Ατέλειωτη φυγή

pier-paolo-pasolini.jpg

Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι

ΟΙ ΧΕΙΜΕΡΙΝΟΙ ΚΟΛΥΜΒΗΤΕΣ της παραλίας Οστια στη Ρώμη, σαν σήμερα πριν από σαράντα δύο χρόνια, αντικρίζουν ένα αποκρουστικό θέαμα: το αγρίως κακοποιημένο πτώμα ανδρός γύρω στα πενήντα με σπασμένα δόντια, κομμένα αυτιά και συντεθλιμμένα οστά από ρόδες οχήματος που, κατά τα φαινόμενα, μετέτρεψε το στήθος του σε πίστα αγώνων. Δεν είναι προφανώς σεξουαλικό έγκλημα, εκδοχή που βολεύει πολλούς. Η προσωπικότητα του θύματος δεν αφήνει αμφιβολίες για τα κίνητρα των δραστών. Εμβληματικός διανοούμενος της Αριστεράς, ορκισμένος αντιφασίστας, κινηματογραφιστής, σεναριογράφος, ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, πεζογράφος, ολοκληρωμένος φιλόσοφος ο Παζολίνι, διότι περί του Πιερ Πάολο πρόκειται, υπερβαίνει κατά πολύ τη στενόχωρη και υποκριτική μεταπολεμική Ιταλία. Ανακαλούμε στη μνήμη χαρακτηριστικούς στίχους του:

Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ Βλέπω τη ζωή που έζησα/ κάτω από το σημάδι μιας αλήθειας άγνωστης/ έτσι, που όλη χάνεται/ κι όλη πάνω μου θα ξαναπέσει…/ Ηρθα από μακριά/ από το άγνωστο, σχεδόν στην καρδιά/ στον χρόνο, σχεδόν αισθάνομαι ήδη/ τον τρόμο εκείνου που πεθαίνει…// Κι είναι ανέγγιχτη ακόμα η ζωή μου./ Ακόμα την ονειρεύομαι, τη χάνω./ Από άγνωστο σε άγνωστο είναι ατέλειωτη/ η φυγή στον χρόνο της νεότητας/ σ’ έναν άκτιστο χρόνο που σκορπίζει/ στις μέρες που έζησα στο όνειρο./ Στο όνειρο που ο αγνός το νομίζει/ για παιχνίδι με το κακό και τη συγχώρεση.// Ηρθα αγνός στη ζωή./ Οσο περισσότερο αμάρτησα, τόσο πιο άδολος/ κι άφοβος έπαιξα την παρτίδα./ Χαμένη ή κερδισμένη, άλλο τόσο επιμένω.

ΣΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΣΗΜΑΙΑ Γι’ αυτόν που γνωρίζει μόνο το χρώμα σου, σημαία κόκκινη/ πρέπει να υπάρχεις πραγματικά, γιατί κι εκείνος υπάρχει:/ αυτός που ήταν καλυμμένος από καύκαλα είναι καλυμμένος με πληγές,/ ο ξωμάχος γίνεται ζητιάνος/ ο Ναπολιτάνος Καλαβρέζος, ο Καλαβρέζος Αφρικανός/ ο αναλφάβητος αγελάδα ή σκύλος./ Αυτός που λίγο γνώρισε το χρώμα σου, σημαία κόκκινη/ πρόκειται να μη σ’ αναγνωρίζει πια ακόμα και με τις αισθήσεις:/ εσύ που καυχιέσαι για τόσες δόξες αστικές και εργατικές/ ξανάγινες ένα κουρέλι και σ’ ανεμίζει ο πιο φτωχός.

ΞΥΠΝΑΩ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙΝΕ Ξυπνάω και τα μάτια μου καίνε./ Η εφηβεία πέθανε μέσα στα γένια μου/ που μεγάλωσαν καθώς κοιμόμουν,/ στην απίσχναση του σαρκίου μου, αποτυπώνεται/ στο λιωμένο φως που καίει στα μάτια μου./ Καταλήγω λοιπόν, στη βουβή πυρκαγιά/ μιας νεότητας που τη ζάλισε η αιωνιότητα./ Ετσι καίγομαι, και δεν αξίζει σκέφτομαι,/ να είναι διαφορετικά τα πράγματα:/ Να επιβάλλω όρια στην αταξία./ Με παρασύρει ολοένα και πιο αδύναμο/ με ένα αποστεωμένο παιδικό προσωπείο/ προς μια ήσυχη και παλαβή τάξη,/ το βάρος της μέρας που έχασα/ μέσα σε ώρες βουβής ευθυμίας, και στιγμές/ ανείπωτου τρόμου...

 

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ