Ένα μπαλκόνι όσες γλάστρες και να έχει, δεν είναι έδαφος

«Όταν συνθηκολογείς χάνεις. Όταν φαίνεσαι ότι συνθηκολογείς έχεις κάνει ένα βήμα προς τη νίκη»

Τελικά άλλοι κυβερνούν και άλλοι άρχουν; Τελικά, υπάρχει συνάφεια ανάμεσα σε κομμάτια της κεντρικής διοίκησης (στο διαρκές και διαχρονικό σύστημα που είναι υπεράνω ιδεολογικών και κομματικών προτιμήσεων) και του επιχειρηματικού κόσμου; Τελικά, είναι οι εκλογές μια διαδικασία που μπορεί να επιφέρει ριζικές αλλαγές στα κοινωνικά πεδία; Μπορεί ο εξελικτικός σοσιαλισμός μιας βαθμιαίας πορείας να πάρει τις κατάλληλες πρωτοβουλίες για να ξανα-δημιουργηθούν κοινωνικές διεργασίες σημαντικής αριθμητικής απήχησης; Μπορεί ο ορθόδοξος μαρξισμός να επανακτήσει την παλιά του αίγλη; Μπορεί ο ελευθεριακός ή ο αναλυτικός μαρξισμός να εισχωρήσουν για πρώτη φορά στο βάθος της κοινωνικής ζωής, αποκτώντας μαζικές συμφωνίες και αποδεκτικότητες; Μπορεί ο πλουραλιστικός μαρξισμός να παραμείνει μαρξισμός και όχι το -μετά στις λέξεις "μετα-μαρξιστική αφήγηση"; Η ιστορία χλευάζει όσους εμμένουν σε κάθε τι μονιστικό και μηχανιστικό, αλλά δεν έχει και πολύ χώρο για όσους διαγράφουν τα πάντα από το χτες (γιατί θέλουν στο σήμερα να διατηρήσουν τα σκήπτρα τους)...

Η ανθρώπινη σκέψη αναζητάει τις λύσεις, είτε στα επιμέρους, είτε στα γενικότερα, γιατί βλέπει πως το Τέλος της Ιστορίας δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα φραστικό πυροτέχνημα. Κάποιοι το χρησιμοποίησαν μέχρι να αποδειχτεί πως δεν μπορείς να κρατάς σαν εμπορευματική πραμάτεια ένα σάπιο φρούτο, γιατί από ένα σημείο και μετά και θα λερωθείς ο ίδιος, και θα σε πάρουν με φρέσκα προϊόντα στο κυνήγι εκείνοι που απέβλεπες να τους μετατρέψεις σε αγοραστές- καταναλωτές διαρκείας. Υπάρχουν όρια, και στην ανεκτικότητα, και στο πόσο μπορείς να διαχειρίζεσαι πλήθη χωρίς τη συγκατάβαση και τη λογική καταφατικότητα τους.

Το μέλλον έχει θέση για κοινωνικοποιήσεις; Ή το πολύ πολύ να βιώσουμε κάποια στιγμή -σχεδόν εξαναγκαστικά- εθνικοποιήσεις, που θα ακολουθούν κάποιον αφηρημένο στο τώρα τρίτο δρόμο;  Ο νεο-αναθεωρητισμός, αυτός που έχει μετατρέψει το πάλαι ποτέ σοσιαλδημοκρατικό όραμα σε νόθο φιλελευθερισμό, φαίνεται πως έχει συγκεκριμένη πορεία να διανύσει.  Ένα μπαλκόνι όσες γλάστρες και να έχει, δεν είναι έδαφος, δεν μπορεί να λειτουργήσει σαν τη μάνα γη. Κρατικό επιχειρείν στο σήμερα, φερειπείν, δεν θέλει κανένας και ας λένε κίβδηλα ορισμένοι πως υπάρχει στην πρακτική εφαρμοστικότητα των καιρών... Το σε ποιες τσέπες πάνε τα έσοδα ορίζει τη μορφή ιδιοκτησίας...

Αν αντιληφθούμε διαφορετικά τα πράγματα από μια αντιπαράθεση που παραπέμπει σε στημένα δίπολα, αν βγάλουμε μπροστά την πίστη μας στις θετικές ανθρώπινες πτυχές, αν δεν νικηθούμε από τη συνήθεια, αν δούμε πως η μαχητικότητα δεν είναι ζήτημα επιβεβαίωσης του ρόλου μας -ούτε καν υπερνίκησης του αντιπάλου, αλλά προώθησης των δικαίων και των αιτηματικών μας προσταγών-, τότε θα είναι τα πράγματα πιο εύκολα. Υπό την έννοια πως και να μη μπορέσουμε να φτιάξουμε συλλογικό στράτευμα, ή ακόμα και αν αυτό ηττηθεί, θα έχουμε καθαρίσει τους περίγυρους μας, θα αναπνέουμε καθαρό αέρα και θα μπορούμε να δημιουργούμε απρόσκοπτα δίχως ενοχλητικούς ήχους, ασυνάρτητες κραυγές, ηλίθιες απορίες, χαζοβιόλικα χαμόγελα, κακιασμένες σκέψεις, ανώριμες επιβιώσεις, αντι-επιστημονικές «σοφίες» αλλά και επιστημολογικές «βεβαιότητες», γραφικούς μικρομεγαλισμούς, και ψευτοπαραπονιάρικες μικρότητες.

Αν πρέπει να πεις ψέματα κάντο λακωνικά, έλεγε κάποτε κάποιος επιχειρηματίας του οργανωμένου παρανομισμού σε ένα φημισμένο βιβλίο του. Το ψέμα το επικαλούνται εκείνοι που έχουν χάσει στην ουσία, αλλά δεν αντέχουν ούτε το επικοινωνιακό σμπαράλιασμα των ψευδαισθήσεων τους... Εξάλλου, έχουν σημαντικό προβάδισμα εκείνοι που αναγκάζουν τον αντίπαλο να παλεύει για τη θέση άμυνας του. Οι ΗΠΑ, για παράδειγμα, διατήρησαν τη θέση ισχύος τους και γιατί η αυλή τους έμενε για δεκαετίες ανέπαφη. Αφού επέδειξαν αξιοθαύμαστη ικανότητα στην εξαγωγή καταστάσεων κρίσης...

Η εργασία δέχεται πλήγματα σημαντικά και πρέπει να αποκατασταθεί σύντομα η βασική νοηματοδότηση της με όρους αξιοπρέπειας. Οι διακρίσεις και οι ρατσισμοί διατηρούνται και διαρκώς ανανεώνονται, αλλά η απάντηση δεν είναι οι μεταμοντέρνες φιλελεύθερες ριζοσπαστικότητες ενός ατομικισμού που εξαπολύει κανονιοβολισμούς ενάντια σε κάθε κοινοτιστική αντίληψη. Απαλλαγή από κάθε τελεολογία, από κάθε ντετερμινισμό χρειαζόμαστε, για να μπορέσουμε να δούμε τι γίνεται από εδώ και πέρα. Για έναν κοινοτισμό που θα δίνει περιθώρια στα άτομα.

Παλιά δεν χρειαζόταν να επεξηγήσουμε το μεσσιανισμό μας, ενώ σήμερα πρέπει να πείσουμε τους εαυτούς μας για την ύπαρξη μας. Αλλά και πως έχουμε σκοπό ικανό να αφήσει το δικό του στίγμα στην πραγματική ζωή. Υπάρχει διαφορά, και στην κατανόηση της θα κριθούν τα πάντα όλα... Αν το μόνο όπλο σου είναι ένα σφυρί, αντιμετώπισε όλα σου τα προβλήματα σαν να ήταν πρόκες, έλεγε ο γνωστός επιχειρηματίας -νομίζω στο ίδιο βιβλίο...

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας