Ο επικεφαλής του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής κράτησε αποστάσεις για το πρώτο μνημόνιο αναφέροντας πως «οι εκάστοτε κυβερνήσεις είναι αυτές που συνεκτιμούν τα δεδομένα της στιγμής για να πάρουν τις πολιτικές τους αποφάσεις» την ίδια ώρα που παραδεχόταν πως έγιναν «πολλά λάθη στη συνταγή».
Ο Παναγιώτης Λιαργκόβας καταθέτοντας στην Εξεταστική Επιτροπή που διερευνά τις συνθήκες υπαγωγής της χώρας στα μνημόνια όπως μετέδωσε το ΑΠΕ-ΜΠΕ, εκτίμησε ότι μέχρι το 2018 πιθανότατα δεν θα ξεφύγουμε από αυτά, τονίζοντας παράλληλα ότι μια έντιμη συμφωνία με τους εταίρους μας, θα μπορούσε να δημιουργήσει άλλα δεδομένα και να μας δώσει τη δυνατότητα να δανειστούμε από τις διεθνείς αγορές.
Σε ερώτηση του βουλευτή της ΝΔ Χρήστου Σταϊκούρα, «αν ήταν ρεαλιστική, εφικτή λύση η αναδιάρθρωση του χρέους το 2010», απάντησε:
« Αντιλαμβανόμαστε τις δυσκολίες που υπήρχαν. Το κατά πόσο είναι πολιτικά εφικτό ή ανέφικτο η αναδιάρθρωση του χρέους το γνωρίζει και το προσδιορίζει η εκάστοτε κυβέρνηση. Για το ποια ήταν η καλύτερη επιλογή και ποιο ήταν το πολιτικά εφικτό τότε, ξεπερνούσε τις δικές μας αναφορές».
«Έχει ενισχυθεί σήμερα η βιωσιμότητα του χρέους;» συνέχισε ο κ. Σταϊκούρας.
«Το ότι έχει επιμηκυνθεί η διάρκεια του και έχει μειωθεί το κόστος, όλα αυτά βοηθούν. Από εκεί και πέρα υπάρχει ένα αρνητικό. Το μέγεθος του χρέους. Ναι, υπάρχει όφελος από την εσωτερική δομή του, ωστόσο το ύψος του εξακολουθεί να είναι επικίνδυνο γιατί επιβαρύνει τις τρέχουσες και μελλοντικές γενιές σοβαρά». απάντησε ο κ. Λιαργκόβας.
Σε ερώτηση του βουλευτή του Ποταμιού Γιώργου Αμυρά, αν μπορεί η χώρα να δανειστεί από τις διεθνείς αγορές και να βγει από τα Μνημόνια, ο κ. Λιαργκόβας τόνισε χαρακτηριστικά:
«Μακάρι να μπορούσε η χώρα να το κάνει αύριο το πρωί να βγει από τα Μνημόνια. Δεν μπορούμε να απευθυνθούμε στις διεθνείς αγορές γιατί τα επιτόκια είναι εντελώς απαγορευτικά. Δεν βγαίνουμε να δανειστούμε γιατί τα spreads είναι πολύ υψηλά, είναι απαγορευτικά. Μέχρι το 2017, θα χρειαστούμε 30 με 40 δισ. ευρώ για να αντιμετωπίσουμε τις ανάγκες. Αν δεν έχουμε λοιπόν ενδογενείς πόρους, αναγκαστικά θα πρέπει να τα παίρνουμε αυτά τα λεφτά απέξω. Εξ ανάγκης εξαρτιόμαστε από τους διεθνείς δανειστές. Μέχρι το 2017-2018, η χώρα θα βρίσκεται σε Μνημόνια, εκτός και αν υπάρξει άλλο δεδομένο. Ίσως μια άλλη έντιμη συμφωνία με τους εταίρους, μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ώστε σταδιακά, γιατί αυτά δεν γίνονται βραχυπρόθεσμα, να βγούμε στις αγορές. Γιατί οι αγορές είναι άγρυπνο μάτι και παρακολουθούν».
Σε άλλη ερώτηση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Κώστα Λαπαβίτσα, κατά πόσο έχουν ευθύνη οι διοικήσεις των Τραπεζών, οι οποίες, όπως είπε, ενώ διασώθηκαν από τα μνημόνια με την ανακεφαλαίωσή τους, ωστόσο δεν παρενέβησαν να στηρίξουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, απάντησε:
«Υπάρχουν εξωγενείς και ενδογενείς παράγοντες. Δεν μπορεί να απομονώσεις τον ένα παράγοντα και να πεις φταίει ο ένας ή ο άλλος, Οι εξωγενείς είναι πέρα από τον έλεγχο των διοικήσεων. Η γνώμη μου ήταν ότι οι εξωγενείς παράγοντες δυσκόλεψαν την κατάσταση των ίδιων των τραπεζών».
«Ενώ τα μνημόνια λειτούργησαν προς όφελος των τραπεζών οι ίδιες δεν ανταποκρίθηκαν να βοηθήσουν την ελληνική οικονομία…», επέμεινε ο κ. Λαπαβίτσας.
«Θα ήμουν πιο προσεκτικός να εξάγω συμπεράσματα. Πρέπει κανείς να βρει την αιτιακή σχέση. Θα ήταν πολύ πρόχειρο να απαντήσω με ένα ναι ή ένα όχι» αντέτεινε ο κ. Λιαργκόβας.
«Η εσωτερική υποτίμηση είναι ξεκάθαρη ταξική διάκριση. ‘Αρα τα μνημόνια ήταν αποτυχημένη προσπάθεια για αναδιάρθρωση του χρέους και της πορείας της ελληνικής οικονομίας. ‘Αμεσα ή έμμεσα ευνόησαν ή δεν χτύπησαν το κεφάλαιο, αλλά την μισθωτή εργασία, τους συνταξιούχους, και δημιούργησαν στην Ελλάδα αυτή την απερίγραπτη κατάσταση», σημείωσε ο κ. Λαπαβίτσας.
«‘Ήταν δυσμενείς οι επιπτώσεις από την εφαρμογή των μνημονιακών προγραμμάτων. Ωστόσο αναγνωρίσαμε την πρόοδο που έγινε στον δημοσιονομικό τομέα, με κόστος βέβαια, αλλά και για πρώτη φορά τη δημιουργία πρωτογενών πλεονασμάτων των τρεχουσών συναλλαγών έστω και με όλους τους αστερίσκους που μπορεί να υπάρχουν σε αυτή την εξέλιξη».
Ερωτώμενος για το PSI o κ Λιαργκόβας απάντησε:
«Ήταν επιλογή της τότε κυβέρνησης η αναδιάρθρωση του χρέους. Στη δεδομένη στιγμή που έγινε, διασώθηκαν οι τράπεζες, επιβαρύνθηκαν όμως πολλά ασφαλιστικά ταμεία και ομολογιούχοι. Έγινε ένα καλό και ένα κακό.
Το ότι υπήρξε μέριμνα για την ανακεφαλαίωση των τραπεζών καλώς υπήρξε. Από εκεί και πέρα το μεγάλο πρόβλημα στην πραγματική οικονομία έχει να κάνει με τις επιχειρήσεις. Τα κόκκινα δάνεια είναι βόμβα στη βιωσιμότητα του χρέους».
