Ελεύθερη κατάδυση για το ελληνικό σινεμά

Αποστολή στη Θεσσαλονίκη

Το 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διατηρεί και τονίζει τον διεθνή χαρακτήρα του: με μια αιχμηρή και ενδεικτική επιλογή νέων ταινιών απ’ όλο τον κόσμο και επισκέπτες καλλιτέχνες που ωθούν στην ανταλλαγή ιδεών και εικόνων εκτός συνόρων.

Και ευτυχώς, μια και το φετινό Φεστιβάλ (όπως και το περσινό που ξετυλίχτηκε στη διάρκεια της καθαίρεσης του υπουργού Πολιτισμού Αριστείδη Μπαλτά και της ανάληψης καθηκόντων από τη Λυδία Κονιόρδου), συμπίπτει χρονικά και πάλι με πολιτικές εξελίξεις που μόνο υπονομεύουν και ισοπεδώνουν το θεσμικό πλαίσιο της δημιουργίας του ελληνικού σινεμά.

Η απόγνωση καθρεφτίζεται πια –και, μάλιστα, μαχητικά– απ’ ευθείας στη δράση των Ελλήνων δημιουργών, με μια εξαιρετική ανοιχτή επιστολή της ΕΑΚ (Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου) και με τη συντονισμένη διαμαρτυρία που συνδιοργανώνουν η ΕΣΠΕΚ (Ενωση Σκηνοθετών – Παραγωγών Ελληνικού Κινηματογράφου) και η ΕΕΝ (Ενωση Ελληνικού Ντοκιμαντέρ).

Επιστολή σκηνοθετών για ΕΚΚ

Μπορεί ο τίτλος να είναι άγαρμπος («Who is fucking Greek cinema? Το χρονικό ενός ελληνικού θρίλερ»), αλλά η ουσία καίρια και συγκεκριμένη, με το χρονολόγιο των εξελίξεων στον χώρο του ελληνικού σινεμά, από τον νόμο για τον κινηματογράφο του 2010 ώς την προ ημερών παύση της γενικής διευθύντριας του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, Ηλέκτρας Βενάκη, από την υπουργό, να διαγράφει μια κάθοδο προς την οριστική απαξίωση της κρατικής συμμετοχής στον ελληνικό κινηματογράφο.

Την ίδια στιγμή, οι ελληνικές ταινίες, παράγωγα κυρίως της ευρηματικότητας και του πείσματος των συντελεστών τους, αλλά και των ολοένα εξελισσόμενων συμπαραγωγών με άλλες χώρες, δίνουν στο ελληνικό σινεμά το δημιουργικά πλούσιο πρόσωπο που δεν αξίζει στους θεσμούς του.

«Love me not» του Αλέξανδρου Αβρανά

Η νέα ταινία του Αλέξανδρου Αβρανά, το «Love me not», με επίσημο λανσάρισμα στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν, έκανε την ελληνική της πρεμιέρα στο Φεστιβάλ, τέσσερα χρόνια μετά το «Miss Violence».

Η Ελένη Ρουσσινού κι ο Χρήστος Λούλης υποδύονται ένα φαινομενικά εύπορο και κομψό ζευγάρι που βάζει στο σπίτι του μια νεαρή κοπέλα, ως παρένθετη μητέρα του παιδιού που θα ολοκληρώσει την οικογένειά τους. Μόνο που σ’ αυτήν την καλοστημένη συνθήκη τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και καμία πράξη δεν συμβαίνει ατιμώρητα.

Ο βραβευμένος δημιουργός διατηρεί την ψυχρή, επιθετική του ματιά προς την ανθρώπινη φύση, αυτή τη φορά κρατώντας και πολλαπλασιάζοντας την ένταση και τη βία, αλλά αφήνοντας κατά μέρος, στ’ αλήθεια, την απαραίτητη ουσία.

«Dolphin man» του Λευτέρη Χαρίτου

Ο Λευτέρης Χαρίτος, στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, το ντοκιμαντέρ «Dolphin Man», συμπαραγωγή της Anemon και του ARTE, ακολουθεί την πορεία της ζωής του Ζακ Μαγιόλ, του πρωτοπόρου δύτη και πρωταθλητή της ελεύθερης κατάδυσης, που απεικόνισε πριν από τριάντα χρόνια ο Λικ Μπεσόν στο «Απέραντο γαλάζιο».

Διανύοντας τον κόσμο, από τον Καναδά και την Κάρπαθο ώς την Ιαπωνία και το Μαϊάμι, ο Χαρίτος βυθίζεται σε μια συναρπαστική, πληθωρική, εκτός της νόρμας προσωπικότητα, τολμώντας ταυτόχρονα να μιλήσει αφοπλιστικά και συγκινητικά για τον βυθό της ζωής, το limbo ανάμεσα στη φιλοδοξία και τη μοναξιά, την ανάσα της ζωής και την άπνοια του θανάτου.

Αφηγητής της ταινίας ο Ζαν-Μαρκ Μπαρ, ο εμβληματικός Ζακ Μαγιόλ του «Απέραντου γαλάζιου», βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για το Φεστιβάλ, για να μιλήσει με ζεστασιά για το «Dolphin Man», αλλά και ως πρωταγωνιστής της νέας ταινίας του Τούρκου μετρ Σεμίχ Καπλάνογλου, «Σπόρος».

Ζαν-Μαρκ Μπαρ

Πανέμορφος άντρας και ευαίσθητος ηθοποιός, ο Ζαν-Μαρκ Μπαρ πέρασε τις τελευταίες τρεις δεκαετίες αξιοποιώντας την τεράστια δημοτικότητά του μετά το «Big Blue», για να κάνει εκλεκτικές επιλογές στο σινεμά (δουλεύοντας σταθερά με σκηνοθέτες σαν τον Λαρς φον Τρίερ) αλλά και να περάσει πίσω από την κάμερα, σκηνοθετώντας ο ίδιος έξι ταινίες.

Ο Ζαν-Μαρκ Μπαρ, μιλώντας στους δημοσιογράφους, εξέφρασε με καθαρότητα τη σημασία που δίνει στην τέχνη του κινηματογράφου αλλά και στην τεχνολογία: «Το σινεμά μπορεί ακόμη να λειτουργήσει ως πολιτισμικός δίαυλος που συνδέει ολόκληρη την ανθρωπότητα,» είπε ο Μπαρ, «να δράσει ως μία πηγή συνειδητότητας οικουμενικής εμβέλειας.

Ακόμη κι αν τώρα οι αίθουσες κατακλύζονται από ταινίες που χρησιμοποιούν τα παιδιά ως καταναλωτές και αναπαράγουν ένα πρωτόλειο ερέθισμα, βομβαρδίζοντας το μάτι με φως και εικόνες, διατηρώ την πίστη μου στο σινεμά και τη σπουδαιότητα του να είναι κανείς ηθοποιός. Το ίντερνετ είναι μεν μια μαύρη τρύπα που ρουφά τα πάντα, αλλά είναι και μια ανεξάντλητη πηγή δυνατοτήτων, τις οποίες πρέπει να αξιοποιήσουμε με ευεργετικό τρόπο».

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ