«Εχασα τον δρόμο μου, καιρός να ανακαλύψω τον παλιό μου εαυτό»

antzelina_tzoli.jpg

 Αντζελίνα Τζολί Η πανέμορφη Αντζελίνα Τζολί αφού πάλεψε για την υγεία της και τα προσωπικά της προβλήματα, αφοσιώθηκε στη σκηνοθεσία, πάντα με ταινίες που μιλούν για τα ανθρώπινα δικαιώματα | AP Photo/Michael Sohn, File

Η ζωή της Αντζελίνα Τζολί κυμαίνεται μεταξύ περιπέτειας και σκανδάλου, διασημότητας και κουτσομπολιών, ευτυχίας και δυστυχίας. Παιδί των ηθοποιών Τζον Βόιτ και της Γαλλίδας Μαρσελίν Μπερτράντ, οι μοίρες έχτισαν γι’ αυτήν ένα πολύπλοκο πεπρωμένο, από αυτά που αρμόζουν στους θρυλικούς ήρωες του Χόλιγουντ.

Γεννήθηκε με μια εξαιρετική ομορφιά, σαν στα παραμύθια, που την έχει συνοδεύσει πιστά στα 42 χρόνια της παρά κάποιες πρόσφατες περιπέτειες υγείας. Αλαβάστρινη επιδερμίδα, λαμπερά γαλάζια μάτια, όμορφα ζυγωματικά, τρυφερά και πλούσια ροδοκόκκινα χείλη, δεν μπορούμε να μην τη φανταστούμε σαν την ενσάρκωση της Χιονάτης και να μη θαυμάσουμε τον κλήρο της στη χώρα του ωραίου.

Ομως, όπως στα παραμύθια, η τύχη της δεν ήταν πάντα το ίδιο λαμπρή και ο δρόμος της ευθύς, αλλά, ίσως για χάρη του μύθου πάλι, καλείται συχνά να υπερπηδήσει εμπόδια και δυσκολίες, που φαντάζουν επίσης μεγάλα.

Αντζελίνα Τζολί Στα γυρίσματα της τελευταίας ταινίας της με τη μικρή της πρωταγωνίστρια | Photo by Roland Neveu - © Netflix

Είναι γνωστή για τις δημόσιες λογομαχίες με τον πατέρα της και τις επακόλουθες εκκλήσεις του για συγχώρεση, τον τρανταχτό γάμο της με τον επίσης ατίθασο ηθοποιό Μπίλι Μπομπ Θόρντον, που ξεκίνησε και τελείωσε μέσα σε πυροτεχνήματα, ή τον έρωτα, τον γάμο και το διαζύγιο με τον Μπραντ Πιτ ανάμεσα στην άνθηση μιας πολυμελούς οικογένειας με τρία βιολογικά παιδιά και τρία υιοθετημένα από την Καμπότζη, την Αιθιοπία και το Βιετνάμ.

Αλλά η Τζολί δεν αρκέστηκε στην υιοθεσία παιδιών από χώρες του τρίτου κόσμου. Αντισταθμίζοντας τα προσωπικά της δράματα με δράση, που απλώθηκε σε εμπόλεμες περιοχές του κόσμου, «υιοθέτησε» και χώρες σαν την πατρίδα του πρώτου της γιου, την Καμπότζη, ή τη Σιέρα Λεόνε, την Τανζανία και το Πακιστάν.

Για την ευεργεσία της ονομάστηκε Πρέσβειρα Καλής Θέλησης των Ηνωμένων Εθνών (2001) και έγινε μέλος του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων, ενώ βραβεύτηκε από τη Διεθνή Επιτροπή Διάσωσης με το Βραβείο Ελευθερίας (2007).

Παράλληλα, τα τελευταία 20 χρόνια, η ηθοποιός έχει πασχίσει να βρει τη θέση της στο Χόλιγουντ. Αν και θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες σταρ, η φήμη της ταλαντεύεται ανάμεσα σε καθαρά εμπορικές παραγωγές («Lara Croft: Tomb Raider», 2001, «Mr. and Mrs. Smith», 2005, «Salt», 2010) και πιο σοβαρά κινηματογραφικά εγχειρήματα, όπως οι ταινίες «Το κορίτσι που άφησα πίσω» (1999), για την οποία κέρδισε το Οσκαρ β’ γυναικείου ρόλου, «Μια γενναία καρδιά» (2007) και «Η ανταλλαγή» (2008).

Φαίνεται, όμως, πως δεν ήταν γραφτό να αναδειχτεί ως ηθοποιός τόσο όσο ως σκηνοθέτρια. Από μια γενική διάθεση να θέσει το όνομά της στην υπηρεσία της φιλανθρωπίας, το 2011 η Τζολί άρχισε τη σκηνοθετική καριέρα της με το «In the land of blood and honey», μια ιστορία αγάπης ενός Σέρβου στρατιώτη και μιας Βόσνιας αιχμάλωτης, ενώ συνέχισε με ακόμα μία πολεμική ιστορία για έναν Αμερικανό αιχμάλωτο σε ιαπωνικό στρατόπεδο τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το «Αλύγιστος» (2014), και μόλις πρόσφατα το «First they killed my father» (2017), γύρω από τα εγκλήματα πολέμου στην Καμπότζη τη δεκαετία του ’70.

Η Λουνγκ Ουνγκ, της οποίας η προσωπική εμπειρία διαδραματίζεται σ’ αυτήν την ταινία, μίλησε με αγάπη και σεβασμό γι’ αυτήν: «Την εμπιστεύομαι λόγω της φιλίας μας και του ιστορικού της στην Καμπότζη. Εχει έναν γιο από την Καμπότζη κι έχει δημιουργήσει ένα κέντρο στη χώρα, που προσφέρει πολλή βοήθεια... Είναι μια γυναίκα με εξαιρετική ευφυΐα και συμπονετική καρδιά».

• Εργαζόμενη με τα Ηνωμένα Εθνη, σίγουρα θα αντιμετωπίζετε μερικές από τις χειρότερες καταστάσεις στον πλανήτη. Και είναι ενδιαφέρον πως τρεις από τις τέσσερις ταινίες σας πραγματεύονται περιπτώσεις εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Θα ήθελα να ξέρω πώς αυτή η επιθυμία σας συνδέεται με την ανάγκη σας για δημιουργία.

Νομίζω ότι πρόκειται για δύο πράγματα. Εχοντας βρεθεί σε διάφορες χώρες που βρίσκονται σε δυσχερή κατάσταση, θέλησα να διεισδύσω στον αγώνα τους και να μάθω περισσότερα, π.χ. για τον πόλεμο στη Βοσνία. Εκεί αισθανόμουν ότι είχα μάθει αρκετά πράγματα, αλλά ότι η ίδια η χώρα δεν εκφραζόταν ελεύθερα έτσι ώστε να υπάρχει ανοιχτή επικοινωνία με τη νέα γενιά. Οτι κάποια πράγματα δεν αναφέρονταν στις συζητήσεις, όπως θα έπρεπε.

Εξάλλου, ήθελα ο γιος μου, ο Μάντοξ, που κατάγεται από την Καμπότζη, να μάθει την Ιστορία της χώρας του. Από τις τρεις ταινίες μου για τον πόλεμο, ωστόσο, αυτή είναι η πρώτη που ασχολείται με το πώς ο πόλεμος επηρεάζει τους ανθρώπους, πώς τους χωρίζει και τους ξεριζώνει...

Η ιστορία είναι ιδωμένη μέσα από τα μάτια του ευάλωτου, μικρού κοριτσιού και η αφήγηση προσπαθεί να μας δώσει να καταλάβουμε πώς ο αγώνας την αλλάζει και πώς καταφέρνει να ξεπεράσει τελικά τις δυσκολίες...

Με τα παιδιά της και τη Λουνγκ στην πρεμιέρα της ταινία «First They Killed My Father» στο Φεστιβάλ του Τορόντο Με τα παιδιά της και τη Λουνγκ στην πρεμιέρα της ταινία «First They Killed My Father» στο Φεστιβάλ του Τορόντο | Photo by Evan Agostini/Invision/AP

Ο «Αλύγιστος», που έχει να κάνει με τη θέληση και τη δύναμη του ανθρώπου για επιβίωση, εξετάζει πώς μπορείς να οδηγηθείς στον ηρωισμό. Είναι ιστορίες που μας ξυπνάνε και καταλαβαίνουμε πώς μέσα από τις δυσχέρειες εξελισσόμαστε σε καλύτερους ανθρώπους. Είναι ένα μάθημα που ήλπιζα να πάρω, μαζί με τα παιδιά μου, ακολουθώντας τα βήματά τους.

• Πιστεύετε ότι εξετάζοντας τις κρίσεις του παρελθόντος μπορείτε να βοηθήσετε στην καλύτερη κατανόηση των κρίσεων του παρόντος, όπως στη Συρία και τη Γάζα;

Οσον αφορά τις ανθρώπινες καταστάσεις, τα πράγματα δεν αλλάζουν. Ολοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι: θέλουν να παρέχουν ασφάλεια στην οικογένειά τους, να ζουν με αξιοπρέπεια και να έχουν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν πρέπει να την ξεχνάμε αυτή την ομοιότητα.

Πρέπει να εξεγερθούμε εναντίον της βιαιότητας, της καταπίεσης, της μισαλλοδοξίας και του μίσους. Υπάρχουν πολλοί εξαιρετικοί άνθρωποι, ήρωες, που παλεύουν τώρα –και εμείς πρέπει να τους προσεγγίσουμε, να βοηθήσουμε τη φωνή τους να ακουστεί και να ενώσουμε έτσι όλους τους λαούς.

• Πιστεύετε ότι ο κινηματογράφος, με ταινίες σαν την τελευταία σας, έχει τη δύναμη να αλλάξει τις καταστάσεις;

Παλιά πιστεύαμε ότι μπορούμε να προκαλέσουμε αλλαγές μέσα από την ανάπτυξη της γνώσης γύρω από κάποια κατάσταση. Αλλά τώρα διανύουμε μια πολύ δύσκολη εποχή. Παρακολουθούμε πολλούς πολέμους που δεν τελειώνουν, πολλή απελπισία στον κόσμο και παιδιά που αναγκάζονται να ζουν τέτοιες καταστάσεις, χωρίς να μπορούμε να ενωθούμε και να επέμβουμε όπως θα έπρεπε. Δεν μπορούμε πια να πούμε πως η αιτία όλων αυτών είναι η έλλειψη της ενημέρωσης.

Δεν είμαι σίγουρη, λοιπόν, ότι η ταινία μπορεί να βοηθήσει, παρά μόνο σαν υπενθύμιση. Είναι δύσκολο να διαπιστώσει κανείς τι τελικά ξυπνάει τον κόσμο και αναγκάζει τους πολιτικούς να κάνουν περισσότερα. Ωστόσο, ειδικά για την Καμπότζη, πρόκειται για την ταυτότητά της και την Ιστορία της. Το 70% του πληθυσμού είναι κάτω των 30 και αποτελεί το μέλλον της χώρας. Αν δουν την ταινία και καταλάβουν ότι δεν θέλουν να επαναληφθούν τα ίδια, αυτοί οι ίδιοι θα βοηθήσουν τη χώρα να προχωρήσει μπροστά.

• Πρόσεξα ότι ο γιος σας Μάντοξ συμμετείχε στην ταινία ως παραγωγός. Μήπως ήταν κι αυτός ένας λόγος που θέλατε να τη γυρίσετε;

Η Λουνγκ ήταν αυτή που με συμβούλεψε να υιοθετήσω τον Μάντοξ, όταν ήταν τριών μηνών σε ορφανοτροφείο στην Καμπότζη. Γνωρίζει τον Μάντοξ όλη του τη ζωή κι αυτός αυτήν και την ιστορία της. Του είπα: «Μια μέρα, αγόρι μου, θα είσαι έτοιμος να ασχοληθείς με τη χώρα σου και να δουλέψεις στην ταινία μαζί μου. Θα πρέπει να είσαι παρών κάθε μέρα. Δεν μπορείς να μου πεις ότι τώρα κουράστηκες και τα παρατάς»… Ασχολήθηκε έντονα με την έρευνα, την καθημερινή δουλειά, το μοντάζ και βοήθησε με τα παιδιά της ταινίας.

• Τι σας δίνει η σκηνοθεσία που δεν σας δίνει η υποκριτική;

Πολλά. Στην υποκριτική αναλαμβάνεις έναν ρόλο, που στηρίζει μια μεγαλύτερη ιστορία, αλλά δεν είσαι αυτός που χτίζει την τελική ιστορία. Δεν τη συναρμολογείς, ούτε είσαι ο αφηγητής. Αφηγείσαι μόνο την ιστορία του χαρακτήρα σου. Το να έχεις τη δυνατότητα να επιβλέπεις τα πάντα, από τη μουσική ώς το μοντάζ, και να αποφασίζεις πώς θα εκφραστεί η ιστορία που σε νοιάζει πραγματικά, έχει μεγάλη διαφορά.

Οπωσδήποτε πρέπει να αφοσιωθείς σε κάτι πολύ πιο μεγάλο, που θα σου πάρει ενάμιση χρόνο από τη ζωή σου, ενώ για ένα ρόλο αφιερώνεις ίσως δύο μήνες. Ως ηθοποιός, λες «ωραία, θα το διασκεδάσω», αλλά ως σκηνοθέτης πρέπει να πεις «το αγαπώ, και θα αφιερώσω όλο μου τον χρόνο σ’ αυτό».

Αντζελίνα Τζολί Αντζελίνα Τζολί, BAFTA Awards 2018 | EPA/NEIL HALL

• Αισθάνεστε ότι οι περιπέτειες της υγείας σας σάς έχουν επηρεάσει;

Πρέπει να σκέφτεσαι ότι θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα τα πράγματα. Δεν έχω καρκίνο και ελπίζω με τις εγχειρήσεις που έκανα ή ότι θα αποφευχθεί ή ότι θα καθυστερήσει η εμφάνισή του. Αξιζε τον κόπο η ψυχική ηρεμία που απέκτησα σαν αντάλλαγμα.

Αλλά, εκτός από τις εγχειρήσεις, είχα μια δύσκολη χρονιά ψυχολογικά, καθώς και κάποια άλλα προβλήματα υγείας. Προσπαθώ όμως να διασκεδάζω τη ζωή και να γελάω όσο μπορώ. Το στρες μάς κάνει πολύ κακό, σε μας και τα παιδιά μας, και πρέπει πάντα να βρίσκουμε τη χαρά, ακόμα κι αν είμαστε άρρωστοι, τη δύναμη να ζούμε, να αγαπάμε και να γελάμε. Μπορεί να ακούγεται σαν καρτ ποστάλ, αλλά είναι αλήθεια.

• Πώς βρίσκετε το κουράγιο να μιλάτε για πολύ προσωπικά και δύσκολα πράγματα δημοσίως;

Εχοντας χάσει τη μητέρα μου, θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό να μοιραζόμαστε τις γνώσεις μας για την υγεία της γυναίκας. Είναι λοιπόν τιμή μου να μιλάω γι’ αυτά... Δεν θέλω να ζω στη σιωπή, γνωρίζοντας μάλιστα ότι και άλλες γυναίκες υποφέρουν στη σιωπή.

Σε καταυλισμό Σύρων προσφύγων στην Ιορδανία Σε καταυλισμό Σύρων προσφύγων στην Ιορδανία, με τις δύο κόρες της τον Ιανουάριο του 2018 | EPA

Οσο πιο πολλά δίνουμε, τόσο πιο τολμηρά ζούμε. Κι όταν πάμε για ύπνο στο τέλος της ημέρας, αισθανόμαστε ότι έχουμε κάνει ό,τι μπορούμε για κάτι καλό. Οτιδήποτε άλλο, ψέμα ή αποσιώπηση της αλήθειας, δεν είναι υγιές για κανέναν.

• Στις ταινίες σας συχνά αναφέρεστε σε αδικίες και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ποια είναι όμως η στάση σας απέναντι στη συγχώρεση; Πιστεύετε στη συγχώρεση;

Πιστεύω στη δικαιοσύνη και ότι χωρίς κάποιο βαθμό δικαιοσύνης δεν μπορούμε να ελπίζουμε στην απόλυτη συγχώρεση. Συχνά λέω στα παιδιά μου ότι δεν θέλω να κρατούν κακία ή να εύχονται κακό για κανέναν. Υπάρχει όμως το κακό στον κόσμο.

Γίνονται εγκλήματα και ακρότητες, τις οποίες πρέπει να παλέψουμε. Πιστεύω, λοιπόν, ότι για να φτάσουμε στην ειρήνη και τη συγχώρεση πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσουμε τα εγκλήματα και να σιγουρευτούμε ότι δεν θα ξαναγίνουν.

• Αισθάνεστε καμιά φορά ότι έχετε δύο ζωές; Τη ζωή της Αντζελίνα πριν από 20 χρόνια και τη ζωή της τωρινής;

Ελπίζω ότι έχω 12 ζωές (γέλια)! Πάντως νομίζω ότι τώρα θα πρέπει να ανακαλύψω πάλι τον παλιό μου εαυτό. Χάνουμε λίγο τον δρόμο μας όταν μας παρασύρει το άγχος κι έχουμε πολλές έγνοιες. Εχουν συμβεί πολλά πράγματα στη ζωή μου και νιώθω ότι ήταν μια καλή περίοδος για διαλογισμό. Αλλά μπορεί το γεγονός ότι τα παιδιά μου μεγαλώνουν να φέρει χαρά και στη μαμά τους (γέλια). Ισως δηλαδή είναι καιρός να επιστρέψω στα παλιά.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας