Εκεί που όλοι χωράμε…

Βιβλία στο προσκέφαλο: Πολυαγαπημένα, πολυδιαβασμένα, βιβλία που μας διαμόρφωσαν ή μας στήριξαν σε δύσκολες στιγμές. Πρόσωπα της γραφής ξεφυλλίζουν την «αυτοβιογραφική» βιβλιογραφία τους.

Με σπουδές Πολιτικών Επιστημών και Κοινωνιολογίας σε Αθήνα και Βρετανία, αλλά και διερμηνείας στην ιταλική, η Χριστίνα Καράμπελα εργάζεται εδώ και χρόνια στον χώρο της έρευνας και των δημοσκοπήσεων.

Στην πεζογραφία διακρίθηκε για πρώτη φορά στον διαγωνισμό «Hotel - Ενοικοι γραφής» (Πατάκης, 2009).

Στα δύο προσώρας πεζογραφικά βιβλία της «Καιροί τέσσερις» (2014) και «Ο ψίθυρος της Ευδοκίας» (2015), αμφότερα από τις εκδόσεις Πόλις, καλλιεργεί μια πρόζα αλλόκοτη, δαιδαλώδη, παραμυθητική, σκοτεινά κωμική.
Εδώ, η αεικίνητη Χριστίνα ανακεφαλαιώνει, πισωπατώντας σαν τις εκστασιασμένες ηρωίδες της, σελίδες, μνήμες, εικόνες, αγγίγματα και απουσίες, εντός και εκτός ανάγνωσης.

Επιμέλεια: Μισέλ Φάις

Φέτος, τον Αύγουστο του 2017, χάρισα σε αγαπημένη μου φίλη τον «Τσάρο της αγάπης και της τέκνο» του Anthony Marra και εκείνη μου χάρισε «Το αρχέγονο και άλλοι καιροί» της Ολγκα Τοκαρτσούκ.

Δεν προλάβαμε ακόμα να συναντηθούμε για να ανταλλάξουμε εντυπώσεις από τα χαρισμένα, αλλά δεν κρατήθηκα και μόλις τελείωσα το δικό της λογοτεχνικό φίλεμα της έστειλα μήνυμα: Είναι τόσο πλήρες που σε αφήνει άφωνο, με έναν τρόπο απλό και παραμυθητικό, μιλάει ταυτόχρονα για ένα μυθικό χωριό, για την Πολωνία, για όλη την κεντρική Ευρώπη, για όλο τον 20ό αιώνα…

Τα καλοκαίρια του 2016 και του 2015, δυο καλοκαίρια σκληρά που με έριξαν απροετοίμαστη στα βράχια των αποχωρισμών, έχασα δυο πολύ αγαπημένους, «Ο Πεθαμένος και η ανάσταση» του Πεντζίκη ήταν το συναξάρι μου.

Λόγοι πολλοί: το δεύτερο όνομα του Πεντζίκη είναι Γαβριήλ, με τρόπο σπαραχτικό αναδεύει τον χρόνο από σήμερα μέχρι τα βυζαντινά σπλάχνα του παρελθόντος μας, όλα τα συμπεριλαμβάνει (να κάτι κοινό με την Τοκαρτσούκ παρά τις βαθιές διαφορές των δύο), σε ενώνει με το συμπαντικό, με τη φυλή, με την καταγωγή, με τη συνέχεια και έτσι σε βοηθάει να δεις πέρα από σένα, πέρα από τον θάνατο.

2014-2010, χρόνια μαθητείας στην ανάγνωση λογοτεχνίας αλλιώς, όχι όπως πριν, μόνο για την απόλαυση, αλλά εστιασμένα, αναζητώντας μετά από μακρά συγγραφική ύπνωση το ξύπνημα της δικής μου φωνής, διαβάζω πολύ και πιο πολύ τα καλοκαίρια. Θυμάμαι: «Πέδρο Πάραμο» του Χουάν Ρούλφο, «Πιανίστρια» της Γέλινεκ, «Το αγρίμι της καρδιάς» της Χέρτα Μίλερ, «Το γερασμένο παιδί» της Ερπενμπεκ, «Ζωή οδηγίες χρήσεως» του Πέρεκ, «Καθώς ψυχορραγώ» του Φόκνερ, κάτι, οτιδήποτε, όλα του Επαμεινώνδα Γονατά, «Πόλη στα γόνατα» του Μισέλ Φάις...

2009-1993, προσπαθώ, απεγνωσμένα, να συνδυάσω τον επαγγελματικό με το μητρικό οργασμό και τα καλοκαίρια μου μυρίζουνε πολυδιάσπαση. Ανακαλώ το καταφύγιο του Σιμενόν για τις ζεστές ώρες του μεσημεριού και τη λατρεία μου στον Μεγκρέ που δεν λύνει τις υποθέσεις μέσω της δεινότητας των εγκεφαλικών του κυττάρων, αλλά μέσα από τη διαίσθησή του και τη βαθιά, μέχρι φιλευσπλαχνίας, κατανόηση των κινήτρων και της ψυχοσύνθεσης του δράστη.

1992-1987, τα πρώτα χρόνια του επιχειρείν ως κοινωνιολόγος που δημοσκοπεί και ερευνά αγορές και ανθρώπους. Η μέθοδος που ακολουθώ στη δουλειά δανείζεται από τον Ιταλο Καλβίνο. Είχα την τύχη να τον ακούσω σε μια διάλεξή του στο Ιταλικό Ινστιτούτο, πιο παλιά, τότε που τον διάβαζα απευθείας στα ιταλικά και ορκίστηκα να βρω πεδίο να εφαρμόσω τη συνταγή του: την προμελετημένη δομή, τη χτισμένη πάνω στη λογική των δημιουργικών εμποδίων, την αρχιτεκτονική μελέτη πριν το κτίριο, τη δομή που υπάρχει αλλά δεν αποκαλύπτεται, την ηδονή του σχεδίου που είναι συχνά ισχυρότερη από το ίδιο το αποτέλεσμα.

1986-1980, σπουδάζω στη Αθήνα και μετά στην Αγγλία και τα καλοκαίρια μου τα περνώ με Μάρω Δούκα, Ζυράννα Ζατέλη, Καρυστιάνη, Βασιλικό, Βαλτινό, Οσκαρ Ουάιλντ, Ρόμπερτ Γκρέιβς, Γιουρσενάρ, Στίβενσον, Λόρκα, Πόε, Φόκνερ, Νόρμαν Μέιλερ, Φιτζέραλντ, Μπόρχες, Μαρκές.

Δεκαετία του ‘70, στο Λύκειο. Κάτω από τα αλμυρίκια και μέσα στα καράβια της γραμμής διαβάζω και ξαναδιαβάζω τη «Φόνισσα» του Παπαδιαμάντη και «Το αμάρτημα της μητρός μου» του Βιζυηνού και εκεί, στο κατώφλι της ενηλικίωσης, αφυπνίζομαι.

Τις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού τα καλοκαίρια τα περνώ με τον ψυχαναγκασμό της θετικής σκέψης της Πολυάννας από τον οποίο στο Γυμνάσιο διά παντός με θεραπεύουν οι αδελφές Μπροντέ. Ελεγα τότε στην αδελφή μου να γίνουμε σαν αυτές και οι δυο να βγάλουμε βιβλία (η ευχή μου σύντομα πιστεύω και ελπίζω να πραγματοποιηθεί).

Και φτάνουμε στο τέλος, τρίτη Δημοτικού, στην αρχή δηλαδή: στο τραγούδι του «Νεκρού Αδελφού». Ακόμα και σήμερα, τις άυπνες νύχτες, όταν θέλω να βρεθώ εκεί που όλοι μας χωράμε, εκεί που όλοι μας ανήκουμε, και να γαληνέψω, συνοδεύω την εφήμερη κραυγή των τζιτζικιών με την απαγγελία του.

 Τελευταίο βιβλίο της Χρ. Καράμπελα είναι το μυθιστόρημα «Ο ψίθυρος της Ευδοκίας» (Πόλις, 2015).

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ