Ενα αίσιο τέλος για μια απεργία πείνας

dimakis

EUROKINISSI/ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ

Αλλη μια σκληρή απεργία πείνας και δίψας είχε ένα αίσιο -πριν από όλα- για τη ζωή του κατηγορουμένου τέλος, αφού ο Β. Δημάκης κέρδισε και τη συμπαράσταση μεγάλης γκάμας ανθρώπων και πήρε ταυτόχρονα το μήνυμα-υπόσχεση πως θα γίνει ό,τι είναι δυνατό για να ικανοποιηθεί γρήγορα το δίκαιο αίτημά του: να σπουδάσει με ηλεκτρονική επιτήρηση στο ΕΚΠΑ.

Η συγκεκριμένη απεργία πείνας, αν και δεν διέφερε ως προς το περιεχόμενο, να παρέχονται δηλαδή οι ευεργετικές διατάξεις του νόμου σε όλους τους κρατούμενους που πληρούν τις ανάλογες προϋποθέσεις, είχε κάποιες διαφορές από άλλες πρόσφατες απεργίες πείνας και δίψας.

Θα πρέπει αρχικά να κατανοήσουμε ότι το εισαγγελικό και δικαστικό σώμα είναι ένα κατεξοχήν εξαιρετικά συντηρητικό σύνολο με αρκετές βέβαια φωτεινές εξαιρέσεις, που δύσκολα επηρεάζεται από τόσο ακραίες και επικίνδυνες επιλογές όπως μια απεργία πείνας. Από την άλλη πλευρά, το απολύτως αναχρονιστικό ως προς τη βαρύτητα των ποινών σύστημα στην Ελλάδα, που εξαντλεί τα ανώτατα όρια τιμωρίας, οδηγεί μια σειρά από απελπισμένους ανθρώπους σε ακραίες επιλογές.

Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι οι πρώτες μεταπολιτευτικές απεργίες πείνας αφορούσαν τις μακροχρόνιες προφυλακίσεις αναρχικών και αριστεριστών χωρίς στοιχεία και αποδείξεις κι ενώ αργότερα στις δίκες οι περισσότεροι αθωώνονταν. Πρόσφατα το φαινόμενο αυτό των «αέναων» προφυλακίσεων περιορίστηκε, αλλά παρ’ όλα αυτά, λόγω του νόμου περί τρομοκρατίας, με δικογραφίες που παραμένουν επί χρόνια ανοιχτές και νέες κατηγορίες που συνεχώς προστίθενται, έχουμε τα γνωστά «παραθυράκια» για παρατάσεις.

Οι σοβαρές προσπάθειες που ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1990 σχετικά με την παροχή αδειών, εκπαιδευτικών αδειών κ.λπ. αγκαλιάστηκαν διακομματικά και πέτυχαν να γίνονται σεβαστές από ένα ποσοστό κρατουμένων μεγαλύτερο του 90%, περιορίζοντας ακόμα και τις υποτροπές μετά την αποφυλάκιση.

Οι εισαγγελείς που αποφασίζουν είτε στα πειθαρχικά συμβούλια των φυλακών είτε στο δικαστικό συμβούλιο το γνωρίζουν αυτό, αλλά δυστυχώς στην πρώτη παραβίαση άδειας ή ακόμα χειρότερα στην πρώτη περίπτωση που κάποιος διαπράξει αδίκημα στη διάρκεια της άδειας, οι φωνές των ΜΜΕ και των πολιτικών είναι τόσο δυνατές που τους τρομάζουν, με αποτέλεσμα ακόμα και να διακόπτουν την εφαρμογή αυτών των ευεργετικών διατάξεων.

Η απεργία πείνας του Β. Δημάκη κατάφερε να συγκεντρώσει τη συμπάθεια μεγάλου μέρους της κοινής γνώμης και των ΜΜΕ διότι αφενός ο ίδιος δεν προέρχεται από τον συγκεκριμένο χώρο των εν γένει αντιεξουσιαστών και αφετέρου λόγω της πάση θυσία αντιπολίτευσης αυτή τη φορά προς το υπουργείο Δικαιοσύνης.

Κι όλα αυτά ενώ το αμέσως προηγούμενο διάστημα οι ίδιοι όψιμοι συμπαραστάτες είχαν και έχουν στο στόχαστρο τον Νόμο Παρασκευόπουλου που αποφυλακίζει νωρίτερα, που περιγράφει σαφέστερα τις άδειες κ.λπ., ενώ κατηγορούσαν το υπουργείο Δικαιοσύνης ότι «κάνει τα χατίρια των αντιεξουσιαστών» και ότι «παρεμβαίνει με ωμό τρόπο» στη Δικαιοσύνη, όπως στην περίπτωση της Ηριάννας.

Οι ίδιοι εξάλλου, μόλις δόθηκε μια λύση στο πρόβλημα μεταγωγής υπόδικων κρατουμένων στον Κορυδαλλό, που είχε αποτέλεσμα και τη διακοπή απεργίας πείνας και δίψας του Γιατζόγλου, έσπευσαν να λοιδορήσουν τον υπουργό Δικαιοσύνης και τον γ.γ. Αντιεγκληματικής Πολιτικής ότι «υπέκυψαν». Από την άλλη μεριά, είχαμε τότε και το πρωτοφανές φαινόμενο, συνήγορος του απεργού να προσωποποιεί άμεσα τις ευθύνες για τη ζωή του πελάτη του στην έλλειψη παρέμβασης παραγόντων του υπουργείου.

Οι συνήγοροι όλων των κρατουμένων γνωρίζουν πολύ καλά ότι τα συμβούλια των φυλακών και τα δικαστικά συμβούλια αποφασίζουν, ενώ ακόμα και μία δήλωση εκλαμβάνεται ως παρέμβαση στη Δικαιοσύνη. Ισως αυτός εξάλλου να ήταν και ο λόγος που εξεδόθη ανακοίνωση του υπουργείου Δικαιοσύνης, καθιστώντας σαφές το ποιος αποφασίζει και πώς. Το ότι ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος είχε υποτροπιάσει στο παρελθόν και είχε παραβιάσει την άδειά του ήταν ένα δεδομένο που προφανώς μέτρησε αρνητικά στην απόφαση του συμβουλίου της φυλακής αλλά και του δικαστικού συμβουλίου στο οποίο προσέφυγε η συνήγορος του Β. Δημάκη.

Ταυτόχρονα όμως -όπως ήταν φυσικό- όλοι άρχισαν να ανησυχούν για την εξέλιξη και πολλοί άνθρωποι προς τιμήν τους ξεκίνησαν τις προσπάθειες να δοθεί ένα τέλος στην πορεία προς τον θάνατο ενός κρατούμενου που απλά διεκδικούσε ένα ευεργετικό δικαίωμα το οποίο δικαιούνταν. Κάποιοι όμως, στην προσπάθεια να εμφανιστούν ως αλληλέγγυοι, προχώρησαν σε ακραίες αντιδράσεις και σε χαρακτηρισμούς των εισαγγελέων και των παραγόντων του υπουργείου ως «δολοφόνων».

Την ίδια ώρα που ήταν σε εξέλιξη οι πολύπλευρες προσπάθειες να σταματήσει ο Β. Δημάκης την απεργία και να του δοθεί βάσιμη υπόσχεση ότι θα βρεθεί σύντομα λύση και με τη διαβεβαίωση ότι όλοι θα είναι στο πλευρό του, κάποιοι άλλοι έριχναν λάδι στη φωτιά χωρίς να λογαριάζουν τους κινδύνους για τη ζωή του. Κι αυτή τη φορά αυτό δεν το έκαναν ούτε οι διαδηλωτές αλληλέγγυοι ούτε οι αντιεξουσιαστές ούτε οι «συνηθισμένοι» δημοσιογράφοι που πάντα προτάσσουν όλες και όλων τις απεργίες πείνας ως εξαιρετικής σημασίας γεγονός.

Από τη στιγμή δε που εκδόθηκε ανακοίνωση του υπουργείου για τη μη δυνατότητα παρέμβασης μετά την απορριπτική απόφαση του δικαστικού συμβουλίου του Πειραιά, οι φωνές αυτές εντάθηκαν και συνοδεύτηκαν από «εύκολες» δηλώσεις και πράξεις που κάθε άλλο παρά διαφύλαξαν την ηρεμία του κρατούμενου ώστε να αποφασίσει το καλύτερο για τη ζωή του και να πάψει να τη θέτει σε κίνδυνο.

Μακάρι όλοι όσοι διαμαρτυρήθηκαν για τη συγκεκριμένη απεργία πείνας να το κάνουν αυτό σε κάθε περίπτωση που δεν εφαρμόζεται η ισονομία, ειδικά στην παροχή μιας ανάσας για τους καταδικασμένους, και μακάρι να αντιδρούν όλοι όταν κακόβουλα λοιδορούνται νόμοι που αποκαθιστούν ένα δικαιότερο πλαίσιο στη λειτουργία του σωφρονιστικού συστήματος.

Μέχρι όμως να αλλάξει ο ποινικός νόμος κατανοώντας ότι τα χρόνια στη φυλακή δεν είναι στραγάλια για να μοιράζονται με τις φούχτες, οφείλουν όλοι να καταλάβουν ότι στις κατάφωρες αδικίες το αρμόδιο υπουργείο θα πρέπει με κάθε τρόπο και χωρίς κακόβουλες αντιρρήσεις να εξαντλεί όλα τα νόμιμα περιθώρια επιρροής με γνώμονα τις ζωές των φυλακισμένων.

! Η εξοντωτική απεργία πείνας και δίψας του κρατούμενου Β. Δημάκη διακόπηκε το Σάββατο το μεσημέρι, αφού προηγήθηκαν συντονισμένες προσπάθειες συγγενών, φίλων, συνηγόρων, καθηγητών, βουλευτών και παραγόντων του υπουργείου Δικαιοσύνης και χιλιάδες δηλώσεις αλληλεγγύης πολιτών.

Ο απεργός πήρε τη διαβεβαίωση ότι με κάθε δυνατό και πρόσφορο τρόπο θα εξασφαλιστεί γρήγορα το δικαίωμά του να συνεχίσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο με ηλεκτρονική επιτήρηση. Ο Β. Δημάκης μεταφέρθηκε στη συνέχεια εξαντλημένος στο νοσοκομείο, προκειμένου να αποκατασταθεί η κλονισμένη υγεία του.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας