Αναμφιβόλως

ΒΡΕΘΗΚΕ ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΟΣ σαν σήμερα το 1988 στο μαγαζόσπιτό του, όπως αποκαλούσε ο ίδιος το τσαρδάκι του, στην οδό Καλλιδρομίου 55 στα Εξάρχεια. Αναρχος και αντισυμβατικός, δεν χωρούσε πουθενά. Οι λέξεις σηκώνουν τα χέρια ψηλά, αδυνατώντας να σκιαγραφήσουν την αντιφατική προσωπικότητά του. Ο Νικόλας Ασιμος, διότι περί του Ασιμου πρόκειται, αναμφιβόλως δεν χωρά ούτε στον μύθο του. Τον τιμούμε παραθέτοντας διάσημους στίχους του:

ΒΑΡΕΘΗΚΑ τη μίζερή μου φύση/ κανένας πια δεν λέει να ξεκουνήσει/ κανένας πια δεν λέει να ξεκουνήσει/ αναμφιβόλως/ δεν με χωράει ο τόπος ρε παιδιά.// Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια/ τα δάκρυα να κάνω μπιχλιμπίδια/ τα λόγια μοναχά μάς απομείναν κι οι θεωρίες/ στην πράξη μας χαλάνε οι θεσμοί.// Βαρέθηκα να λέω πως θα αλλάξει/ το σύστημα μας έχει επιτάξει/ απόκληρα απομείναμε πουλάκια/ κυνηγημένα/ με ξεπουπουλιασμένα τα φτερά.// Βαρέθηκα κι αυτό το μονοπάτι/ ακόμα και σαν βρω κάνα κομμάτι/ πώς είναι δυνατό να μαστουριάζεις/ εξήγησέ μου/ άμα σου περιφράξαν την καρδιά.// Συνέχεια μου έρχεσαι από πίσω/ δεν έχω πια το σάλιο να σε φτύσω/ πώς γίνεται στον ένα παλαβιάρη/ εξήγησέ μου/ κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν.

ΑΡΝΗΘΗΚΑ ΠΟΛΛΑ για το χατίρι σου/ πάρα πολλά/ δεν ξαναπίνω πια απ’ το ποτήρι σου/ ούτε γουλιά.// Ελεος δεν ζητώ ποτέ, παλιόκοσμε,/ δεν μοιάζουμε κι αν θέλεις ξαναχώσε με/ στις φυλακές/ που είναι για τους ασώματους/ βαρέθηκα να βλέπω τέτοιους κόμματους.// Μου το ’χες τάξει το θυμάμαι/ πως θε να γίνουν αλλαγές/ μα ώς πότε αυτοί που αγαπάνε/ θα σου γιατρεύουν τις πληγές.

ΔΕΝ ΠΑ’ ΝΑ ΜΑΣ ΧΤΥΠΑΝ με όλμους και κανόνια/ δεν πά’ να μας χαλάν τα πιο όμορφά μας χρόνια/ κι αυτοί που μας μιλούν πως θέλουν το καλό μας/ ποτέ τους δεν ακούν το δίκιο το δικό μας.// Δεν είναι αυτή ζωή κι από τ’ αφεντικά μας/ δεν είναι ανθρωπινά τα μεροκάματά μας/ αυτοί καλοπερνούν κι εμείς αγωνιάμε/ αν θα ’χουμε δουλειά για να ’χουμε να φάμε.// Το δίκιο μας εμπρός να βγάλουμε στους δρόμους/ μπουρλότο και φωτιά σε κράτος κι αστυνόμους/ τον ξέρουμε καλά της γης μας τον αφέντη/ μας έμαθε πολλά το αίμα του Νοέμβρη.// Δεν πά’ να μας χτυπάν με όλμους και κανόνια/ δεν πά’ να μας χαλάν τα πιο όμορφά μας χρόνια/ θα βάλουμε μπροστά τη μαύρη και την κόκκινη σημαία/ για μας, για μια ζωή πιο λεύτερη πιο νέα.// «Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων/ εμείς καθόμασταν τα βράδια/ και ζωγραφίζαμε σκηνές απ’ την αυριανή ευτυχία του κόσμου»./ Ετσι γεννήθηκαν οι σημαίες μας./ Θα βάλουμε μπροστά τη μαύρη και την κόκκινη σημαία/ μ’ αγώνα η λευτεριά μας είναι αναγκαία.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας