσι.

Οι αντιδράσεις των ανθρώπων και η πιθανή επιθετικότητά τους είναι εν τέλει μέρος της φωτογραφίας δρόμου.

Φωτογραφίες Thomas Campoy ©Thomas Campoy

● Είσαι ένας φωτογράφος με κοινωνική συνείδηση. Πώς βλέπεις τα πράγματα στην Ευρώπη;

Μου φαίνεται πως η Ευρώπη είναι άσχημα κοινωνικά. Οτι υπάρχει όλο και περισσότερη φτώχεια.

Οτι το οικονομικό μας σύστημα είναι άδικο, άνισο, δημιουργός αναστάτωσης και ταλαιπωρίας, κι έτσι το καπιταλιστικό σύστημα συμπεριφέρεται σαν σύστημα εξουσίας οδηγώντας τις ευρωπαϊκές χώρες στο περιθώριο.

Εχω μια άποψη των πραγμάτων όπως συνδέονται με την τάξη μου, το κοινωνικό μου υπόβαθρο, που είναι εργατικό, και της απογοήτευσης που είναι το μέσο συνειδητοποίησης ότι δεν είμαστε οι πολυάριθμοι που θα εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους στον δρόμο, που θα διαδηλώσουν.

Φωτογραφίες Thomas Campoy ©Thomas Campoy

● Θα μοιραστείς μαζί μας μια ιστορία δρόμου, η οποία επηρέασε τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα;

Αυτό που με έκανε να ξεκινήσω τη φωτογραφία ήταν όταν ήμουν παιδί, 11 ή 12 χρόνων.

Με κάποιους φίλους πήγαμε στο μέρος όπου ζούσαν οι απόκληροι και τους πετάξαμε πέτρες.

Αυτό το παιδικό λάθος άλλαξε την οπτική μου γι' αυτούς τους ανθρώπους και όταν ήμουν 14 χρόνων πήρα την πρώτη μου κάμερα και αυτό που με ενδιέφερε θεματικά ήταν να πάω και να φωτογραφίσω αυτούς τους ανθρώπους.

Προσπαθούσα να καταλάβω τι τους οδηγούσε να ζουν έτσι.

 Βρείτε τον στο instragram: IG: @thomas_campoy

Thomas Campoy was born in Spain, in Barcelona, in 1955, and he was naturalized a French in the middle of the seventies.

He arrived in France when he was 5 years old and since then he has been staying in the city of Toulouse, where he actually lives. He is from a labour background and claims it.

When he was fourteen years old he got his first camera, an Agfa Sensor that his parents gave him. In 1982 he opened a bookshop specialized in comics, science-fiction and crime novels.

After a few years he got back to his work as a labourer.

He never really stopped photography, which for him was, and still is, a means of expression opened to the world.

● What does the street mean to you Thomas? 

The street is like a stage, a performance. It is like a puppet show. The street is the reflexion of oneself. It is a river where life is flowing. 

More seriously, I don’t know very well what the street represents. In photography, for me the street is a stage. I am photographing scenes.

Sometimes it seems that people on the streets are not obeying their own will, as if they were puppets. In the street I’m looking for a subject, a scenery, and actors. I am using the street to set my point of view.

● Your photographs remind me of a theatrical scenery. Are they the actors of reality? 

Yes, of course. The people I am photographing are the actors of their lives.

They are what they are. It is the photographer, when he chooses the moment when he will shoot his picture, when he chooses his point of view, his frame, who is transforming these people into something else.

This is why I never put captions in my pictures. Captions have a tendency to steer and to freeze the thoughts, the reflexion of oneself. The only captions I am writing are the facts (place, date, etc.)

● Did you have any problems on the streets? 

Yes it happens. Problems on the street are of all kind. For example when I am photographing a demonstration or a social movement, some people don’t want to be shot and are taking refuge behind their image reproduction right, informing me about it by having violent reactions, aggressive behaviours. I can also quote the police officer's baton blows in the context of a demonstration. 

It also happens in the street photography of homeless people. Here we are more in physical aggression, sometimes threats with knives or box cutter.

But after all, these are normal reactions. It is not said that if we reversed the roles, I would not behave this way. People’s reactions and their possible aggressiveness, finally, this is part of street photography. 

● You are a photographer with social consciousness. How do you see things in Europe?

It seems to me that Europe is bad socially. That there is more and more poverty in Europe.

That our economic system is unfair, unequal, creator of frustration and sufferings, and thus the capitalist system is behaving as an authoritarian system, leading European countries to become withdrawn. 

I have a vision of things linked with my class, my social background, the one of a labour background, and with a little frustration, which is the fact to realise that we are not more numerous to express our discontent in the street, more numerous to demonstrate.

● Will you share with us a street story  that has affected the way you see things?

What made me begin photography was when I was a kid, when I was eleven or twelve years old. With some friends we went in the place where the tramps lived and we threw stones at them.

And this kid mistake changed my vision of these people, and when I was fourteen years old I got my first camera, and what interested me as a subject was to go and photograph these people.

I was trying to understand what could lead them to live this way. And time passed, I understood that there is not one and unique explanation, but today I still cannot explain it.

 If you want to see the work of Thomas Campoy search Instagram: IG: @thomas_campoy

 Η γκαλερί μας στο instagram: @efsyn_newspaper

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας