«Δεν τους ακούς που βογγάνε ακόμη»

«…Από το Μακρονήσι, όπως έγραψε το περιοδικό “Σκαπανέας” το 1950, περάσανε περισσότεροι από 50.000 κρατούμενοι Ελληνες, Ελληνίδες και Ελληνόπουλα που είπανε ΟΧΙ στον φασισμό και πολεμήσανε με το όπλο στο χέρι, για μια Ελλάδα λεύτερη, ανεξάρτητη και Λαοκρατούμενη…». «…Στο Μακρονήσι δεν παραβιαστήκανε μόνο τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν βασανιστήκανε, δεν τρελαθήκανε, δεν σκοτωθήκανε άνθρωποι! Στο Μακρονήσι έγινε απόπειρα να βιαστεί το Ελληνικό Εθνος! Να αλλάξουν συνείδηση και τρόπο ζωής οι Ελληνες! Να δεχτούνε το δόγμα Τρούμαν και να υποταχτούνε στον αμερικάνικο Ιμπεριαλισμό». 

Βασίλης Καραμπάτσος, «Μακρονήσι η τρίτη αποστολή», Αθήνα 1995 

Ενα νησί στη μέση του πουθενά, το οποίο χωρίς καμία αμφιβολία δεν επιλέχτηκε τυχαία. Ξερό, άνυδρο, που τον χειμώνα λες και οι αγέρηδες έχουν κάνει συμφωνία μαζί του να μην το αφήνουν σε χλωρό κλαρί, ενώ το καλοκαίρι ο ήλιος μοιάζει σαν ένα μεγάλο καβουρντιστήρι που σου «καίει» τα σωθικά. 

Ανθρωποι κατέληξαν εκεί σε μια προσπάθεια υπεράσπισης των ιδεών και των ιδανικών τους, με τους «απέναντι» να έχουν μοναδικό στόχο και σκοπό την ιδεολογική αποδόμηση και την καταρράκωσή τους με κάθε τρόπο. 

«Τόση δουλειά», τόσα «μέσα», τόσα «μέτρα», τόση «αναμόρφωση Μακρονησιώτικη» και τέτοιο «προδοτικό» αποτέλεσμα.

Δεν μπορούσανε να κρατήσουν την ταραχή τους, αρπάξανε τα μεγάφωνα και τον χαβά τους.

«Είσαστε φίδια φαρμακερά. Ολοι σας είσαστε υποκριτές. Ψεύτες, αχάριστοι, αγνώμονες στο μεγάλο εθνικό έργο που γίνεται στο Μακρονήσι, και πολλά άλλα κοσμητικά επίθετα και χυδαίες βρισιές. Ο παπάς του τάγματος, ο παπά Κορνάρος τότε, κι ο γνωστός “Μητροπολίτης Πρεβέζης” με τα βαριά και μεγάλα εκκλησιαστικά του σκάνδαλα το 'φερνε πια βαριά. Φίδια ανέβαζε τους κρατούμενους, φίδια τους κατέβαζε». 

Ολα τα παραπάνω, γιατί τον Μάρτη του 1950, όταν έγιναν οι βουλευτικές εκλογές, στηθήκανε κάλπες και στο Μακρονήσι, όπου οι κρατούμενοι κλήθηκαν να ψηφίσουν.

Οι κρατούντες δεν αμφέβαλλαν για το αποτέλεσμα. Είχαν μια σιγουριά και μια πεποίθηση από την πολύχρονη αναμόρφωση που κάνανε. 

«Ομως τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα υπολόγιζαν. Τους φάγανε τα φίδια. Τους ήρθε ο ουρανός σφοντύλι, γιατί η πλειοψηφία των ψηφοδελτίων που βγήκε ήταν υπέρ των Δημοκρατικών κομμάτων». 

Μια ιστορία που λέει και επισημαίνει πολλά στην κουβέντα, την ιστορική πρακτική και λογική περί «αναθεώρησης» και «αναμόρφωσης» της τότε ιστορικής πραγματικότητας στο θέμα της Μακρονήσου. 

Τι ήταν όμως η Μακρόνησος; Τα τρελάδικα, οι κλωβοί, τα σύρματα, οι αμετανόητοι, τα αναμορφωτήρια;

Mια Ελλάδα που «βλάστησε» και «αναγεννήθηκε» πάνω σε ένα ξερονήσι; Μήπως ήταν ένα ιστορικό πείραμα «αναμόρφωσης» που στιγμάτισε τη σύγχρονη ελληνική Ιστορία; 

Σε έναν χώρο που παρότι τραγικοποιήθηκε η Ιστορία, μίλησαν για τους βασανιστές και τους βασανιζόμενους οι πράξεις. Αδιαμφισβήτητο τεκμήριο. 

Ενας χώρος που υμνήθηκε και ταυτόχρονα «μισήθηκε» όσο ελάχιστοι στη νεότερη ελληνική Ιστορία.

Χαρακτηριστικά:

Παναγιώτης Κανελλόπουλος 1949: «Στο ξερονήσι αυτό εβλάστησε η Ελλάς ωραιότερα από κάθε άλλη φορά».

Δεξιός εκλεκτός λογοτέχνης 1947: «Πότε ολόκληρη η Ελλάδα μας θα γίνει Μακρόνησος και όλοι οι Ελληνες Μακρονησιώτες σαν τα παιδιά του Β' Τάγματος». «Φίγκαρο», Μάρτιος 1950. Ερώτηση της Γαλλίδας δημοσιογράφου Ντομινίκ Ωκλαίρ προς τον Βασιλιά Παύλο για το θέμα της Μακρονήσου. Απάντηση: «Noμίζω και ελπίζω ότι όλα εκεί είναι καλά καθ' όσον με πληροφόρησαν και με διαβεβαίωσαν». 

Ο Γιάννης Ρίτσος έγραψε: «Ο κρατούμενος κοιμάται μάγουλο με μάγουλο με τον θάνατο».

O Mενέλαος Λουντέμης έγραψε: «Το έγκλημα γίνεται με πρωινή γυμναστική».

 Ενας χώρος που σήμερα μοιάζει με ένα «πτώμα», που κάποια όρνεα είναι έτοιμα να κατασπαράξουν, θέλοντας να ασελγήσουν στο ιστορικό χθες, στο πολιτικό σήμερα, στον συνδυασμό και των δύο αύριο. Είναι καθήκον μας και μάλιστα επιβεβλημένο η σωτηρία του, γιατί αλλιώς θα τους «ακούμε να βογγάνε ακόμη». 

Αυτή είναι η ιστορική και συλλογική μας παρακαταθήκη και μέσα από κάποιους στίχους της Πατρινής ποιήτριας Βαρβάρας X. Χριστία: 

Hχοι οστών, κραυγές ψυχών φυτεύουν την ελπίδα. 

Με την αρμύρα του βοριά, ψήνουν τα τραύματά τους 

Τα σώματα γονατιστά, μα οι ψυχές κοντάρια 

Χύνουν το αίμα άφθονο, μπαξές να λουλουδίσει. 

Σπαρμένα τα λευκά οστά, το βράχο θα σμιλεύουν 

Κι ένας αέναος σεισμός στη γη του θα βρυχιέται 

Χίλιοι αόρατοι σταυροί δονούν το Μακρονήσι 

στου φασισμού το λείψανο επάνω καρφωμένοι.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ