19o ΦΝΘ

Δεν είναι ο φαλακρός πράκτωρ, δεν είναι κωδική ονομασία ειδικού αεροπλανοφόρου (αν και περιέχει πολύτιμο φορτίο), δεν πρόκειται για τη συντομογραφία προγράμματος των μυστικών υπηρεσιών.

Ισα ίσα, τα αρχικά «ΦΝΘ» υποδηλώνουν κάτι απολύτως ανοιχτό, ελεύθερο και, πιστέψτε με, τελείως απαραίτητο.

Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης έφτασε αισίως στο 19ο έτος της δημιουργικής του πορείας.

Ξεκίνησε ως όραμα του μέχρι πρότινος διευθυντή του, Δημήτρη Εϊπίδη, και με την έναρξή του, το 1999, έγινε αμέσως διεθνές.

Στην αρχή υπήρχαν βέβαια κάποιες παράπλευρες γκρίνιες όσων πίστευαν πως θα «κλέψει» τη λάμψη από το αντίστοιχο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Νοεμβρίου.

Ωστόσο, πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.

Το ένα αφορά ταινίες μυθοπλασίας (ξεκίνησε το 1960 ως «Εβδομάς Ελληνικού Κινηματογράφου» – αργότερα έγινε διεθνές) και το δεύτερο αφορά ταινίες τεκμηρίωσης, ένα είδος σχεδόν άγνωστο τότε στην Ελλάδα.

Το βέβαιο είναι πως το ντοκιμαντέρ έχει φανατικούς οπαδούς.

Δεν είναι τυχαίο πως το ΦΝΘ έγινε το τρίτο μεγαλύτερο στο είδος του στην Ευρώπη.

Ενα φεστιβάλ με κύρος, καλλιτεχνική αξία, όπου το κινηματογραφικό κάδρο δεν συνδέεται μόνο με την αισθητική οπτική του σκηνοθέτη, όπως στη μυθοπλασία (που αναμφισβήτητα έχει τη δική της μεγαλειώδη αξία), αλλά και με τον τεκμηριωμένο λόγο, την είδηση, το κοινωνικοπολιτικό αλλά και ανθρώπινο αποτύπωμα σε σχέση με μια ευρεία θεματολογία που ούτε καν τη φαντάζεσαι.

Είναι, όμως, και η πόλη. «Ερωτική, με τους καλύτερους ανθρώπους!» όπως λέει ο συγγραφέας και Θεσσαλονικεύς Θωμάς Κοροβίνης, κοροϊδεύοντας στωικά εμάς τους Αθηναίους για τον τρόπο που βλέπουμε τη συμπρωτεύουσα.

Ισως δεν έχει κι άδικο – φαντάζει κάπως «απ' όλα τα καλά» αυτή η πόλη στα μάτια μας.

Ωστόσο, υπερβολή ή όχι, με τις κινηματογραφικές αίθουσες να είναι δίπλα στο λιμάνι, βγαίνοντας από αυτές έπειτα από ώρες, αναπνέεις διαφορετικά.

Η ιδιάζουσα ατμόσφαιρα της Θεσσαλονίκης, όσο κι αν έχει αλλάξει με τα χρόνια, φέρει ακόμη μέσα της ιστορία αιώνων που συνδέεται οργανικά με τις ιστορίες των ντοκιμαντέρ.

Τα στέκια, τα βιβλιοπωλεία, τα μικρά εστιατόρια, η άνω πόλη, οι περίπατοι στα κάστρα και κυρίως οι άνθρωποί της δημιουργούν ένα μωσαϊκό πανομοιότυπο με τα όσα παρακολουθείς στις κινηματογραφικές αίθουσες. Γι’ αυτό ταιριάζει τόσο αυτή η πόλη σε αυτό το φεστιβάλ. Γι' αυτό και μετέχοντας στο ΦΝΘ, νιώθεις σαν να είσαι τμήμα μιας ιδιάζουσας παρέας.

Στο φετινό, 19ο Φεστιβάλ (3-12/3/2017) προβλήθηκαν 213 ντοκιμαντέρ.

Και, ναι, μπορεί να ήταν πολλά, μα ο ορίζοντας της πόλης είναι εξίσου μεγάλος. Βγαίνοντας από τις σκοτεινές αίθουσες, είτε έχεις δει τα «μυστικά» που κρύβει ο Ολυμπος, μέσα από μαρτυρίες, είτε φιλμ του 19ου αι. από το μακρινό Ντόσον Σίτι, την εποχή των χρυσοθήρων, που βρέθηκαν έπειτα από έναν αιώνα, είτε τις πιο σκληρές εικόνες βίας ανθρώπου απέναντι σε άνθρωπο, η ίδια η πόλη της Θεσσαλονίκης είναι που σε βοηθά να τις επεξεργαστείς και εν τέλει να τις χαρείς.

Το σίγουρο είναι πως σινεμά και ορίζοντας γίνονται ένα, με μόνο κερδισμένο, τον θεατή.

ΥΓ. Οργανώστε την άδειά σας για του χρόνου και μην το χάσετε. Γίνεται, κάθε χρόνο, τον Μάρτιο.