Αύριο ψηφίζουμε! Ή Μακρόν ή Λεπέν

gallikes_ekloges.jpg

Γαλλικές εκλογές AP Photo/Laurent Cipriani

⌦ Αύριο Κυριακή ψηφίζουμε. Ολοι μας. Οι Γάλλοι άμεσα, εμείς έμμεσα, αλλά εξίσου καθοριστικά, για μας τους ίδιους, για τις ιδέες μας, την κοινωνία μας, την εποχή μας –γενικότερα τώρα, στην έτσι κι αλλιώς, εξ αντικειμένου και προ πολλού, παγκοσμιοποιημένη εποχή μας.

Ψηφίζουμε λοιπόν, ή ήδη ψηφίσαμε, ψήφισαν πολλοί, προκατέβαλαν δηλαδή τη θέση τους· σειρά μου τώρα, όχι για να πω τίποτα παραπάνω απ’ όσα ειπώθηκαν παρά γιατί οφείλω, όπως νομίζω πως οφείλει όποιος βρίσκεται, σε οποιαδήποτε γωνιά, με δημόσιο λόγο.

Κι είναι πολύ μεγαλύτερη η οφειλή όσο κρισιμότερες είναι οι προκείμενες εκλογές, που δοκιμάζουν σκληρά όσα νομίζαμε ή θα ’πρεπε να είναι δεδομένα και αυτονόητα, τουλάχιστον στην αριστερά.

Και είναι μερικά από τα δεδομένα ή αυτονόητα, πρώτα και κύρια, οι ιδέες μας και συνακόλουθα η στάση μας απέναντι στον φασισμό, παλιό και νέο, την ακροδεξιά γενικότερα· έπειτα, απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό, ιδίως σήμερα που έχουμε δει για τα καλά τα δόντια του.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ, ούτε λόγος, με τη Λεπέν και όλα όσα αντιπροσωπεύει ιστορικά αλλά και εκφράζει με τον παρόντα λόγο της, αυτή και οι όμοιοί της. Και δεν είμαστε, ούτε λόγος, με τον Μακρόν και όλα όσα αντιπροσωπεύει, αυτός και οι όμοιοί του.

Γενικά και καταρχήν. Γιατί σε έναν δεύτερο γύρο εκλογών, όπου είναι μόνο δύο, αυτοί οι δύο, οι όποιοι δύο, εκεί διαλέγουμε, εκεί ψηφίζουμε. Ναι, το μικρότερο κακό, γιατί πάντοτε υπάρχει κάποιο μεγαλύτερο· εδώ μάλιστα το απόλυτο κακό.

Εχω αρθρογραφήσει πολλές φορές κατά της θεωρίας της χαμένης ψήφου, όταν ο συγγενέστερός μου χώρος, ΚΚΕ Εσωτερικού, Συνασπισμός κτλ., συγκέντρωνε ένα ποσοστό που με το ζόρι τον έβαζε στη Βουλή. Πίστευα πως έπρεπε πάντα να αντιπροσωπεύονται κάποιες ιδέες μέσα στη Βουλή, όσο και αν, παράλληλα, σίγουρα μ’ ένοιαζε και μ’ έκοφτε αν θα ’βγαινε Νέα Δημοκρατία ή ΠΑΣΟΚ. Ομως, σε δεύτερο γύρο, π.χ. σε δημοτικές εκλογές, όταν ήταν μόνο οι όποιοι δύο, σαφώς και ψήφιζα –ναι, το μικρότερο κακό.

Και τώρα έχουμε, ξαναλέω, το απόλυτο κακό, την ακροδεξιά, όπως τάχα κόσμια ονομάζουμε τον τάχα μεταλλαγμένο φασισμό. Την οποία σίγουρα εκτρέφει, εν προκειμένω ο νεοφιλελευθερισμός.

Αυτό όμως δεν μπορεί να σημαίνει ότι ενισχύουμε άμεσα την ακροδεξιά, έστω με την έμμεση ψήφο μας, την αποχή εννοώ ή το λευκό. Οπότε, ψήφο στον Μακρόν, τον όποιο Μακρόν μας απαλλάξει από το να έχουμε πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας τη Λεπέν.

Ψήφο, θα έπρεπε, στην Κλίντον, την εκπρόσωπο, όντως, του παλιού και διεφθαρμένου, αν ήταν όμως να μας απαλλάξει από τον Τραμπ. Ή ψήφο στον Μητσοτάκη, κούφια η ώρα, αν ποτέ βρεθεί με μόνο τον Μιχαλολιάκο απέναντί του.

ΝΙΩΘΩ ΕΝΤΕΛΕΙ ΑΦΕΛΗΣ με αυτά που γράφω, μου φαίνεται αδιανόητο πόσο εξοικειωθήκαμε πια με την εικόνα της ακροδεξιάς στον δημόσιο, πολιτικό και κοινωνικό βίο, δεν λέω πια με τους Καμμένους ή με τους εξαγνισμένους ίσα ίσα στην κοινή συνείδηση, τη συνείδησή μας, Αδώνηδες και Βορίδηδες, αλλά και με την ακόμα πιο ακραία και ανατριχιαστική εκδοχή, τους ευθέως (νεο)φασίστες και (νεο)ναζιστές Κασιδιάρηδες και Μιχαλολιάκους, με τη Λεπέν, στο θέμα μας, και το ενδεχόμενο να πετύχει ποσοστό πάνω κι από το τερατώδες έτσι κι αλλιώς 40%!

Και παρακολουθούμε μια μανιχαϊστική προσέγγιση, εξόχως επιθετική μάλιστα («μικρόνοες», «πρόβατα», «εθελοντές σφουγγοκωλάριοι του Μακρόν», «πολιτικά αστοιχείωτοι» κ.α.), μια πολιτική εντέλει ίσων αποστάσεων, που εξισώνει τον «οικονομικό φασισμό» του νεοφιλελευθερισμού με τον «πολιτικό φασισμό» της Λεπέν.

Ετσι, «ούτε χολέρα ούτε πανούκλα», λένε, στην Αυγή θεμελιώνεται η ομοιότητα Μακρόν και Τραμπ (!) και υιοθετείται το γαλλικό σύνθημα: «2017 Μακρόν = 2022 Λεπέν», ενώ συναφείς αναλύσεις καταλήγουν στον πλέον ανιστόρητο παραλληλισμό της εποχής του Μακρόν με τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης:

Αλλά ακόμα κι αν ίσχυε η αναλογία αυτή, όταν σήμερα ξέρουμε αυτό που πάντως δεν ήξεραν τότε, πως δηλαδή οδηγούμαστε στην επικράτηση του φασισμού, πώς την αποτρέπουμε αυτή την επικράτηση; Φωνάζοντας: να τη, να τη, έρχεται –και παράλληλα συντελώντας στη διάνοιξη του δρόμου με την αποχή και το λευκό;

ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΗΡΟ, όμως αμείλικτο. Και αν είναι απολύτως κατανοητή η συναισθηματική πλευρά, πώς στο καλό να ρίξεις ψήφο σε Μακρόν, Χίλαρι, Μητσοτάκη, δεν νοείται η θεωρητικοποίηση και ιδεολογικοποίηση της μη ψήφου, με άξονα μάλιστα τη γνωστή και ήκιστα αριστερή άποψη πως «όλοι ίδιοι είναι», κι άρα «δεν τα λερώνουμε τα χέρια μας εμείς»!

Ομως η Ιστορία δεν μας θέλει καθαρούς· μας θέλει μέτοχους, συμμέτοχους στο ιστορικό ακριβώς γίγνεσθαι, που περιλαμβάνει φυσικά και (τέτοιου είδους) εκλογές-επιλογές, και όχι περιπατητές με γάντια και ομπρελίνα, τουρίστες μανιακούς των σέλφι μπροστά σε τοπία ζόφου –για τον οποίο φταίνε τάχα μόνο οι άλλοι, όχι εμείς!

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ