Ανέκδοτα τραγούδια του Λουκιανού Κηλαηδόνη για τους αναγνώστες μας

kelaidonis

Λυκαβηττός 1996 | ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΑΡΧΕΙΟ

Την Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου με την εφημερίδα μας, στη σαββατιάτικη έκδοση (βγαίνει νωρίτερα λόγω Καθαρής Δευτέρας), θα σας έχουμε ένα δώρο για το οποίο όλοι μας στην «Εφημερίδα των Συντακτών» είμαστε συγκινημένοι.

Θα κυκλοφορήσουμε με ένα cd που θα περιέχει ακυκλοφόρητα κομμάτια του Λουκιανού Κηλαηδόνη, ανέκδοτα τραγούδια που μας παραχώρησε η Αννα Βαγενά και οι δύο κόρες του, η Γιασεμή και η Μαρία.

Τραγούδια με τη φωνή του Λουκιανού, από το 1968 έως το 1999. Οπως μας είπε, μάλιστα, η Αννα Βαγενά, «ο Λουκιανός θα ήθελε πολύ αν ζούσε να έβγαζε τα κομμάτια αυτά με την “Εφ.Συν.” που αγαπούσε, όπως και την “Ελευθεροτυπία” πάντοτε». Τραγούδια όπως τα «Σταυρόλεξα» (στίχοι Γιάννη Νεγρεπόντη), «Ο φασισμός» (Λ. Παπαδόπουλου), «Θυμάμαι» (Γ. Καλατζόπουλου), «Εμείς οι δυο» του 1968 (Κ. Κινδύνη) κ.ά. Μην ξεχνάτε, άλλωστε, πως πέρασε ένας χρόνος από τη μέρα που ο Λουκιανός έφυγε από τη ζωή, στις 7 Φεβρουαρίου 2017.

Εκδήλωση του Συνδέσμου Αποφοίτων Γυμνάσιου Βύρωνα, περίοδος 1981/82: «Αφιέρωμα στον συνθέτη Λουκιανό Κηλαηδόνη» Εκδήλωση του Συνδέσμου Αποφοίτων Γυμνάσιου Βύρωνα, περίοδος 1981/82: «Αφιέρωμα στον συνθέτη Λουκιανό Κηλαηδόνη» | ΑΡΧΕΙΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ

«Μπορείς να μας πεις με δυο κουβέντες τι είσαι τελικά;» ρώτησαν παλιότερα τον Λουκιανό Κηλαηδόνη. «(αμήχανα) Τι να πω... Θα μπορούσα να πω με δυο λόγια ότι είμαι ειλικρινής», απάντησε. «Δηλαδή δεν έχω άλλη δύναμη παρά αυτή που μου δίνει η επαφή με την καθημερινότητα και πόσο ειλικρινά μπορώ να εκφράσω αυτά που βλέπω και ζω γύρω μου. Αισθάνομαι σαν ένας από όλους που μιλάω για λογαριασμό όλων. Δεν νιώθω ότι έχω κάποιο φοβερό ταλέντο, ότι είμαι προικισμένος και τέτοια».

Με αφορμή λοιπόν το cd μας «Θυμάμαι, Ανέκδοτα τραγούδια 1968-1999» βουτήξαμε στο αρχείο και θυμηθήκαμε παλιές συνεντεύξεις του Λουκιανού στην «Ελευθεροτυπία». Οι απαντήσεις του ακούγονται τόσο... σύγχρονες που με κάποιες μικρές... μετατροπές αντανακλούν πλήρως το σήμερα.

Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2011, συνέντευξη στη Ναταλί Χατζηαντωνίου

«Τέτοια μαυρίλα δεν υπήρχε ούτε στη χούντα – γιατί τότε ελπίζαμε στη δημοκρατία. Τώρα η μαυρίλα είναι οριζόντια. Διάβαζα σήμερα για την επιτροπή που θα κάνει έλεγχο στους οίκους αξιολόγησης. Δεν ξέρω πια τι γίνεται. Λέει κανείς αλήθειες; Ολοι χρωστάνε σε όλους κι όλοι μαζί της Μιχαλούς. Διαβάζουμε κι αυτούς τους περίπλοκους οικονομικούς όρους που μπήκαν στη ζωή μας. Με ρωτάει η Αννα να της εξηγήσω. “Μη με ρωτάς γαμώτο”, της λέω. “Μακάρι να ’χα κάνει μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας”».

Κυριακή 14 Αυγούστου 1983, συνέντευξη στον Γιώργο Βιδάλη

«Ποτέ δεν αισθάνθηκα την ανάγκη της ένταξης σ’ ένα κόμμα. Προέρχομαι από το χώρο της Αριστεράς, το έχω ξαναπεί αυτό, και στη δουλειά μου υπάρχει μια τέτοια οπτική. Πιστεύω περισσότερο σε ένα κοινωνικό τραγούδι, δηλαδή φτιαγμένο μέσα από βιώματα και παρατηρήσεις καθημερινής ζωής, παρά το έτοιμο σύνθημα ή το πράγμα από πάνω διδάσκει, καθοδηγεί κ.ο.κ. Νομίζω ότι το στοιχείο ζωής που υπάρχει στα τραγούδια μου είναι αυτό που αγγίζει τόσο διαφορετικό κόσμο, ανεξάρτητα πολιτικά που ανήκει».

«Δεν έχω καμία σχέση, ούτε με την παράδοση ούτε με τον ελληνοχριστιανικό πολιτισμό. Της Κυψέλης παιδί είμαι, γέννημα της γειτονιάς. Ούτε με παράδοση ούτε με τίποτε».

«Λέω κι εγώ αυτό που λέει όλος ο κόσμος. Αλλα περιμέναμε από το ΠΑΣΟΚ και άλλα βλέπουμε. Συνεχώς υπαναχωρεί στις θέσεις του. Πιθανόν να αντιμετωπίζει προβλήματα. Είναι η μόνιμη δικαιολογία που ακούς από τους ανθρώπους του. Δεν πειράχτηκε καμία τάξη ουσιαστικά. Ούτε το μεγάλο κεφάλαιο, ούτε το μεσαίο, ούτε το μικρό. Ενα σωρό υποσχέσεις που δόθηκαν κι έχουν ατονήσει προς το παρόν. Αυτή τη στιγμή υπάρχει μια διάλυση που υπήρχε και επί Νέας Δημοκρατίας».

Καλοκαίρι 1996, συνέντευξη στον Φώτη Απέργη

«Δεν γράφω μεμονωμένα τραγούδια. Κάποια στιγμή αποφασίζω ότι θα αρχίσω καινούργια δουλειά. Αγοράζω λοιπόν δύο κουτιά άγραφες κασέτες, λευκά μπλοκ από τον Πάλλη, μολύβια Φάμπερ Νο 2, γόμες μαλακές, γράφω πάνω-πάνω την ημερομηνία και βάζω μπροστά. Λένε μερικοί, “εντάξει μωρέ ο Λουκιανός, σιγά το δύσκολο”. Τους φαίνονται τα τραγούδια μου πολύ απλά. Εμένα, όμως, με ταλαιπωρούν. Γιατί ό,τι σκοτεινά σημεία συναντάς, πρέπει να τα φωτίσεις. Αλλιώς, θα πέσει πάνω ο ακροατής και θα σκοντάψει. Πρέπει να ’ναι λεία σαν βότσαλα τα τραγούδια».

«Ο Λουκιανός στο χακί», όταν ο Λουκιανός μελοποίησε τετράστιχα φαντάρων που δημοσιεύτηκαν στη στήλη της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας» «Φαντάρε πού πας;» με τον Πασχάλη Κορωναίο, στις 11 Νοεμβρίου 2001.

«Ορισμένα στιχάκια φαίνονται να είναι ακόμα και της δεκαετίας του ’50, πολύ παλιά, τα οποία ήταν τόσο δυνατά που διασώθηκαν μέχρι τις μέρες μας. Αυτό που λέει “απ’ όλα τα σαλπίσματα / μου αρέσουν μόνο τρία / συσσίτιο, κατάκλιση / και η μισθοδοσία” μου μοιάζει να είναι κλασικό. Πολύ πιο σύγχρονο βλέπω αυτό που λέει “έφαγα τα τηλέφωνα / να πούμε δυο λογάκια / μα εσύ μου είπαν έτρεχες / τα βράδια στα μπαράκια”. Υπάρχουν πολλοί τύποι αγνώστων στιχουργών. Είναι ο συναισθηματικός, ο ερωτευμένος, ο μάγκας, ο ρομαντικός, ο τσαμπουκάς, ο κωμικός... Αυτός που φυλάει σκοπιά και λέει “αλτ τις ει!” σε κάθε κατσαρίδα, έχει χιούμορ. Αυτός που λέει “ο διοικητής με ρώτησε τι ήμουνα πολίτης / και του απάντησα καψούρης και αλήτης”, αυτός είναι μάγκας».

Περιοδικό «Επτά», 1998, συνέντευξη στη Ναταλί Χατζηαντωνίου

«Συνυπάρχουν μέσα μου ένα φέιγ βολάν που λέει “Ζήτω το ΕΑΜ” κι ένα αμερικάνικο σημαιάκι. Συνυπάρχουν μέσα μου αυτά τα στοιχεία, χωρίς το ένα να ενοχλεί το άλλο. Στη μουσική αυτό συμβαίνει. Υπάρχει για παράδειγμα αντάρτικο με μουσική των Βορείων από τον πόλεμο Βορείων και Νοτίων. Είναι ο “ύμνος του Λόρδου Μπάιρον”, των σπουδαστών της εποχής εκείνης, που είχαν φτιάξει το δικό τους πυρήνα. Εκεί ανήκε και ο Ξενάκης. Ελεγε: “γεια και χαρά σπουδάζουσα γενιά... λόρδος Μπάιρον, λόχος ΕΛΑΣ ΕΠΟΝ”. Βλέπεις λοιπόν ότι και αυτοί δεν κώλωσαν να πάρουν».

«Δεν μπορώ την κλάψα. Επίσης πιστεύω ότι το πάντρεμα ενός θέματος σκληρού στο στίχο, με μουσική φαινομενικά χαρούμενη βγάζει ένα αποτέλεσμα πολύ πιο οδυνηρό. Το διαπίστωσα για πρώτη φορά στη δουλειά του Μίκη ότι για πολύ λυπημένα θέματα χρησιμοποιούσε χαρούμενες μουσικές και το αποτέλεσμα ήταν πολύ πιο σκληρό. Τα μισά τραγούδια του “Επιταφίου” αν αφαιρέσει κανείς το στίχο, μπορεί να τα φανταστεί σαν χαρούμενα τραγούδια. Σκέφτομαι ότι αυτό μοιάζει με κηδεία στην ντάλα του Αυγούστου. Μοιάζει πολύ πιο σκληρό από μία κηδεία με βροχή».

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας